Misschien zweven ze hier nog rond,

de geesten van wie hier ooit verbleef

en zie je hen nog soms, zwaar vervaagd,

heen en weer ijsberen, wachtend op hun vertrek.

Misschien echoën hun woorden hier soms nog na

en is dat wat we hoorden wanneer we uitgeteld

op het bed lagen in te dommelen.

Nu is de kamer ergens anders mee gevuld,

zoek maar, onder het tapijt,

achter de spiegel of de potsierlijke schilderijtjes,

in het laatje van het nachtkastje,

in het kastje van de badkamer.

Ik heb ze verstopt, in de hoop dat jij ze zou vinden

en verrast zou zijn.

Ze komen tevoorschijn uit de spuitbus

wanneer je de onaangename geuren

van eenzaamheid verdrijft

en uit de schoenkast wanneer je

je schoenen aantrekt om naar buiten te snellen.

Het zijn mijn woorden, speciaal voor jou.

De volgende gasten zullen ze misschien ook nog horen,

de muren optrippelen en neerdwarrelen van het plafond

wanneer wij al lang de stad weer uit zijn

en zullen zo misschien ontdekken

wat ik allemaal tegen jou zei.

Geschreven door Felix Sandon op 13/07/2015 - laatst aangepast op 21/10/2016

  • poëzie
  • text on stage

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home