Een schoen aan de rand van de straat

zonder voet eraan

slechts leeg en hol

geen bewijs van voorbestaan -

al zijn de groeven gevuld met zand

en de veter losjes gerafeld

zo eenzaam aan de kant

lijkt er nooit mee te zijn getafeld,

nooit genoten van wandelcadans,

galop of sprint,

geen beet van jongehondentand,

geen schop van een kind -

ligt ‘ie er morgen nog

of zelfs volgende week?

Ziet iemand hem nog staan?

In stilte zal hij verder lijden 

en wordt 

ver gaan 

vergaan.

Geschreven door Gitta VR op 17/10/2016 - laatst aangepast op 17/10/2016

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home