in mijn blikveld zet ik lijnen uit

ze snijden elkaar in een brandpunt

de voegen van de tegels in een kerk 

lopen spits toe richting altaar en schrijn

pechstroken gaan aan de afrit voorbij

 

het treinspoor, een speer die elke halte doorboort

mijn ogen vertrouwen elkaar als blinde bondgenoten

in de torenkamer van mijn kop geven ze diepte 

aan ons raakvlak en volume aan je lichaam

 

soms zou je uit jezelf willen stappen

vanuit het vluchtpunt terugkijken

naar wie je achterliet

 
 
 
 
 

Geschreven door Wim Vandeleene op 10/09/2019 - laatst aangepast op 15/09/2019

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home