26/08: 'Grafietverlangen' van Jolien

Grafietverlangen

Waar zij eindigde en hij begon, dat was moeilijk te zeggen. Zijn warmte had zich al door het hout gedrongen en begon haar grafietkern langzaam te verhitten. Met een zoekende precisie vormde hij zijn grip op haar, en samen vonden ze de juiste balans waarbij zij zich in volle overgave nestelde in de glooiing tussen duim en wijsvinger, het warmste en gevoeligste plekje van zijn hand. Haar lichaam leek speciaal gemaakt voor zijn handpalm; ze was zowel krachtig als breekbaar. Met zijn zachte polsbewegingen voelde ze een lichte trilling om haar heen. Ze ontwarde ongeduldige woorden in de manier waarop hij zijn pols bewoog. Maar waren het zijn of haar woorden?  Zijn gloed maakte haar wendbaar op het papier, en zo loste zij haar kostbare grafiet, haar verborgen kronieken. Zij werd hem en hij werd haar. Hij wakkerde de verhalen aan die diep in haar psyche opgeborgen lagen, relieken van een ver verleden. Zijn zachte hand was licht dwingend, en net dat maakte haar gewild en gewillig. Enkel met hem kon zij op het papier haar verhalende verlangen laten vloeien. Haar lichaam had vele handen gekend, maar nu wilde ze enkel nog maar die éne hand die haar hele zijn omvatte. In zijn grip vond ze haar overgave. In zijn bewegingen gaf zij zich bloot, in zacht aangezette klinkers en de onopvallende maar heel aanwezige medeklinkers. Hij wist hoe hij haar moest laten spreken, hoe hij haar duistere kern moest ontleden en haar glanzende verhalen kon ontsluiten waarin zij gloeide vol herwonnen lust. Zij werd één met zijn huid, duwde zich harder tegen hem aan, en vroeg hem zo om zijn grip te verstevigen. Aan haar grafiet ontlokte hij woorden die zij lange tijd niet had durven uitspreken. Ze zuchtte, haar punt kraakte, maar ze leefde, ze was een ademend verhaal in zijn sterke hand.  Hij liet zijn vingers op het blad over haar gelekte kern glijden, en zo hechtte zij zich aan hem. Hij droeg haar mee in het fijne grijze stof dat aan zijn vingertoppen bleef kleven. Elke haal werd hun herinnering. Zij had geen angst om te verdwijnen. Ze werd kleiner, maar daar maalde ze niet om. Ze wilde dat hij haar tot het einde van haar zinnen hanteerde, dat haar kern zou kunnen versmelten met zijn begeerte. Dat hij elke dag haar schrijvend lijf in zijn handpalm zou leggen, tot er niets meer van haar overbleef.