sinds de laatste stembusgang 

ben ik monddood en jaag ik mijn honden 

naar de verborgen tiran die achteroverleunt

de handen op zijn buik legt

 

zijn kapitaal wordt uur na uur afgeroomd

voor een taart waar hij alleen van schrokt

de kruimels laat hij aan zijn beul

die mijn honden neerschiet

 

de tiran houdt mij in een wurggreep 

ik wurm me los, kom overeind en schik

mijn kleren, in de verte hoor ik zijn orgie

de lome roes, de plons in het zwembad

 

hij is arm aan argumenten

mijn bezwaren werp ik als stenen

over zijn hek, veroorzaak een vals alarm

monddood keer ik me van hem af

Geschreven door Wim Vandeleene op 28/06/2019 - laatst aangepast op 06/07/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home