De wijnstok laat zijn schaduw los.
Zo langzaam vallen de gele bladeren
dat ze droog en krakerig
de plaveien raken.

 

Gauw zal het dak van ranken dunner worden,
een rafelig ajour.

 

Tot er nog slechts bruine takken zijn,
buigend, wiegend, wachtend,

 

op de snoeier en zijn schaar.

Geschreven door Christine Van den Hove op 08/11/2015 - laatst aangepast op 11/11/2015

  • poëzie

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home