Dat de vrieskou me stiekem

als 's nachts gevallen sneeuw

ligt op te wachten, een buurmeisje

 

krabt het ijs van de voorruit

met een soort vanzelfsprekendheid

die je niet voor mogelijk houdt.

 

Mijn zadel, gladder dan anders,

waarna ik als een schansspringer

opga in de afdaling, misschien

 

is dat een goede definitie.

 

Geschreven door Ingemar Spelmans op 09/11/2017 - laatst aangepast op 22/11/2017

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home