Lezen

novembervers 1711

ijsbeerogen priemen korenvelden wuiven lange rijen schuiven tijdens het wachten vind ik een wimper op de grond misschien van een godin mijn koffiekopje heeft een barst waarin ik de wimper verberg en ineens besef ik dat ik de piyamavest nog aan heb maar dat is vandaag helemaal niet erg

peter mmm Verreth

8 1

#novembervers scrabblegedicht dag17

verbeten ik denk dat ik die verbeten winnaar benin stukken zou ik hakken, wapens trekken en roepen over berg en dal, mijn vergelijkoverkant zal het geweten hebbenmaar niet gooi ik dan met dingenik suizel mee met wind, weest erwten stoom nix ik, gons laat ik zegenenen snif duf ik onder bok en nopvlo zag rang, en ik won en dan opnieuw, meer ik, verbeten visiein stukken dwerg ik, in war overkantwenken zinloos, ik uitplug en ontvelen laat lege meute beven, aan yen geen lapdeze keer dweilen en barsten, geen of ofik afbijt erwt en stoom, bok weest windopnieuw gons ik en que en suizelvlo was er nog, niet nix, niet snifmeer rang, en weer ik, won @linde20231117#novembervers2023#dag17

de jutte acrobate

1 0

Regels in de regen

binnen de witte lijn blijven, zegt mama streng; haar plu luistert niet!

Margaretha Juta

11 0

#novembervers scrabblegedicht dag16

zuur in spel weer meer spel, maar zate speelde mee en gerustere ikschip kon er drooggezet als ik in getijwater verzoopof stoom me weer uit de oren ontsnappen wildedeze keer loeiden koeien en roe stond uiteraard klaarniet veraf was dof rocken, hitsen en move en ooknon draafde aan met iets pre wel, maar lekte en dranabers rete en neeg foei in het nu onbevattelijk,maar ik won overmoedige ik en sloeg mot, maar teven staken overen dropten ex, met yes probeerde ik te vergoelijkenbui hing in gagel en mep verkocht ik, maar door pekgrotere naden en rot werd mot en zuur mijn glimlachik wedde dat yen winnen zou, maar fier op mijn vakwerd ik niet, ik weerde me fel, maar vermoedde dat exme gagel neep en teven mepten voor zuurdere naden,en op gaf ik ex deed me geen goed, vergoelijkte ik, dat overkantniet begreep, mepte ik tot verrot, zuur was toch al zijn mot en de mijne groter, maar niemand zag het in loeien verfoeien en pre nabers negen tot ast, en roeniet te vroeg, maar niet non kon ik bevragen, rete nochteven, ex in mijn vak en stomers en toen zag ik staankus, mijn ast werd dof en schip strandde, zate werd,me te gevoelig @linde20231116#novembervers2023#dag16

de jutte acrobate

0 0

#novembervers2023 - 't Is voorbij

Uit het blote hoofd zei hij de rente En zo verdween het hikje van mam

Thomach

0 0

Mijn seksverslaving is de schuld van mijn grootmoeder

Oma loopt door de moestuin die meneer Wanders onkruidvrij heeft gemaakt. Er is niemand anders te bespeuren. Ze roept mij bij zich. Ik sta wat verder naast de schommel die heen en weer slingert onder de grote eik. Ik heb een vlieger opgelaten en wacht op de juiste windvlaag. Eén vinger hou ik in de lucht. Om de richting te bepalen. Op de tippen van mijn tenen raak ik tot aan de wolken die zo laag hangen dat ze op een verdwaalde mistbank lijken die zich van uur heeft vergist, zich nestelt in de restanten van de dauw die aan de hibiscus is blijven kleven. Oma roept mij nogmaals. Mijn naam klinkt hypnotiserend met een langgerekte ‘pfff’, uitgesproken zoals alleen zij dat kan telkens wanneer ze zegt dat er honderd pfennig in één mark gaan. ‘Pfff. Pfff.’ Alleen zij kan de intonatie van een slangenbezweerder zonder gebit het best benaderen, haar stembanden ertoe aanzetten mijn gedachten binnen te dringen. Als een rattenvanger mij hersenloos lam te leggen, gewillig te kneden en alle nieuwe onschuldige gedachten uit te wissen alsof er nooit sprake is geweest van eerdere, vergiftigde hersenspinsels. Wanneer ik bij de serre, waarin tomaten en komkommers vrij spel hebben, halt hou, lijken er uren te zijn verstreken. Ik draai mij om en staar naar de lucht achter mij. In het ijle niets. Mijn vlieger is verdwenen. Ik voel mij misselijk worden. Braak het blauwe bessensap, dat ik tijdens het vieruurtje bij het stuk vers gebakken stuk appelcake heb gedronken, uit. Mijn mond brandt, het speeksel heeft zich met het gegiste goedje gemengd en is zo zurig dat het glazuur van mijn voorste tanden ruw aanvoelt. Ik adem in en draai mij terug om. Oma komt vanachter de mesthoop vandaan. Ze heeft het rieten mandje met de aardappelschillen tussen haar voorschoot en buik geklemd en legt haar hand op mijn schouder. Ze kijkt over de velden die aan de moestuin grenzen en overgaan in een groen sparrenwoud. Ze zegt dat het ons geheimpje is, dat niemand dit hoeft te weten. Ik zwijg, tel ondertussen maïskolven die op barsten staan. Het zijn er opmerkelijk meer dan vorig jaar. Misschien kan ik met oma morgen als vieruurtje popcorn maken? Geen zoute, maar die met suiker want die hebben een helende werking, brengen rust in mijn hoofd. ‘Ooit zal je het begrijpen,’ gaat ze verder. Ik knik en pink een traan weg. Ik wil haar vragen of ik een nieuwe vlieger krijg, maar blijf zwijgen als vermoord. De velden zullen mij vannacht in slaap zingen. Zachtjes zoals het melodietje dat ik vanmorgen van een Duitse kinderserie heb opgepikt en nu als een oorworm aan mijn gemoed vreet. In de waan dat dit alles een spel is, ga ik op mijn rug liggen en maak, zoals ik dat doe wanneer het gesneeuwd heeft, met weidse arm- en beenbewegingen een modderengel in de omgewoelde aarde naast de prinsessenbonen. Tussen de aardbeien kan het voorlopig niet meer, nu oma ze in weckpotten in de kelder heeft gestockeerd. Ik sluit mijn ogen en zie opnieuw maïskolven. Ik tel, tot ik er honderd heb. Dat moet volstaan om morgen popcorn mee te maken.

Sascha Beernaert

72 1

Kintsugi

Kintsugi Ze toont een levenslijn aan scherven die ooit een aardewerkje waren ze blijft er dagenlang naar staren breekt haar hoofd over de nerven reparatie brengt geen soelaas er is geen lijm die lijkt te pakken na al dat puzzelen en plakken bekomt ze steeds een broze vaas moet een spoor totaal verdwijnen is iedere scherf niet iets uniek kijk naar Japanse keramiek met al haar fijne gouden lijnen draag je aardewerk op handen met al haar barsten en haar deuken omarm de sporen van de breuken dan zie je schoonheid in de randen.

Caroline Pareijn

50 2

In de vijver

in de rotsvijver een kolos van een steen ; kantoorrefflectie

Margaretha Juta

15 0

novembervers 1611

wil wat meer tijd met je doorbrengen partituren wil jij dat ook om te huiveren wilde paarden wil wat geheimen aan je kwijt we kunnen samen zwemmen a-capellakoren crawl breaststroke om te zuiveren olieverfschilderijen en waar gaat het ons toe leiden baobabs naar dat beetje geluk niet te versmaden oude talen luister naar jouw raad die ergens diep zal snijden nieuwe talen nee er rest geen truuk om door de rivier te waden

peter mmm Verreth

4 0

#novembervers scrabblegedicht dag15

solitaireparadise dat virtuele spel spelen, was niet mijn dingeen kleine week ermee doorgaan, kon nog netin dat spelparadijs wist ik me onzekerresem aan woorden, of kaliber in vraagmaar spel leek niet van mijn wereld neem nu het woord peukels, voor me onbemindmet dit woord zette virtuele tegenpartij het spel inerna kwam mel, ede, ut, gad en ook uts iets wrong voor me, mel en mijn wrikkelende gad peukels verschenen en ut wilde ede doen afleggen ik, nimf, weerde me met woorden als lintjes en dakjesvirtuele overkant werd ineens iets meer mijn wereldmeer gaf ik t, en reef vreemd makkelijke puntenfair, of unfair, wie zal het zeggen, morgen weer spelmaar wordt nooit mijn paradijs, is mogelijk te solitair @linde20231115#novembervers2023#dag15

de jutte acrobate

2 0

Mijn foto

Een jongeman kijkt glimlachend naar de lens van de camera die zijn moeder in de handen gedrukt houdt. Alweer zo’n smile opzetten, hij doet het zo fake mogelijk. Maar dan komt zijn grootmoeder, zijn Marraine in het vogeltje kijken en knuffelt de jongeman met gesloten ogen vol van liefde. Hij verliest zijn gekunstelde lach en zijn mondhoeken maken zich oprecht breed met kuiltjes in zijn bolle wangen die oplichten onder de flits van het fototoestel. Het resultaat is wat wazig, want zijn moeder lijdt aan de bibberziekte, maar de foto zal hij voor altijd bewaren.

Yvan Van Heyst

3 0

De schaduw

De schaduw slingert zich om de haverklap rond je hals. Het is als een vervelend klein broertje waar je maar niet van af geraakt, maar eigenlijk ook niet missen kan. De schaduw doet je terug mijmeren naar alle leuke momenten met alle leuke mensen die nu vervlogen zijn. De schaduw is trouw en zal altijd terugkeren. De schaduw is je vriend, zelfs wanneer iedereen je heeft verlaten. En verlaat je pas wanneer ook jij vervliegt.

Yvan Van Heyst

4 0

6 word story

Hij maakte het telkens weer goed.

Yvan Van Heyst

16 1

#novembervers2023 - Mathijs ving bot

Mathijs ving bot en nam zijn edele benen Hij plaatste een zoekertje en won met zijn zeven tenen

Thomach

6 0

gisteren legt een knoop in vandaag

Gisteren legt een knoop in vandaag. Over 49 minuten sta ik op, neem ik mijn tas, spring ik op mijn fiets, rijdt ik de 5 kilometer elektrisch en op de hoogste stand naar huis. Ik haal mijn pakketjes uit de pakjesautomaat en sleur met een doos waarin een zak zit met kattenvoer. In het andere pakket business cards, stickers, postkaarten. Ik ga bij mijn ouders eten want zolang wij hier allemaal nog zijn willen we elke woensdag elkaar zien en vandaag mogen we de ovenschotel van mama proeven. Zolang wij hier nog allemaal zijn, al denk ik niet dat papa zijn ondergang zal vinden in de drank. Ik haat hem aan de drank en hij zit er altijd aan. en ik zie wat hij allemaal voor ons doet. Dat hij de keukentafel elke kerst met cadeaus heeft gevuld, omdat hij zelf als kind één vierde van een ei kreeg. En daarom hoopt iedereen dat papa hun secret santa is. Zolang wij hier nog allemaal zijn want binnenkort zijn we weg. Ik ben bang dat ik ons zal missen maar het houdt me niet tegen om te gaan.

Chloe synkineses

11 0

#novembervers2023

Tussen deeg en koek- bij dit koekenbakken-weer - hangt een ouzo-lucht enkel met zware regenvalweg te spoelen ...

Anemos

26 1

Mezelf

Als ik mezelf niet was en door de ogen van 'n ander de wereld zou gadeslaan, zou ik zoveel meer moois zien en sterker in 't leven staan. Ik zou de donkergrijze wolk die alle kleuren doet vervagen met één ademteug wegblazen en meer lasten kunnen dragen. Veel vaker zou ik pauzes nemen, minder jagen, draven, razen, rustiger m'n kalmte bewaren en me oneindig meer verbazen. Als ik door de ogen van 'n ander m'n eigen leven zou gadeslaan zou ik zien dat 'k mezelf zijn mag en nooit eerder zo sterk heb gestaan. Ik zou alle kleuren voelen die me steunen en omringen, trots in de spiegel kijken en hoopvol durven zingen dat ik mezelf ben.

Sabine M.

22 2

Regen op komst

tik, tik, tik, gaat de blinde recht op zijn doel af - zwarte wolken

Margaretha Juta

7 0

novembervers 1511

sta op het dek van seks begraaf al mijn onderbroeken in de tuin van eden tatoeëer de stand van de voetbalcompetitie op mijn zij ben blij en tevreden zonder zorgen heb genoeg veel meer dan genoeg allemaal van mij hier in deze westerse wereld draai ik mijn rug naar de calamiteiten aan het einde van de zee heb ik toch niks mee

peter mmm Verreth

3 1

Fantoomkater

Naast zijn matras op de houten vloer word ik wakker met mijn ziel in de vorm van een zwart kleed opgetrokken tot onder mijn oksels. Voorzichtig adem ik de kamerlucht in door mijn neus om poolshoogte te nemen van mijn toestand. Geen kater, wel een leegte op die plaats. Een fantoomkater, bedenk ik. Het brengt me naar de bodem van een zwembad zonder water. Langs de trap naar beneden komt mijn droom terug. Ik was in een miniatuurhuisje geweest, de verf aan de muren was donkergroen en bladerde af rond de miniatuurramen. Zelf moet ik een miniatuur van mezelf geweest zijn. Net zoals Vicky Pollard en haar dochter die op het tuinmuurtje zaten achteraan met een miniatuurijsje. Als ik vroeg waarom ze zo naar me lachten zei Vicky dat ik het me allemaal heb ingebeeld. Toen moet ik wakker geworden zijn. Daar ligt hij, in foetushouding, in zijn groene zetel met een hand onder zijn hoofd en zijn andere hand tussen zijn benen. Zijn boxershort die al honderd jaar te lang gedragen was deed me in gedachten google-searchen naar de herkomst van het woord. Aan de spanning in zijn armen zag ik dat hij niet dood kon zijn. In zijn keukenkasten zoek ik naar persoonlijkheid. En ik durf het me alleen met mijn kop in de kast af te vragen, of ik het me zou kunnen hebben ingebeeld. In een wijnglas van gisteravond laat ik water lopen uit zijn kraan. Het water dat zonder gêne stroomt herinnert me aan de seks die we gisteravond hadden. Nog voor ik er van drink duw ik het glas zacht tegen mijn mond. Zijn kussen zal ik nooit vergeten. Het glas voelt als zijn lul. Hij had niets anders dan lief voor me geweest. Vastberaden, dynamisch en keihard lief. Een beer in het wild, in eigen nest. Ik ga even bij hem zitten, maar het lijkt hem alleen nog dieper in slaap te wiegen. Ik voel aan de volle koffietas naast hem op de grond terwijl ik mijn ogen op zijn gezicht hou. Warmer dan mijn vingers. Misschien zit hij in een miniatuurhuisje met miniatuursletjes uit één van zijn miniatuurpornofilmpjes. Zijn kat wil naar buiten. Ik trek zijn hoodie aan en ik ga mee. In zijn tuinhuis zoek ik naar de sigaretten die hij voor zijn vrouw had verstopt. Ik vind ze direct in zijn alaambak, maar geen aansteker. Ik rook niet, maar had wel eens willen proeven van zijn vrouw te zijn. Door het vierengedeelde raam van het tuinhuis bewaak ik met mijn wakkere ogen hoe hij zoekt naar zijn bewustzijn. Op zo’n afstand van alles en achter glas heb ik me altijd veilig gevoeld. Ik teken een levensgrote smiley in de condens op het glasraam. Was ik maar boven gebleven, en was hij maar bij me komen liggen. En deden we alles maar nog eens opnieuw. Hij zit nu rechtop en staart in zijn koffie. Het begint te sneeuwen tussen ons. Er zijn nog sigaretten voor een hele dag en bij de tuinkaarsen vind ik lucifers. Ik blijf hier tot hij me vindt. Misschien was ik maar zijn verbeelding.

Fanny Wildemeersch

106 3