Ingrid Strobbe

Gebruikersnaam Ingrid Strobbe

Proza Poëzie

Opleiding

Starten met schrijven (Wisper): door Ingrid Verhoeven.
Van gedachten naar gedichten (Wisper): door Lies van Gasse.
Literaire Creatie bij Hilde Keteleer (1 jaar & iets meer)

Publicaties

De Schaal van Digther, De Contrabas, eentweepowezie, De NWR, hetgezeefdegedicht, publicatie 'Waggel' in Beeldexpress november 2014, publicatie 'Ersertok' in Beeldexpress, publicatie 'Blus' in Beeldexpress

Prijzen

Turing Gedichtenwedstrijd 2012, feedback op mijn gedicht 'Kanaal'
Turing Gedichtenwedstrijd 2012, feedback op mijn gedicht 'Man tovert'
TG, feedback op mijn gedicht 'Astrid'.
Winnend eentweegedicht (1P2) bij de foto van Onur Dogman.
Winnend gedicht 'Waggel' bij een foto van Luc Ongena.
Winnend gedicht 'Ersertok' bij een foto van Robert Boons.
Winnend gedicht 'Blus' bij een foto van Marleen Hiels.
Nominatie Kronkelprijs 2015, met mijn gedicht 'samen'.
Top 100 van Turing Gedichtenwedstrijd met 'De stad groeit toe'.
Laureaat Guy Commermanprijs 2017 met mijn gedicht 'Afbraak'.
Eervolle vermelding met het gedicht 'Kon je maar die' in Sint-Truiden.
Laureaat (top tien) van de wedstrijd 'kindertijd' van oc nieuwe vaart.
Feedback op mijn gedicht 'sehnsucht' : De gedichtenwedstrijd (ex-Turing) 2021.

Tips:
Bart Stouten tipt mijn gedicht 'Na mijn dood' op Azertyfactor.
Frans Augustus Brocatus tipt mijn gedicht 'Ze kleedt zich' op Azertyfactor.
Erik Vanhee tipt mijn gedicht 'Arthur' op Azertyfactor.
Han van der Vegt tipt mijn gedicht 'De stad groeit toe' op Azertyfactor.
Wim Geysen tipt mijn gedicht 'Naar Laken'.
Yentl Cooreman tipt mijn gedicht 'Windel'.
Roel R Van Londersele tipt 'een lichaam van gelei'.
Femke Vindevogel tipt 'contract'.

Publicaties:
Gedicht 'Aan het slot van een fietstocht' op www.het gezeefdegedicht.be
Gedicht 'Juliette' op www.het gezeefdegedicht.be
Gedicht 'Boulevard' op www.hetgezeefdegedicht.be
Gedicht 'Zelden' op www.hetgezeefdegedicht.be
Gedicht 'Paren' op www.hetgezeefdegedicht.be
Drie gedichten/teksten, thema 'Wandelen' in het herfstnummer van Gierik NVT.
De cyclus gedichten 'trein, tram, bus' in Gierik NVT.
Deelname aan de poëzieroute in Gent met het gedicht 'Juliette' :(hetgezeefdegedicht)
Mijn gedicht 'poetsdag' in het tijdschrift VAT.
Mijn gedicht 'de stad groeit toe' staat in het boek Azertyfactor, aan de slag met schrijftalent nav de vijfde verjaardag van het schrijversplatform.
In het G. nummer over angst mijn tekst 'wisselend geheugen van een gezin'.
Mijn gedicht 'weekdieren' staat in de bundel van Poemtata 2018.
Mijn gedicht 'kidnapping' staat in de bundel Poemtata 2019.

Optredens:
In Gent (Vooruit) met drie gedichten voor de Kronkelprijs.
Op de Boekenbeurs met twee gedichten als laureaat Guy Commermanprijs.
In den Hopsack poëzienamiddag Eijlders Publiek Geheim (vier gedichten) op 24/03/19.

Teksten

Koe met kind.

Nu gaan we poseren. Ons werk zit erop, de glimlach kan beginnen hoewel grazen nooit helemaal stopt. Er staat een man met lens, hij neemt de tijd om van beesten beelden te maken. Koe met kind, het wordt een foto mét titel. Merk je het aan mijn blik? In mijn ogen een boodschap die je niet kan ontcijferen als je een mens bent. Zie je dat jong, ooit van mijn uiers profiterend? Na het zogen veranderde het gedrag van dat kalf! Ze beet mijn melkklieren tot ik versomberde, tot ik pijn kreeg. De boer heeft een boerin, zij bezitten ons, in huis zijn er thuishulpen, wij zijn de weihulpen. Wij worden vet gemest, houden het gras kort, rijden op tijd naar de slacht maar zonder achter het stuur te zitten. Iemand rijdt ons naar de beul. Ik sta al dagen op dezelfde plek, met dat jong om op te leiden. Het observeert en imiteert. Het laat al wat onbruikbaar is vallen; allemaal kak. Stinkende kak waarvan de geur opstijgt in de lucht die ons omringt. Wij zijn als varkens of vieze vuile wezens op twee benen, wandelend of fietsend of plankgas gevend in moordwagens. Nu willen we op de foto omdat het schoon is dat iemand momenten vast wil leggen. Later komen die momenten terug, ze worden bekeken, ze worden besproken, wij komen weer los te liggen. Precies zoals het leven dat pas vastligt na de dood. Wij waren het onderwerp, het beeldmateriaal, ergens in een onbekend huis en op een onbekende tafel duiken we weer op. Naast het bord een vork, prikken in ons vlees.        

Ingrid Strobbe
0 0

Boot in B.

Met mijn penseel een tafereel kliederen, dat kan ik zeker, en met de hulp van gekleurde woorden wil het misschien wel een schilderij worden. Eerst teken ik de lucht met helder blauwe verf, veeg met wit de wolken. Bomen zijn groen dus kies ik het groen dat bij het huidige seizoen past; het zomert in het natuurgebied waar ik mijn ezel heb gezet. Om de vegetatie geloofwaardig neer te zetten, kijk ik in opengelegde natuurbladen, en focus op de vormen van verschillende bladeren. Er zijn enorme gekrulde bladeren bij waar een baby in past, de kleinere zijn rond en puntvormig, de tinten frisgroen of rijper groen met een donkere zoom. Ik denk steeds aan de kijkers die mijn tentoongestelde werk zullen beoordelen. Ze zullen als stammen bij de opgehangen canvassen staan met in hun ogen het verlangen naar de boot. Iemand zal zich indentificeren met de knaap, een man in wording die dat ene meisje in bikini heeft aangemoedigd haar jurk uit te doen. Het water schilderen lukt me aardig, er is geen tumult dus geen storm, de bootinzittenden eisen evenwel precisiewerk, ik neem een fijn penseel voor het kastanjebruine haar van de jonge mannen. Blonde lokken worden opgestoken door een vrouwelijk figuur, ik laat haar op de rand plaatsnemen vooraleer ze zich in de plas laat glijden. Ik herinner me nog goed hoe ik als beginnend schilder luid vloekte in mijn atelier omdat het maar niet wilde lukken; verf mengen tot de huidskleur van een Europeaan was tijdrovend en frustreerde me dagen lang. Tot op een dag dat de melanine me enig succes leek te gunnen! De torso zowel als de ledematen van de staande jongeman doopte ik tot Nederlander. Met meerdere verfuithalen liet ik hem aan het roer staan. Waarom zou ik het tafereel niet in het Nationaal park tot leven wekken? Zes mensen in een motorboot, zo had ik het in mijn hoofd. Om het meisje in bikini te laten bewegen diende ik een pen ter hand te nemen, ik moest schrijven wat haar overkwam in het ondiepe water dat niet zo waadbaar bleek te zijn. Ze had nog gevraagd: kan je er met de voeten bij de bodem?

Ingrid Strobbe
4 0

Boom in B.

Zie mij staan snakken naar hem   zie mijn klim in de maak tussen de takken   stoer als mijn broer.      

Ingrid Strobbe
12 1

Een relaxed ongeluk.

In Drimmelen lopen we door een smalle straat. Klopt dat? In het historisch Drimmelen lopen we door een smalle steeg. Nee, dat klopt niet helemaal. We zijn in Nederland om zijn nakende pensioen te vieren. In Drimmelen overnachten we in een nieuw hotel met zicht op de jachthaven. Dat klopt! Als je het ontslag dat hij gaf als zijn pensioen kan zien, klopt het volledig. We willen het vieren in het Nationaal park de Biesbosch waar we ooit een bootsafari deden, waar we erg van hadden genoten, waarom niet? Waarom niet volop genieten nu we nog jong zijn én fit? In de smalle steeg loop ik achter hem aan maar niet als een hond, als zijn vrouw wandel ik in schaduw maar niet in het donkere gedeelte van mijn persoonlijkheid, ik kuier ontspannen want niets ergert mij. Ik voel me licht en blij en zie wat ik moet zien: een zwarte kat! Ze rent de weg over, zo snel rent ze de weg over, ze lijkt te willen dat ik haar (of hem) maar even zie, lang genoeg om te vermoeden dat er geloof mee is gemoeid. Ik ben jouw bijgeloof. Ik ben zwart, en wil geen affectie! Dat lijkt de kat te willen zeggen. 'Iemand die bijgelovig is, zou dit oversteken interpreteren als een ongeluk', zeg ik. Hij reageert niet. Ongeveer een uur later bereiken we het museum dat in het groen verscholen ligt. Er ligt een pak mos op het dak. We smeren ons in, trekken de veters strak aan. Ergens op de met gras omzoomde weg is een onzichtbaar putje waar mijn voet in terecht komt. Ik raak uit evenwicht, en val terwijl ik vloek. Mijn hele linkerbeen is geschaafd, het bloed druppelt uit de wonde, een buil manifesteert zich.  Wanneer we na tien kilometers stappen bij de auto zijn, is de buil verdwenen en het bloed droog. Ik wrijf over de wonde, voel iets zacht in mijn hand. Ik kijk maar zie niets dat mij verrast. In het restaurant is het moeilijk kiezen, we kunnen toch niet elke keer een slaatje eten met deze hitte? Hij vraagt hoe het met mijn been gaat. Goed, zeg ik. Zijn hand gaat onder tafel, grijpt naar mijn gekwetste knie, streelt de pels die daar als een relaxed ongeluk groeide. Klopt dat?

Ingrid Strobbe
0 0

Het geld groeit me niet op de...

Het is zondag. Hij vult het bad met schuim dat geen schuim is in de fles. Goodbye stress. Ik leg de handdoeken klaar. De washandjes hebben in de tussentijd een geprek. Het roze zegt: op deze warme ochtend laat ik de gordijnen open. Het blauwe zegt: ze zullen ons zien liggen in het water, ben je gek? Het roze: kan niet, we liggen onder het schuim dat opgeklopt wordt door hard te slaan in het badwater. Blauw glimlacht, en hij slaat. Het is een rustdag. Wij willen die (verschraalde) waarde bewaken. Hij wast mij, dan was ik hem. Op mijn rug groeit geld dat we telkens tellen in het bad, na het weken kwam het los. We leggen de coupures op de badrand om te drogen. Het roze handje: hoeveel krabde je weg? Blauw zwijgt. Roze draait zich om, schrikt van het masker waar ze naar kijkt, het is het zijne! Stop daarmee, zegt ze streng. Dit is echt niet grappig. Het badwater koelt af tot het ijskoud en beide washandjes bejaard.

Ingrid Strobbe
3 0

mijn rug op

je schrijft dat je seks wil hebben, het mag in de natuur, het mag in een bos op een bed van mos (dat denk ik erbij) met in je handen een boeket hyacinten, in witte linten van kant ben ik gewikkeld, als een geschenk maak je me open, je schrijft dat je mijn dijen wil wrijven, en verder met je mond, hou toch op (denk ik erbij) zet u! dat zeg je: zet u op mij als op een stoel een paard en kus mijn kruin, mijn oorlellen mag ik je lellen lenen ik lees mijn ruglijnen alsof ze in mijn hand ingesleten zijn, linkshandig is de richting van mijn kijken ook al kan dat niet, ik probeer de toekomst te lezen in de verte, hou toch op (denk jij erbij) ik heb in jaren niet aan seks met jou gedacht, in onze natuur liggen onze lichamen, steeds slapend wakend slapend wakend, onder ons alle insecten die we konden vinden, als honger onze grootste vijand, onze geslachten niet rijp

Ingrid Strobbe
14 1

Na de hittedagen.

Simultaan met het golvende pluimpje op mijn buik word ik wakker. Onmiddellijk voel ik dat mijn huid me weer als gegoten zit. Een ware verademing! De ochtend geeft me een knipoog, nodigt me uit om opnieuw deel te nemen aan de dag. Gestreeld worden mijn benen die via de trap naar beneden, naar buiten naar het midden van de tuin. Een frisse lucht walst als een dans, wikkelt zich rondom elke vorm van leven, een kleed dat zich gedragen weet. De planten krijgen weer zintuigen, de vele vogels krijgen hun partituren terug, de huppel ontwaakt in de kat en ik...ik voel me opgetild om gedoopt te worden, dit is het lichaam dat kan ademhalen zonder overmatig te transpireren, zonder te kleven. Dit is het lichaam dat mijn geest vertrouwen geeft, een diep soort geloof dat onze planeet niet zal opbranden onder de agressieve zon.   #zwembad met twee figuren   Het zwembad had altijd al een aantrekkingskracht op mij die de voorbije dagen enkel maar sterker werd. In het popart-schilderij heb ik er alle plaats die nodig is om af te koelen tijdens het trage voortbewegen onder water. In het plaatselijke bassin kwam een massa mensen aangestormd, in haast en spoed sprongen ze in het levensnoodzakelijke water. Buiten het gebouw bleef de zon met in de handen het mes en alle goesting om het gebod te kerven in mensenhuid: sterf jij stuk verderf! Van dat horrorbeeld ben ik nu en hier verlost, sinds dat ene golvende pluimpje op mijn buik toen ik wakker werd. En toch, ergens blijft de hitte nazinderen met een boodschap die ontcijferd wil worden, waar meningen zich over buigen.

Ingrid Strobbe
0 0

Mijn kind Albanië.

Van mij wordt gezegd dat ik baby's breng, en ja, dat deed ik. Alle ooievaars doen het voor de symboliek die de mens heeft bedacht. Ik moet helaas stoppen met kinderen afleveren, langzaam word ik oud en koppig en onverdraagzaam. Vandaag nog verdroeg ik de protestbeelden niet die in Albanië gefilmd werden. Wat een vreselijke situatie! Ik zag dat men voor mijn roze vrienden op de barricade ging staan, dat raakte me oprecht, het lijkt me dus noodzakelijk om daaraan mee te werken. Kan iemand me hier komen halen, ladder tegen de stam, naar mijn nest op hoogte, breng me naar het land dat die rijke stinkerds willen bezetten, er een luxeresort willen bouwen. Toe, breng me erheen. Ik roep alle ooievaars bijeen, informeer ze om te overtuigen dat die symboliek van vogel moet veranderen.   Omdat de flamingo enigszins lijkt op de ooievaar, zal de bedenker/mens zich kunnen vinden in een wissel. Dat is mijn voorspelling. De roze vogels zullen er geen hinder van ondervinden, integendeel, met zo'n symboliek tussen de veren krijgen ze alle respect en alle bescherming. Premier Edit Rama zal toch enige wiijsheid in zich hebben? Dat valt af te wachten, zegt mijn cynische stem. Het geld is té aantrekkelijk. Geld krijgt vaak gelijk.  In ieder geval en voor de liefde wil ik weg uit mijn nest, ik zoek een chauffeur om mij naar mijn laatste kind te rijden, het heet Albanië! Ik mank op beide poten.

Ingrid Strobbe
0 0

Mijn cultureel dictafoontje

Zo nu en dan, wanneer ik vroeg op ben, beluister ik oude opnames. Ik doe het omdat ik wéét dat ik verrast zal worden. De eerste dateert van 11/7/2016. Er staat als titel Viviane. Ik hoor mezelf (in mijn rol als begeleidster van bejaarden) Viviane uitdagen een gedicht voor te dragen. Ze verrast me! Haar tachtigjarige stem brengt iets in het Duits, met heel veel trots. Het korte gedicht klinkt zo mooi, ik kan het helaas niet vertalen maar dat is deel van de magie. Viviane spreekt de woorden uit met plezier. Ik heb er eveneens plezier in, tien jaar later. Een week later staat de titel Amichai. Mijn eigen stem: in een tovertuin!  Een nuchtere man in een tovertuin zat, de helft in het licht, de helft vergat. Ik lees het voor uit een bundel van de dichter uit Israël. Op het eind hoor ik Viviane zeggen 'ja, dat is ook mooi'. Dan gaan we naar 14/8 van hetzelfde jaar. Jazz, is de titel. Klanken op de piano en ik wacht. Geen idee waar ik was, wie aan de toetsen zit. Dan haar stem en ik weet meteen: Melanie. Die heerlijke Melanie waar ik tegenwoordig niets meer over hoor. Applaus, het publiek beloont haar nu al, het nummer moet nog op dreef komen. De eerste dag van december, de titel Dada. Deze opname daagt mij uit, ik weet niet waar ik was, ik hoor mensen zingen over Liesbeth, over erecties, over ongeremd, groeten uit, erectie. Op het einde wordt er gelachen. Dadaïsme? Op 7/1/2017 staat 'nieuwe opname' en ik hoor mezelf spreken. Dit zwembad is groot voor haar, water dat diep de angst veroorzaakt, ze vlucht in achteruit, ze zakt bij de rand van haar kunnen, ze neemt tijd uit haar pols...ach, wat een miskleun. Toen kon ik écht geen gedichten schrijven, wat deed ik in hemelsnaam? Was ik blind voor eigen mislukkingen? Diezelfde dag een tweede opname. Gedicht voor Astrid. Een tekst voor mijn overleden zus. Ik luister, zie me  wandelen met rozen naar het nummerveld. In hemden, in rokken, de gespen in broeken...is het niet vreemd te leven zonder zoeken? Ik stel vast dat ik schreef over mijn zus en dat ze daarmee niet dichterbij kwam. Ook nu niet. Het raakt me dat ik zo afstandelijk blijf in de tekst, misschien was ik bang om bij haar dood te komen. De vlammen in kaarsen, het vuur eruit, is het niet vreemd te leven zonder zoeken? Nu ik vroeg wakker ben, op 10/6/2026 besef ik dat ik nog niets anders heb gedaan, ik heb steeds geleefd om te zoeken. Vond ik haar, vond ik Astrid? Vond ik mijn andere zus? Vond ik mijn broer? Heb ik hen ooit ontmoet?  25/1/2017, de titel Summa. Enkele klanken die lijken op mensen die in een café op koffie wachten. Ik wis de ice coffee met hazelnoot. Lamento. Hier nu, langs het lange diepe water...het is zijn stem! Hij troost me. Elke keer troost hij me, en de vrouwenstem. Altijd maar je vogelkreet. 7u55: ik ga naar buiten en loop tot bij de wisteria, een meesje onder de blauweregen. Cultuur in eigen tuin, natuur met eigen ogen op te nemen.

Ingrid Strobbe
4 0

gewoon rond je kijken

een vogel kijkt in de vroegte naar de gevallen zaden welke naam draagt dat vleugeldier? het deert hem niet dat de kat meekijkt of is de vogel een vrouw? een meisje onder de regen het blauw in de veren   ik duw het dons van me af zie mijn lichaam staan de trap afgaan naar buiten waar de pimpel opkijkt van mijn komst, maar weet ik werd al eens gebracht geboren raap ik de blaadjes.  

Ingrid Strobbe
0 0

hey madammeke!

hey gij daar, woont gij hier? ik mag hier niet naar buiten, de deur gaat niet open voor mensen zonder code, ik ben zonder code, zonder hondje, zonder echtgenoot, zonder schoot waarin mijn hondje, zonder wandeling met mijn hondje, zonder man die overal slaapt, in de zetel slaapt hij, in bed slaapt hij lang, in het park rusten we uit van de wandeling met ons hondje en weet ge wat? hij valt in slaap, ik denk zo niet zenne ik ga niet wandelen om naast hem op de bank te zitten koekeloeren, en ik sta recht en ben weg mét mijn hondje, hij wordt wakker en vindt me niet, ik ben al thuis en hij komt binnen, en weet ge wat? hij valt in slaap, waar ik woon ben ik van dat alles verlost, en lekker eten krijg ik hier, maar de eigenaar heeft zich nog niet laten zien, vreemd is dat, ik woon in dat appartementje en ik heb hem nog niet gezien, normaal gesproken komt de huisbaas toch eens kijken? hey, in mijn kamer staat een kast waar ik niet in kan, al die kleren liggen er al jaren in, het is een goed bed, door het raam zie ik mensen die hun auto parkeren, ze komen uit die auto, dan verdwijnen ze in een huis, woont gij daar? waar gij woont verdienen ze goed, er staan hoge bomen, ik vertel niet hoe het echt met me gaat, ik praat zonder ophouden over huizen en honden en wonen en slapen op een bank in het park, ik vraag niet naar mijn echtgenoot, mijn zoon is niet meer mijn zoon, hij is mijn broer wie ben ik? ze zwijgt, ik geef de eerste klinker Ingrid!    

Ingrid Strobbe
0 0

six word story

Pina danst straks het dak eraf.

Ingrid Strobbe
5 0

Een harp van koelte.

Op de oude Rijn vaart een toeristisch bootje voorbij de harp van koelte. In het bootje een gids die tevens het roer in handen heeft. Ze spreekt enkel als het nodig is. In luide korte zinnen legt ze uit wat het paar daar doet. Vanuit de warmte zoekt het paar daar muzikaal water dat koel naar beneden valt. De keuze ligt bij hen; ze gaan onder de verfrissende stralen staan met een solsleutel op de arm. De vrouw houdt Sol op haar heup. Haar man staat erbij en kijkt ernaar. Zijn andere kind hijst zichzelf uit de rivier, vraagt niet eens om hulp. Hij kent het liedje dat zijn vader altijd zingt. Ik ben een dronkenman, een boerenzoon, een hulpeloze kloot. De jongen redt het. Hij bespeelt de harp van koelte, luchtig als de klanken van meesjes, kleine vogels die langs het wateroppervlak scheren, tegen buiken beuken.      

Ingrid Strobbe
6 0

Zeg het me!

Het is de molen die ons aantrekt, niet deze vrouw met ronde heupen. We lezen dat dit monument voor de bevrijding van Leiden doorgaat. Tweede WO. Hoe komt het dat mensen oorlogen vreselijk vinden, dat ook mensen ons blijven herinneren aan die oorlogen. Nee, het gaat over de bevrijding, dus de kant van de slachtoffers. Dat zijn toch ook daders, onrechtstreeks? Hoe? Slachtoffers hebben toch ooit de keuze gemaakt te vechten!? Hadden ze een keuze? Ja, dat vind ik wel, maar die zou gevolgen hebben. Hoe dan ook, vind ik het vreemd dat beelden in brons ons helpen terug te denken aan een oorlog. We willen dat de oorlogen stoppen!  Zeg het me, hoe komt het dat de bevrijding gestalte krijgt in het lichaam van een vrouw? Kan ik de kunstenaar spreken? Het is de molen die ons aantrok, en nu staan we hier. We draaien ons om, zien het groenste gras ooit rondom de molen, gaan liggen om de ogen te sluiten. We zeilen weg op onbestaand water, dromen over duizenden mensen die het leven lieten in een nachtmerrie, er zullen mensen bevrijd worden, er worden altijd mensen gered. Om opnieuw te gaan leven! In het leven worden ze geketend aan regels. Maar dat doet amper pijn, vergeleken met de dreiging van gedropte bommen. Zeg het me, hoe komt het dat de kunstenaar koos voor een vrouw, zijn het niet de mannen die oorlog voerden? Welke invloed heeft gender op oorlogsvoering? Dat is een overbodige vraag. En toch, wat denken de mannen? Dat wij vrouwen, geen wapens kunnen dragen? Ze niet durven te gebruiken?  Het is het gras dat ons aantrok. Het groen, de wind die zijn (of haar) debuut maakte in onze dromen. Alle beelden omverwierp. Oude overtuigingen waar we niets aan hadden. Mannen die opgaan in een vrouw, er een cel bevruchten, een zoon voor later.

Ingrid Strobbe
3 0

Heel Brasschaat gaat kapot.

Ze steekt van wal: heel Brasschaat gaat kapot. Iedereen wordt daar weggehaald. Alle mensen moeten naar het buitenland.  Echt, vraag ik. Ik kijk verbaasd. Ik ga mee in haar verhaal, wil van verbazing omvallen maar de stoel onder mij laat dat niet toe. Ja, zegt ze. Mijn zus hebben ze meegenomen, hup, de auto in, en mee naar Holland. Daar stopte de auto aan een huis waar een man stond, op de eerste verdieping aan het raam, en daar moest mijn zus wonen. Dat is vreemd, zeg ik. Ik werd toen dikwijls misselijk. In de kerk begon ik over te geven, en ik viel flauw, gewoon op de grond lag ik, en dan droegen ze mij naar buiten, ze legden me op het gras, daar kon ik dan bijkomen van die misselijkheid. Zo ziek dat ik werd in een kerk. De dokter zei dat dat door de geur kwam. In de kerk hing een geur waar ik niet tegen kon. Wat raar, zeg ik. Ik kwam vroeger ook in kerken, nooit meegemaakt, zoiets als flauwvallen van een geur.  Brasschaat zal niet meer bestaan, vervolgt ze. Heel dat dorp zal leeglopen (als een bad, denk ik maar ze zegt het niet) terwijl dat toch een chique dorp was. Alles was daar. Veel winkels, een mooi park. Alle mensen hadden geld. Ik knik. Hij zal dan toch ook worden meegenomen? Wie, vraag ik. Juul. Ah, Julien! Mmmm, dat weet ik niet. Ik heb daar niets over vernomen. Volgens mij bestaat dat dorp toch nog. Ik ben er nog geweest.  Ja? Ja, ik was in Klina.  (stilte, zou ze nog weten dat Juul in het ziekenhuis lag?) Ik open mijn iphone en toon de bloemen. Ze kiest de mooiste. Ze wijst naar de details, het puntje van het penseel heeft daar een puntje verf gezet, dat zie ik terwijl ze wijst en geen moment laat liggen om het woord te nemen.  

Ingrid Strobbe
17 1

De opvoeding van Rik Wouters.

Welk gevoel ik heb bij dit werk, het spel van Debussy? Ik heb het gevoel dat moeder en dochter bij elkaar wegdromen tijdens het maken van een schooltaak. Dat ik de moeder ben die model staat voor de schilder. Mijn dochter dekt de oren af terwijl ik opvoedkundige pennentrekken zet. Ik denk aan een lastige vraag die ik heb gesteld terwijl zij (zijn andere model) de schelpen opentrekt voor pianoklanken. Ze wil de pianist horen, niet het vraagteken. Op de achtergrond gaat het instrument zijn gang. De schilder brengt het roodborstje niet in beeld, maar laat het vogeltje wippen van vrolijke toets naar toets. Ik heb het gevoel zelf klank te willen zijn. Een hoge toon van geluk. 

Ingrid Strobbe
7 1

Puck gaat naar Nijlen.

Een bedrijfswagen van het wit-gele kruis parkeert aan de overkant. Een jonge vrouw met zonnebril stapt uit, steekt over, komt via de carport naar binnen. Ze heeft eerder kennis gemaakt met Puck, nu is D-day aangebroken, hij gaat mee met de jonge vrouw naar Nijlen. Het is een beetje een gok; zal Puck tijdens de reis rustig zijn? En hoe zal Puck zich gedragen in het nieuwe huis, het jonge gezin?  Puck, jij kleine hond Snuffel maar rond Maak je niet druk lieve Puck De katten hebben veel geluk Met jou in hun huis In hun gezin ben jij een stil begin De jonge vrouw is blij verrast dat het hondje niet blaft noch keft. Dat is in het voordeel van de poezen. Minneke, met haar witte vacht, komt zacht dichterbij, op haar malse pootjes observeert ze Puck. Dat gaat goed. Ze doen precies hetzelfde; liggen en kijken. Dan vallen vier ogen toe als een gedicht waarvan de woorden elkaar nooit eerder hebben ontmoet(*).   * heb ik ergens opgepikt, vergeten waar, sorry dat ik geen bronvermelding kan meegeven

Ingrid Strobbe
8 1

waar ik bemin

waar ik bemin, ben jij, en jij, en jij, liefste werkje  waar ik dans, ben jij, en jij, en jij, liefste fuifje waar ik zing, ben jij, en jij, en jij, liefste koortje    waar ik wakker ben, dans en zing, waar ik luister naar de teksten van Jef waar ik oud en versleten de trap af kom, zal jij nog voor me zorgen waar ik vergeet wat wetenswaardig is gebleken, zal mijn liefde dan verbleken?

Ingrid Strobbe
8 1

Ik ben Elise niet.

Ik ben niet dat mishandelde eekhoorntje dat in Hoboken het leven liet. Maar mijn gedachten zijn wel bij dat kleine wezen, mijn soortgenootje, mijn lotgenootje. Ooit werd ik ook geslagen, gelukkig is dat voorbij dankzij mijn verzorgers, twee oude mensen die momenteel ziek zijn. Ze zijn zo ziek dat ik hem niet meer heb gezien, en zij verward ronddoolt in huis. Hij ligt in een ziekenhuisbed, en denkt regelmatig aan mij. Zij strooit cornflakes in een pannetje, giet er melk in, neemt het bij de steel en zet het op het kookvuur. Ik ben Elise niet. Ik ben Puck en ben bang dat er brand zal uitbreken. Mijn verzorgster weet niet meer waar ze is, ze spreekt over een gekke wereld waarin ze ronddoolt. Ze wil met mij in de tuin maar haar benen kunnen het niet meer; de langere afstanden liggen onbeweeglijk achter het huis. Ze kan zich niet goed begeven naar waar de bomen staan, de struiken zonlicht zuigen, het hondengraf ligt in de rechterhoek van de achtertuin.

Ingrid Strobbe
9 0

Een oprechte kans.

Drie woorden uit de mond van een mens: een oprechte kans. Jeuj is een feestwoord. Het ligt ergens verscholen in mijn bek. Het woord bek klinkt zo brutaal terwijl ik niet bekkig ben. Een dankbare hond, dat ben ik! Stil en dankbaar voor de oprechte kans die ik krijg van de welsprekende man en zijn zachtaardige vrouw. Zij kocht zonet een transportmandje om mij binnenkort naar haar huis te brengen. In haar huis leeft haar gezin, het heeft drie poezen. Jeuj! Het feestwoord komt in me op, toch kan ik niet juichen. Een nieuwe thuis omdat mijn huidige thuis zal verdwijnen? Omdat mijn baasjes ziek zijn? Ze zijn zo oud, mijn verzorgers zijn op, zegt de dokter. Hoe kan ik daarbij juichen? Ik zoek de traankanalen in m'n ogen, kan ze maar niet vinden.

Ingrid Strobbe
7 0
Laad meer ...