ik broed een plan uit en trek

naar het zuiden, vreet een veelvoud

van verlangen, verzamel vet onder de huid.

teer op een voorraad aan herinneringen, blijf uren

in lucht, het element van wat adem geeft aan de zwerm

die de zon verduistert,  de zwerm waarbij ik me voeg.

 

we vormen een breed front - de gestroomlijnde V -

en laten de pool van het eigen gelijk achter ons. 

eilanden worden bakens. het inwendige kompas 

richt zich op de magneet van de aarde, op het ijzer in je bloed.

het bepaalt mijn koers. ik keer terug maar vind het oude nest

niet meer, word een dwaalgast die in je veld neerstrijkt.

niemand heeft me op de radar gespot.

Geschreven door Wim Vandeleene op 10/02/2019 - laatst aangepast op 10/02/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home