een raam geeft uit op de stad.

de toren houdt me ver van de bezige menigte.

hier herkauw ik de woorden, verlies ik me in één taal.

 

waar is de kloof? hoe sla ik de brug?

in de stad hun spel waaraan ik me vergaap,

waaruit ik de moeilijke les haal.

 

mensen warrelen dooreen, vormen een kluwen.

sommigen kruipen bijeen als in een mijngang.

alsof deze planeet geen kans op afstand biedt.

 

met de dorst van huid  wrijven ze

hun wonden aan elkaar. schilfers stuiven op.

de warmte die ze opwekken schrikt me af en trekt me aan.

Geschreven door Wim Vandeleene op 28/07/2018 - laatst aangepast op 28/07/2018

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home