Florence en de feeks (een modern sprookske)

Terug naar het overzicht

 

De feeks vroeg aan de spiegel aan de wand

Spiegel o spiegel wie is de schoonste van ’t land

De spiegel zei ’t is dat ge ’t nu vraagt aan mij

Maar d’er is eigenlijk iemand anders dan gij

Haar naam is Florence , z’is vurig en gewoon

En daarom zo echt en door en door schoon

De feeks werd zot en trok haar haar uit hare kop

Ze dacht : dat zal wel zijn; dat geluk dat moet op

 

Ik heb hier nog nen agenda degelijk verstopt

‘k Zorg dat dat contentement stillekes aan flopt

ik vermeng heimelijk wat gif met venijn

Ik doe er wat nijd bij en massa’s chagrijn

En toen de wereld draaide gelijk de Sinksenfoor

Had Florence nog altijd niks door

Alles werd zwart en haar lijf trilde gelijk zot

Ze viel omlaag en haar hart scheurde kapot

 

Een knaagdier vrat haar van binnenuit op

Er zat een slang in hare nek, een schroef op hare kop

100 kilo lood duwde op haar middenrif

De dokter zei : maar ge zit gij vol gif

En de feeks die danste een Polonaise alleen

Hip hip hoera ze ligt in frennen vaneen

Pardon, zei de spiegel, ‘t is wat ambetant

Maar ze blijft toch nog de schoonste van ‘t land

 

Haar hart is gebroken maar ‘t vuur is nie weg

Ik kan er nie aandoen,’ t is gelijk ik het u zeg

De feeks werd koleirig van de weeromstuit

En zei als’ t zo zit, awel, dan ruk ik haar hart eruit

Florence sliep en plengde ondanks het cliché

Zoute tranen in haar eigenste zee

Om haar hart dat brutaal leeg werd geroofd

Om het vuur in haar dat bijna werd gedoofd

 

Toen de feeks graaide met haar gelakte nagels in't zwart

greep Florence naar haar nasmeulend hart

Ze was bang maar tufte in de feeks haar gezicht

Zei : als gij denkt dat ge mij hebt ontwricht

Denkt dan maar rap iets anders, serpent

Ik heb nog nooit iemand zo zielig gekend

Daarop ontblootte Florence haren decolleté

Haar hart vatte vuur en trof de feeks. O nee!

 

Het serpent dook krijsend in Florence haar zee

Bij nader inzien was dat een vrij fout idee

Het zout vrat zo waanzinnig diep in haar huid

Dat ze niet meer wist wat ze deed en naar verluidt

Is zij daarna gestruikeld en gevallen van nen berg

Ze verdween onrustwekkend. O ja dat is…erg ;-)

En Florence ? Awel, haar hart is terug vol

En 't vuur in haar brandt gelijk de costa del sol

 

Florence floreert,  ze staat parmantig weer recht

Misschien komt u haar wel ns tegen in ‘ t echt.

 

 

 

Geschreven door Dominique Minten op 10/04/2016 - laatst aangepast op 04/10/2017

  • poëzie
  • kinder- en jeugdliteratuur
  • liedteksten
  • kortverhaal

Deze pagina is enkel toegankelijk op een groter scherm.

Home