Bloedende tenen
Je zei altijd om door te gaan,mijn bord leeg te eten,mijn hart niet te laten brekendoor een meisje van negen.
Maar ik had geen meisje nodig van negen,en doorgaan deed ik tot het bloedde in mijn tenen.
Als het maar gelukkig is,hoor ik moeders altijd zeggen.Ze hebben het over hun kinderen,kinderen die groot worden,kinderen die beginnen te begrijpendat niet alle pijntjes verdwijnenmet een kusje van de moeder.
Zouden ze zich gefaald voelenals het kind niet wil huilenomdat het bang is dat het nooit meer zou kunnen stoppen?Zouden ze zeggen: we hebben het geprobeerden verder gaan met het theekransje bij de vriendinnen?Want niemand houdt van treurige mensen.Behalve de psychiater en de psycholoog,als ze tijd hebbenwant er is veel werk,dat is zestig euro, kom je volgende week weer?Alsof verdriet zich naar uren keertof de kalender leest.
Als ze maar gelukkig is,denk ik ook vaak over jou,maar je ziet de tranen op mijn armenen dan zie ik het lekken van je ogenen weet ik: als ik mezelf pijn doe, doe ik jou pijn.
Je strijdt dus een strijd,die maar niet te winnen valt,en je strijdt hem niet alleen.Sun Tzu zei dat zo’n strijd zinloos is,maar wat moet je dan?Stoppen met doorgaan?Stoppen met je bord leeg te eten,stoppen met je hart te breken?
Ben ik misschien zelf dat meisje van negen?
