in het spel vergeet ik de plicht,

het vermaak van de fictie overtreft

het theater van de straat.

 

met de vlucht naar Utopia  verdrijf ik de tijd.

in de film stort ik me in het witte doek

en kies ik de rol die bij mijn bui past.

 

ik vlucht in de vragen waarin ik meer geloof

dan in de goeroe  die de makke kudde

naar een tempel van beloftes leidt.

 

in de drug van de kus vlucht ik,

in de kruiptocht over een web van glasvezel.

in wat me afleidt. in de roes van de endorfine,

 

in de dagdroom over de rust  

van kelp en koraal ontsnap ik aan de wetten,

aan de cipier die de muren aan me opdringt.

Geschreven door Wim Vandeleene op 29/12/2018 - laatst aangepast op 29/12/2018

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home