nergens zoveel anders dat de me de jeuk

op de nek toejuicht

en we vergeten almaar meer dingen die hier stonden en hun gewicht in de taal

ik voel me zo alweer opstijgen in de luwte van mijn buik

en dan ook nog eens bezat dat het een gewoonte wordt

tegen beter weten in zegt ze ik wou dat ik zoals jij was

clownesk

op mijn bureaustoeltje zit ik

schroef de wielen los als een plataan en zijn kruin

plat op mijn bek zal ik vergaan of tastbare woorden zoeken

geschikt voor het krioelen van voedende woorden die reukzin waarnemen

eindelijk gewicht krijgen

ze legt het tegen me uit: boven ons fluisteren ze nu pas

maar ze weten dat er nog een cluster aan geluiden

te verdoezelen zal vallen tot een ander kriebelen

de prikkel en zijn consensus

en het valt te roepen

dat de muren blauw zijn aangeslagen onder het juk van de vrouw

dit slagveld al snel een landschap

dekentje gezelligheid, dametje handtastelijkheden

toch weet ze het niet meer

wat de stappen van een zojuist verijdelde kaalslag

dan wel zouden zijn

ergens fluistert een kerel ik ben bang

het is te hopen dat het alleen maar erger wordt

niets is nog zeker

Geschreven door Dries Verhaegen op 10/05/2019 - laatst aangepast op 10/05/2019

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home