waag het niet mij uit te doven als een laatste sigaret

want ik heb zomertijd in mei

het hoestje hier en daar houdt zich bezorgd aan de pols

 

ik wil blijven kijken naar de mensen

grazende glimlach in het gras

de bal die erover heen vliegt, niet meer terug keert, mij in de ruimte

vast houdt met twee handen

 

als laatste overlever teken ik

contract met de hemel: ik het rollend leven, zij het hoogste landschap

dat over ons heen schuift als het dak van een cabrio

 

het ijsje hier en daar houdt woorden zoet

het regent mooie mensen in alle uithoeken van mijn hoofd

dat belooft

Geschreven door Ingrid Strobbe op 22/05/2019 - laatst aangepast op 18/06/2019

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home