Tot we opbranden in de stervende nacht

Zullen kwade geesten blijven dansen

In ons aangedikte bloed,

Bedolven onder lava uit ontkurkte vulkanen

.Jij belooft me, ik geloof je

En proef je paars gewassen lippen

Waar de waarborg van een toekomst

Zich in de kerker van mijn keelgat stort.

Een laatste stuiptrekking

Van de nacht spuwt ons uit

En we tuimelen tussen hemel en aarde,

We kussen, we strelen.

Ik wacht op bevelen

En op orders die nooit komen.

Met de zomer ben ook jij verdwenen

En ik mis je verwijten

Waarvan de kruimels blijven dwarsliggen

Op de barricades van mijn beddengoed,

Waar elke nieuwe poging op stuk loopt

En een toekomst ooit binnen bereik

Nu ontbonden en verzwolgen.

Geschreven door Gert Vanlerberghe op 04/11/2013 - laatst aangepast op 19/01/2014

  • po√ęzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home