Lezen

waarneming

er is niks van betekenis dat valt af te lezen uit mijn grijze haren en baard - de rimpeling in mijn voorhoofd, de afwezige blik als ik iets te zeggen heb, dan zal ik het zeggen dat beloof ik ik keer de spiegel de rug toe en ga naar de keuken kijk door het grote raam de tuin in een groene specht pikt wormen uit de gazon de rhododendrons staan in bloei ik heb gisteren de haag gesnoeid

Hans Van Ham

11 0

traditionele verhoudingen

ik draag een armbandje van groene bolletjes en een analoog polshorloge met leren bandje die ik allebei van haar gekregen heb zij koopt mijn broeken en t-shirts, sokken, truien enkel voor mijn schoenen moet ik mee (dik tegen mijn zin) zo draag ik haar braafjes uit, bevindt zij zich voortdurend op mijn huid (gedraag ik me misschien te mascolien)

Hans Van Ham

7 0

Latency of Being

Hij zat aan de bar met een gezichtdat op instorten stond,zijn ogen: twee verroeste schroevenin een machine die niemand meer wil repareren. Zij kwam binnen met de windaan haar riem, haar jurk een vlagvan goedkope wasverzachter en gemorste wijn.*Het spijt me,* zei ze,maar zei het alsof het een ziekte wasdie ze onderweg had opgepikt. Hij wees naar een lege stoeldie kraakte onder het gewichtvan alles wat niet gezegd werd.*Ze hebben de jukebox gemold,* mompelde hij,*nu speelt het alleen nogde stiltes tussen de nummers.* Ze bestelde een aperol zonder ijs,zonder citroen, zonder oogopslag.*Mijn ex heeft een algoritme van me gemaakt,* lachte ze,*ik heet nu **HerInnering 2.0**crashte gisteren tijdens een update.* Hij roerde in zijn negroni met een vingerdie ooit een trouwring droeg.*Ik heb een zoon van 8 die denktdat ik een chatbot ben.* Buiten kermde een zelfrijdende autotegen een lantaarnpaalgeen gewonden, alleen een lege melding:**Excuses voor het ongemak.** Toen de kroeg dichtging,hingen ze in elkaars bluetooth-bereiktwee verloren pakketjes datazoekend naar een open netwerk.*Mijn bed is een serverrack,* zei hij.*Komt wel goed,* loog ze.Hij keek naar haar lippenstift,een bloedspoor dat ontsnapt wasuit een mislukte reboot. In een steeg probeerde hijeen gebroken QR-codete scannen met zijn telefoon.*Dit was het huis van mijn moeder,* hijgde hij,*nu staat er een parkeer-app.*Ze gaf hem een koffiebekertjemet een lipstickveeg*Hier,* zei ze, *bevat 2,3% echte emotie.**Beter dan niks.*Ergens huilde een smart speakerzichzelf in slaap. Ze lopen elk een andere kant op,hun stappen geüpload naar asfaltdat morgen wordt gewist.Alles wat blijft is een notificatie:**Poging tot verbinding mislukt.Opnieuw proberen?**Hij drukt op **Nee**.Zij op **Misschien**. De stad slikt ze allebei inzoals altijdbit voor bit.

Merlijn

11 0

Een traktaat over het bewust omgaan met de fysieke drager

1. Als hoeder van een soeverein lichaam ben ik mij bewust van de tijdelijkheid van dit vehikel dat mijn ervaringsveld afbakent. Dit doet echter geen enkele afbreuk aan de onvoorwaardelijke liefde waarmee ik mijn verschijningsvorm omring. Tegelijk weet ik dat het bewustzijn van waaruit ik nu spreek deze grenzen van tijd en vorm overstijgt. Ik ben niet dit lichaam. 2. Als hoeder van een soeverein lichaam heb ik het zeggenschap over wat er met mijn lichaam gebeurt en hoe het behandeld wordt. Zonder mijn bewuste en vrijwillige toestemming is er geen enkele externe bron die over deze hoedanigheid beschikt. Indien ik door uitzonderlijke omstandigheden niet bij machte ben om die toestemming te geven, dient er steeds een universeel respect voor de natuurlijke intelligentie van het lichaam vooropgesteld te worden. 3. Als hoeder van een soeverein lichaam draag ik de verantwoordelijkheid voor het welzijn van dit lichaam. Ik zie erop toe dat er gehandeld wordt naar de grenzen en noden van mijn lichaam en ben mild voor mezelf als mij dat om bepaalde redenen toch niet lukt. Fundamenteel draag ik de intentie om dit lichaam gezond te houden en tijdig te voorzien van dat wat voedend, heilzaam en herstellend is. Eigenliefde is de bron van waaruit ik mijn lichaam benader. 4. Als hoeder van een soeverein lichaam heb ik vertrouwen in de natuurlijke intelligentie van dit lichaam en tracht ik hier naar te handelen. Ik raadpleeg mijn lichaam als bron van informatie die het rationele denken overstijgt en stel mezelf open om boodschappen van mijn lichaam te ontvangen. Ik accepteer dat heling geen lineair proces is en hecht waarde aan zowel de subtiele als minder subtiele gewaarwordingen in mijn gevoelsveld. 5. Als hoeder van een soeverein lichaam behoed ik dit lichaam voor schadelijke externe intenties en ga ik bij het lichaam zelf ten rade om dat onderscheid te kunnen maken. Ik raadpleeg daarvoor mijn intuïtie en bij twijfel zoek ik naar heldere informatie die intern resoneert. De heilzame keuzes kenmerken zich door hun ongedwongenheid en vertrouwen in het lichaam en zijn niet gefundeerd op angst of een plichtsgevoel. 6. Als hoeder van een soeverein lichaam draag ik de wetenschap dat dit lichaam holistisch verbonden is met mijn denk- en gevoelswereld, met voorouderlijnen en alle externe verschijningen. Dit lichaam maakt deel uit van een oneindig creatief geheel en reageert cyclisch en natuurlijk mee met de bewegingen van dat geheel. Via mijn lichaam kan ik niet alleen gewaarworden wat er speelt in mijn persoonlijk veld, maar ook wat er zich roert in het collectieve veld. 7. Als hoeder van een soeverein lichaam beschouw ik geen enkele kwaal of fysieke beperking als een ‘fout’ van het lichaam, omdat ik weet dat elke ervaring zijn betekenis en waarde heeft. Omdat de intelligentie en beweegredenen van het lichaam, die verbonden zijn met een universeel geheel, het menselijk perceptievermogen overstijgen, is twijfel niet gegrond. Zelfs al kan ik vanuit deze vorm het geheel niet overzien, toch weet ik dat de reacties van het lichaam vanuit een dieperliggende waarheid voortkomen en behandel ik elke fysieke reactie als betekenisvol. 8. Als hoeder van een soeverein lichaam bescherm ik dit lichaam tegen commerciële exploitatie. Mijn lichaam is geen handelswaar, noch verbindt het zich aan een contract of verdienmodel. Mijn lichaam is niemands bezit en wordt beschermd tegen de invloed van opportunistische belangen. De essentie van het lichaam overstijgt cijfers, statistiek en elke vorm van dataverwerking. 9. Als hoeder van een soeverein lichaam sta ik in voor het waarborgen van de natuurlijke vrijheid die mijn lichaam toebehoort. Ik zal waken over de helderheid van mijn perceptie en steeds gegrond trachten in te schatten welke keuzes of overtuigingen deze vrijheid inperken. Ik ben verantwoordelijk voor het bewaken van mijn lichamelijke vrijheid en belichaam die verantwoordelijkheid in een levenshouding. 10. Als hoeder van een soeverein lichaam volg ik het ritme van mijn lichaam. Uit liefde voor mijn lichaam koppel ik mij los van externe maatstaven die natuurlijke cyclussen overschrijven. Een natuurlijk ritme staat los van planning, verwachting en werkdruk. Mijn lichaam zal rusten als het om rust vraagt, ook als dat indruist tegen overtuigingen, verwachtingen en gewoontes. Ik tracht mijn keuzes en reacties af te stemmen op een gezond en authentiek ritme en vind manieren om dit gebalanceerd te integreren in de praktische werkelijkheid. 11. Als hoeder van een soeverein lichaam weet ik dat het lichaam, in elke toestand, steeds een perfecte creatie is. Er kunnen wel ideeën en verwachtingen gekoesterd worden die perfectie omschrijven, maar vanuit universeel standpunt is elk natuurlijk lichaam volmaakt in zijn huidige toestand. Alle mogelijke wijzigingen, modificaties, manipulaties of correcties aan het lichaam die niet geworteld zijn in hoogbewuste vrijwilligheid worden voor de hoeder van een soeverein lichaam als ongewenst beschouwd. 12. Als hoeder van een soeverein lichaam sta ik erop dat elke medische behandeling en interactie gefundeerd is op nederigheid en respect ten opzichte van het lichaam. Dat begint al bij de manier waarop het lichaam taalkundig aangeduid wordt. Het lichaam is geen ‘case’, geen nummer, noch is het woord ‘patiënt’ passend. Het lichaam is de unieke verschijningsvorm van een entiteit die tijd en vorm overstijgt. Het is een sacraal instrument waarvoor er ontzag en verwondering kan opgebracht worden. In plaats van ‘dokters en patiënten’ zouden we bijvoorbeeld kunnen spreken over ‘genezers en ervaringsdragers’. In het beste geval zijn de genezers eveneens ervaringsdragers. 13. Als hoeder van een soeverein lichaam weet ik dat ik dit lichaam kan helen. Het zelfherstellend vermogen van het lichaam kan op een bewust niveau bekrachtigd worden met aandacht en intentie. Elk lichaam is ontvankelijk voor aandacht en intentie. Het zijn primaire genezingskrachten. 14. Als hoeder van een soeverein lichaam ben ik mij bewust van de invloed van taal en waak ik over de woorden die ik gebruik wanneer ik over mijn lichaam spreek. De specifieke energie die met een woord verbonden is, kan zowel een magische spreuk als een beperkende vloek zijn. Ik kies er daarom voor om mij te omringen met anderen die zich even bewust zijn van de kracht van taal en ze heilzaam hanteren. Karolien Demanhttps://www.karoliendeman.com/blog/2026/5/22/hoeder-van-een-soeverein-lichaam(Door mij bijgesneden) foto van www.talesofaperture.com

KarolienDeman

0 0

Merels

online les - de merels weten precies wanneer ik begin

Margaretha Juta

6 0

Esda Pierke Pierlala

Koen Vlerick

10 0

Tip

Geboorte

Er valt veel te zeggen voor dit leven. Zoals de zachte adem van je moeder en de grote handen van je sterke vader. De warme melk - altijd precies op temperatuur-, de kriebelbeestjes in de tuin en in de zomer je velletje vaak goudbruin. Gezelschapsspelletjes bij het haardvuur, heel hard kunnen roepen wanneer het je niet bevalt en hoe de schoonheid van het leven nog het meest in je thuis te vinden valt. Er valt zoveel te zeggen voor dit leven. Die hete zomeravonden op het strand, met blote voeten in het gras, de geur van verse honing en op een verjaardag iedereen koning. De wereld zien, die altijd maar wat groter wordt en ontdekken dat wie durft kijken, in het verdriet de liefde ziet. Er valt veel te zeggen voor jouw leven. Dat de regen altijd komt na te veel zonneschijn en andersom natuurlijk ook, dat maakt het leven net zo fijn. Dat er naast al dat moeten ook heel veel zal mogen, dat je durft springen - al is dat gewikt en gewogen. En dat je steeds meer zal mogen worden wie je wil zijn. En vandaag is dat alles. Je bent nog zo klein.

Sifaka

84 4

Donker

Alles is grijs. De lucht in de tuin, de tuin zelf, het licht dat zwak binnenvalt in onze living, de wolken in jouw hoofd en vandaag ook die van mij. Het is het donker dat altijd weer de kop op steekt. Het put ons uit dus zoeken we zon waar die niet is. Ik slik een grote oranje vitaminepil en geef jou een kleine rode. We verdelen kleingesneden fruit in kommetjes en in mijn hoofd dreunt steeds hetzelfde mantra. Zorg voor jezelf. Voor jou gaan we een stap verder, voor jou zouden we de oranje warmte van het vuur met onze blote handen brengen, als dat de koude uit je hart en hoofd zou verbannen. We sturen je bergen zon en liefde, elke week, verpakt in een lange brief met heel veel schrijvers en nog meer lezers. Als een morsecode van lichtflitsen in de duisternis van je dagen. Wie goed kijkt, zou de hoop kunnen lezen. Toch is het altijd weer het donker dat zich tussen de liefde weet te wringen. Toch is het altijd het duister waarnaar je je richt. Vandaag is alles grijs. De lucht in de tuin, de tuin zelf en ook het licht dat binnenvalt in onze living, in ons hoofd. Vandaag is alles grijs.

Sifaka

7 1

Team Bus

Tom en ik, we noemen onszelf Team Bus. Hij langs de kant van de busplanning. Ik langs de kant van de uitstapplanning. En ergens tussen vertrekuren, parkeerplaatsen, zieke chauffeurs en “oei, dat is precies verkeerd doorgegeven”, vinden wij mekaar regelmatig. Normale dingen regelen we via mail. Dat hoort zo. “Beste, graag een offerte voor twee bussen richting Oostende.” Dat soort dingen. Maar als er ergens een schoolgroep staat te blauwbekken in de regen of een chauffeur plots in Dendermonde blijkt te zitten terwijl hij eigenlijk in Asse moest zijn, dan bellen we. Dan komen de echte gesprekken. “Wacht hè Katrien, ik ga eens kijken.”“Ah nee, dat is den anderen bus.”“Ge zijt zeker?”“Tiens. Da’s wel speciaal.” Zo van die gesprekken. En het vreemde is: ik heb het gevoel dat Tom stilaan een vriend aan het worden is. Zo iemand waarvan ge denkt dat ge hem eigenlijk al jaren kent. Dat we misschien samen op school hebben gezeten. Dat we mekaar ooit halfdronken zijn tegengekomen in een bruin café ergens naast een biljarttafel. Dat hij mij ooit al eens een sigaret heeft gegeven op een parking van een fuif in 1998. Soms voelt het alsof wij al een heel traject samen afleggen. Alsof wij collega’s zijn in een kleine oorlog tegen verloren chauffeurs, dubbele reservaties en kinderen die dringend moeten plassen net wanneer de bus de autostrade opdraait. Ik hoor zijn stem vaker dan die van sommige echte vrienden. Wij maken mini-crisissen mee samen. Kleine rampen die altijd dringend lijken maar achteraf geweldige verhalen worden. En elke keer opnieuw lossen wij dat op. Tom aan zijn kant van de dispatching. Ik aan mijn kant van de chaos. Terwijl ik hem eigenlijk niet ken. Ik weet niet hoe hij eruitziet. Ik heb nog nooit met hem aan een tafel gezeten. Geen koffie gedronken. Geen pannenkoeken gegeten. Niets. Maar in mijn hoofd bestaat Tom heel duidelijk. Tom is groot. Niet dik dik, maar zo’n geruststellend buikje van iemand die graag eens een goed stuk vlees eet en daar een Duvel bij drinkt. Hij heeft een stoppelbaard. Draagt jeans. Altijd jeans. En van die blauwe River Woods-truien over een hemd. Geen modieuze sneakers maar degelijke schoenen waar ge desnoods ook ne keer een camion mee kunt lossen. Enfin. Zo ziet Tom eruit in mijn hoofd. Ik zou hem kunnen googelen. Maar dat gaat nu niet meer. Het beeld is af. Het decor staat recht. En ik ben bang dat de realiteit het gaat verpesten. Want stel u voor dat Tom eigenlijk klein is. Smal. Blond. Dat hij beige geruite hemden draagt en een klein beetje naar natte boekentas ruikt. Dat zou verschrikkelijk zijn. Dan zou geen enkele buscrisis nog hetzelfde voelen. Dat had ik vroeger ook met stemmen op de radio. Michel Follet bijvoorbeeld. Man man man. Ik hoorde die op Radio 2 en in mijn hoofd was dat een soort filmster met charisma tot tegen de muur. Tot ik hem ooit zag in de TV Story. Ik was oprecht ontgoocheld. Niet omdat hij lelijk was. Maar omdat hij niet klopte met mijn versie van Michel Follet. Of die vrouw van het circus waar ik maanden telefoons mee deed. Ik zag een warme, donkere, voluptueuze zigeunervrouw voor mij. Veel armbanden. Grote rokken. Zware parfum. Maar toen kwam ze toe en bleek ze blond, klein en Duits-modern-jaren-tachtig te zijn. Zo iemand die waarschijnlijk kiwi in blokjes snijdt bij het ontbijt. Dat was lastig. Dus misschien moet ik Tom gewoon laten bestaan zoals hij nu bestaat. In die gezellige parallelle werkelijkheid waar hij nog altijd groot is, lichtjes naar Duvel ruikt en met één hand een busprobleem oplost terwijl hij met de andere een broodje préparé vasthoudt. En wie weet hoe Tom mij ziet. Misschien denkt hij dat ik slank ben. Dat ik lang blond haar heb dat altijd goed ligt. Dat ik zo’n vrouw ben die zelfs tijdens een crisis nog elegant klinkt aan de telefoon. Zo iemand die rustig “dat komt wel goed” zegt terwijl achter haar een school vol kinderen collectief in paniek staat. Misschien denkt hij dat ik met een zonnebril op in een cabrio rondrijd tussen culturele uitstappen door. Dat ik nooit vloek. Dat ik georganiseerd ben. Zo’n madam met kleurcodes in haar agenda en muntthee in een thermos. Of misschien ben ik voor hem een soort deftige mevrouw in een lange beige jas die proper “goeiedag” zegt en naar lavendel ruikt. Iemand die nog nooit een préparébroodje boven een stuur heeft gegeten onderweg naar een schoolvoorstelling. En eerlijk? Ik hoop het een beetje. Want zolang wij mekaar niet echt kennen, mogen wij nog vanalles zijn. Dan blijft Team Bus iets schoon. Twee mensen die mekaar eigenlijk alleen kennen in stresssituaties, omringd door zwetende chauffeurs en kinderen met fluohesjes, maar die intussen wel een volledig personage van mekaar hebben gemaakt. Dus nee. Ik ga Tom niet googelen.

Katrien Daniels

47 4

Klaarwakker

met mijn slaapkop in een spinnenweb - klaarwakker

Margaretha Juta

9 1

Kunstelig

We lijken wel wandelende kunstwerken. Op weg naar onze eerste expo. We hebben niet allemaal talent. Ook een paar penseelstreken raken soms verkocht. Experimentele kunst heet dat dan. Af en toe stormt een olifant door ons atelier. Niet uit kwade wil, zijn poten gewoon te zwaar voor de vloer die al kraakt. Toch blijven we meester van dat werk. Ook met natte verf. Geen curator nodig. We stuntelen verder, zoals we dat altijd doen: kunstelig vooruit.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

79 9

Brieven uit Bari

Ik lees de brieven van Mussolini,het ontwerp van de toekomstige vlag;er is nog geen reden tot enig beklagvoor mij en mijn dorpsmakker Fellini. Het antwoord op mijn vraag bedreigt me niet;zijn stof is luchtig als mijn zomerjas,zijn vluchtige schrijven komt me van pasnu ik mij begeef op ontgrond gebied. De grove fouten zijn één groot banketdat maar al te dikwijls wordt opgediend,dat worstelt met een gelaten verleden. Ik leg de lijnen vast van zijn portret,dat hij bij Fellini heeft ingediend;de zon heeft in zijn gelaat gesneden

Wijnand

4 0

De broek

In het café zit een man wezenloos voor zich uit te kijken. Zijn koffie heeft hij half opgedronken. Het lijkt alsof zijn gemoed ook maar voor de helft gevuld is. De kastelein ziet me naar hem kijken. “Misschien vertelt hij het nog eens”, fluistert hij. Het klinkt alsof de man het verhaal ononderbroken heeft verteld. “Ik had het niet gezien”, zegt de man. De cafébaas droogt zijn handen aan een handdoek en gebaart van ‘even te wachten, de rest komt wel.’ De man neemt nog een slokje koffie en gaat verder. “Haal je mijn broek bij de naaister?, vroeg ze. Hier is het bonnetje. Wat kan er fout lopen? Ik deed wat me gevraagd werd. Ik bracht het tasje naar huis en legde het in de keuken. Een perfecte avond. Maar dan, na het avondeten. Ze nam het tasje en haalde de broek eruit. Ik zag ze kijken. Ze draaide de broek drie keer om. Ze keek me aan alsof ik een dictator ben die het leven van de helft van zijn bevolking op zijn geweten heeft. " "Zie je het niet?, riep ze. Dat is mijn broek niet. Zie hoe groot die is. Daar pas ik drie keer in.” "Nee, ik ga verdomd niet rechtstaan, ging ze verder. Dat je zoiets nog maar durft denken.” “Ze moet het in mijn ogen hebben gezien. Maar ik 'dacht' het alleen maar." De man denkt even na. “De naaister heeft die broek wellicht getoond, maar ik was er met mijn gedachten niet bij. Ze heeft zich vermoedelijk van bonnetje vergist.” “Thuis zou het enkel beeld en geen klank zijn. Dan maar naar hier.” Hij kijkt me aan. Nog steeds met diezelfde lege blik. Ik zeg niks. Misschien is het geluid van de cafébaas die de glazen spoelt voor hem genoeg.

Rudi Lavreysen

32 1

Vliegenmepper

vliegenmepper - moeilijke letters mept de juf zo weg

Margaretha Juta

15 0

De vorm van de vloed

Het water vraagt geen weg,het stroomtomdat het stromen moet.Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen,een rimpeling die langs de oevers spoelt.Traag en breed door vlak land,dan weer wild, schuimenddoor een nauwe kloof.Het draagt de bladeren, de boot, de tijd. De stroom kantelt,is nergens thuisen overal tegelijk.Het botst,het splitst,voegt zich weer samen,vloeibaar, ongetemd en eindeloos rijk. Je kunt het water niet bezitten,je kunt er enkel middenin gaan staan.En voelen hoe de dynamiekje meeneemt,verder,in de stroom van het bestaan.

Cor Koene

9 1

wachtkamer

nat, wind, koude het zijn moedigen die trotseren (ik sluit me hier op ik heb toch niks te zeggen - ik wil alleen een korte broek zon, bries, warmte)

Hans Van Ham

3 0

Heel Brasschaat gaat kapot.

Ze steekt van wal: heel Brasschaat gaat kapot. Iedereen wordt daar weggehaald. Alle mensen moeten naar het buitenland. Echt, vraag ik. Ik kijk verbaasd. Ik ga mee in haar verhaal, wil van verbazing omvallen maar de stoel onder mij laat dat niet toe. Ja, zegt ze. Mijn zus hebben ze meegenomen, hup, de auto in, en mee naar Holland. Daar stopte de auto aan een huis waar een man stond, op de eerste verdieping aan het raam, en daar moest mijn zus wonen. Dat is vreemd, zeg ik. Ik werd toen dikwijls misselijk. In de kerk begon ik over te geven, en ik viel flauw, gewoon op de grond lag ik, en dan droegen ze mij naar buiten, ze legden me op het gras, daar kon ik dan bijkomen van die misselijkheid. Zo ziek dat ik werd in een kerk. De dokter zei dat dat door de geur kwam. In de kerk hing een geur waar ik niet tegen kon. Wat raar, zeg ik. Ik kwam vroeger ook in kerken, nooit meegemaakt, zoiets als flauwvallen van een geur. Brasschaat zal niet meer bestaan, vervolgt ze. Heel dat dorp zal leeglopen (als een bad, denk ik maar ze zegt het niet) terwijl dat toch een chique dorp was. Alles was daar. Veel winkels, een mooi park. Alle mensen hadden geld. Ik knik. Hij zal dan toch ook worden meegenomen? Wie, vraag ik. Juul. Ah, Julien! Mmmm, dat weet ik niet. Ik heb daar niets over vernomen. Volgens mij bestaat dat dorp toch nog. Ik ben er nog geweest. Ja? Ja, ik was in Klina. (stilte, zou ze nog weten dat Juul in het ziekenhuis lag?) Ik open mijn iphone en toon de bloemen. Ze kiest de mooiste. Ze wijst naar de details, het puntje van het penseel heeft daar een puntje verf gezet, dat zie ik terwijl ze wijst en geen moment laat liggen om het woord te nemen.

Ingrid Strobbe

17 1