Lezen

feniks

ik ben al gebarsten ik ga nog kraken verbrokkelen en verpulveren tot stof en as dat is onvermijdelijk let maar op mij alleen voor jou zal ik proberen te herrijzen als een feniks met vuur en zo, en veel geel en oranjewant dat vond je mooi om je broers plat te knuffelen en te zeggen dat ze van je playmobil moeten blijven

Tine Tytgat (2)

25 1

Getuige

Kom binnen en wees mijn getuige die dagelijks mijn bestaan gadeslaat Kijk toe hoe de afwas alsmaar ophooptterwijl het water overkookt maar steek je hand enkel mij toe Raak me aan de randen aan voor mijn contouren beginnen te vervagenvoor ik oplos in ongewassen beddengoedongestreken klerende vegen op de muur die ik ooit zou overschilderen het zicht op de tuin die ik zomaar liet verwilderen Zorg dat ik er nog steeds ben mijn stem niet steeds stiller wordt, mijn huid enkel stof Je ogen zijn open als ik indommel en zullen dat zijn als ik wakker word

Felix Sandon

14 0

Sommige mensen

Sommige mensen hebben alles en zijn gelukkig. Ze zijn oprecht geïnteresseerd in de ervaringen van anderen en leggen gemakkelijk nieuwe contacten. Maar vriendschap hoeft het niet perse te worden. Want vrienden hebben ze genoeg. Alleen de gedachte dat al die contacten met regelmaat onderhouden moeten worden, bezorgt hen stress. Hun nauwste en trouwste vriendschappen kenmerken zich door een gebrek aan verwachtingen. Er kunnen gerust zes maanden zonder contact voorbij gaan zonder dat dit consequenties heeft voor de hechte band. Ook zijn ze nooit teleurgesteld als er een afspraak wordt afgezegd, integendeel, dit betekent alleen maar extra vrije tijd. Tijd om spontaan te spelen, ze doen niet liever. Verveling kennen ze niet, eenzaamheid evenmin. Want ze vermaken zich opperbest in hun eentje. Sommige mensen staan in een ogenschijnlijke spreidstand waarbij ze anderen oeverloos liefhebben en tegelijk ook ontzettend graag alleen zijn. Het ene sluit het andere niet uit. Ze zijn er zich heel goed bewust van dat ze een oneindige bron aan liefde bevatten. Er kan nooit een tekort zijn, liefde blijft tot in de eeuwigheid stromen. Daarom gaan ze er ook redelijk kwistig mee om en laven onbevreesd dorstigen die hun pad kruisen. Ze respecteren echter de sociale formules en menselijke grenzen, wetend dat velen liefde exclusiviteit toeschrijven en de geschonken liefde niet naar waarde kunnen schatten als ze weten dat er nog anderen zijn die hetzelfde ontvangen. Het is niet omdat ze alles hebben, dat ze niet meer verlangen. Een mens zal altijd verlangen en dat is mooi. Met ‘alles hebben’ bedoel ik niet letterlijk leven in overvloed, het gaat over het gevoel alles te hebben. Sommige mensen zijn zich intens bewust van al het moois dat hen omringt, hoe klein en weinig dat ook mag zijn. Ze beseffen dat alles, hier en nu, gewoon perfect is. En meer dan voldoende. De gedachte aan de kronkelige weg die hen zover heeft gebracht wordt onthaald met een glimlach. Niet goed wetende hoe ze zoveel geluk moeten uiten, wenden ze hun gelaat tot de hemel en prevelen mantra’s van dankbaarheid. Verlies is ook voor hen een moeilijke gewaarwording, maar in hun kern geloven ze eigenlijk niet in verlies. De onlosmakelijke samenhang der dingen, de overkoepelende eenheid, beschouwen ze als een onmiskenbaar feit. Ze zullen treuren, rouwen en missen, maar het zal hen nooit verscheuren. De overtuiging dat hun wezen doorloopt in alles en iedereen dat niet hun naam draagt, werkt zeer geruststellend. Om die reden kunnen ze ook geen kwaad doen, goed wetende dat ze daarmee in hun eigen vel snijden. Sommige mensen houden van zichzelf terwijl ze gebukt gaan onder zelftwijfel. Ze leggen hun groeiproces, reacties en keuzes constant onder de loep. Wat hen anderzijds niet weerhoudt om gedecideerd te blijven bewegen in de richting van hun verlangen. Twijfels zijn de ratelende conserven die achter een met belofte gevuld voertuig slingeren. Alle kletterende vragen en angsten in het kielzog van de beslissing. Intentioneel luide en symbolische nasleep. Wel een mooi gebaar. Wat de ene mens drijft, is wat een ander benijdt, afschrikt of verwerpt. Sommige mensen zijn dan ook fervente aanhangers van de diversiteit des levens. Want al het bestaande heeft zijn tegenhanger nodig. Om tegen te leunen, op te bouwen of af te breken. De veelheid is een succesformule. En de oneindigheid vinden ze gewoon Goddelijk geniaal.

KarolienDeman

43 1

Onvolledig

Een winters sneeuwtapijt doet me voelen wat het is om onvolledig te zijn. Half aanwezig en mijn volledig potentieel nog niet bereikt, zoals winterse neerslag poogt om alles naar de hand te zetten, maar daar nooit volledig in slaagt. Tussendoor blijft de wereld rond draaien, maar ‘verandering brengen’ is voor een langere adem weggelegd, langer dan nodig is om rond haar eigen as te draaien. De sneeuw kleurt het landschap wit en wordt fel door de zon beschenen. De seizoenen komen en gaan, net als twijfels blijven ze bestaan, genoodzaakt om zich aan te passen aan verandering. Met onvervuld potentieel; ik pas me aan.

Zonsondergangdromen

6 0

Huppel maar

Huppel maar vrolijk, mijn vriendje Zo klein in deze grote wereld Ik kijk naar je en zie je spelen met de lichtheid van het leven Kon ik je maar vertellen Dat alles altijd zo zal zijn Dus zeg ik je, huppel maar vrolijk, mijn vriendje.

CasaSara

18 1

verderf

Vertel me hoe het is om te luisteren, te horen wat verteld wordt. Zie je het onbeschreven werkelijkheid worden. Zie je de verlangens en de frustraties, de onmogelijke verwikkelde gedachten. Kan je de emoties van de ogen vertalen. Of zie je juist maar de weerspiegeling van jezelf in de minieme gelijkenissen. Wachtend op een opening. Om zo, gewetenloos binnen te dringen in de woorden van een ander.

jati

4 0

jong

Je ogen weten meer. Ze hebben gezien en geleden, Werden verleid en gevoed door schoonheid. Ze snappen meer, Zagen problemen ontrafelen. Het is jonge onwetendheid die ze leidt. Het is jonge onwetendheid die ze vasthoudt. Vanbinnen kan je nog niet weten, Weten wat het al betekend. Begrijpen is voor later, Maar niet voor nu.

jati

0 0

wist je wat te doen

Wist je wat te doen, Zou je hier niet staan, Te kijken, Bijna schaapachtig, Verlegen Wat je ziet, ziet jou niet. Het kijkt door je, vergeet. Vergeet dat je daar bent, Vergeet dat je daar staat, Gemakkelijk ben je te vergeten. Dat zie je, niemand schrijft over je, niemand kijkt naar je, niemand wilt je. Alleen ben je. Ja dat is wel waar. Alleen is iedereen. Omringd door alleenheid. Ja dat is een woord, omdat het geschreven staat. Daardoor bestaat het. Zoals jij bestaat, niet echt Maar toch wel. Want daar sta je.

jati

0 0

vandaag sneeuwde het weer

smeltende sneeuw is nooit hetzelfde geweest als sneeuw die smelt zo zijn ook wij niet wat je krijgt als je jou en mij optelt tot zover de analogie regen herinnert zich geen sneeuwvlok meer liefde is niet hetzelfde als 't verkondigen van 't weer

TELUM

5 0

Een nieuwe orde onbemind

Het kalf is doodmompel ik terwijl ik naar mijn navel staarmet waterogen. Ik ben een veenoffer. Hij zegt dat het een woestijn wordtbemint zijn bloemen vakerdan de bruidsmeid; — Onnozelaar die aan de zee een hand vol zand bespuit (ik zei nog: gebruik zonnemelk) hij zegt erbij: trouwt met mij, gij woestenij! — cactus, cactusCactus, Cactus, CactusCACTUS — aldaar wie weeteen nieuwe soortbeloeiend lidzo bio en divers: het is de vulva van mijn offerdaaddie in mijn ogen lekt. Wat is het moeras groot.

Midas

17 2

tijd

vaak is er te weinig soms is er te veel ik wacht al een tijdje tot het mijn wonden heelt

bliksemsnell

9 2

stapler

we nourish the nothingness stuck in the bones of the broken ones with empty expressions stapled on faces concealing the ashes of extinguised suns

bliksemsnell

11 1

Hunkerende hart

Haar hunkerende hart holt zichzelf voorbij. Wat geweest is, is geweest. In haar beleving evenwel, is ze helemaal vrij.

Vlechtenmeisje

0 0

Leugentje om bestwil

Aan de tafel voor mij zat mijn beste vriendin – ik was bij haar op de koffie – en aan haar mouw hing een uk van een jaar of vier, zijn haar leek zo uit Einsteins labo te komen en zijn trui was zo smoezelig dat ik niet meer kon opmaken welke tekening er nu eigenlijk op stond. ‘Omaaaaaa?’ Hij trok en trok aan haar mouw tot ze niet meer anders kon dan haar gesprek met mij te staken en naar hem te luisteren. Ze zuchtte en keek hem geïrriteerd aan. ‘Oma, mag ik nog chips?’ ‘Ze zijn op,’ antwoordde ze kortaf en draaide zich terug naar me om. Terwijl ze verder vertelde over haar aanvaring met de politie – ze was gisteren gaan winkelen en was per ongeluk naar buiten gelopen met niet betaalde oorbellen en de enige reden dat ze uiteindelijk niet mee naar het bureau moest, was geweest dat ze de agent had wijsgemaakt dat ze leed aan een beginnende vorm van dementie – zag ik de jongen naar de keukenkast achter mijn vriendin lopen. Behoedzaam trok hij hem open en zelfs ik kon vanop mijn stoel zien dat er nog zeker vijf zakken chips lagen. Een ervan was open, en hij stak stilletjes een handvol paprikachips in zijn mond voor hij de kastdeur terug sloot. Dit begon interessant te worden. ‘Omaaaaaa?’ Weer trok hij aan haar mouw. ‘Mories,’ zei ze en ze keek hem heel nadrukkelijk aan, ‘als grote mensen praten dan mag je ze niet onderbreken.’ ‘Waarom niet?’ De blauwe ogen van de peuter keken haar oprecht vragend aan. ‘Omdat… omdat je anders in het gevang komt.’ Haar strenge blik verdubbelde de impact van de bestraffende woorden bij het jongetje, en uit zijn blauwe ogen begonnen grote tranen naar beneden te glijden. ‘Maar…’ Hij onderbrak zijn protest om de eerste traan samen met wat kruimels paprika en een rest snot dat nog uit zijn neus bengelde op te likken. ‘Maar… Oma, je zegt ook altijd dat je niet mag liegen, toch?’ Niet begrijpend keek ze hem aan. ‘Ja natuurlijk mag je niet liegen, dat is niet netjes.’ ‘Waarom heb ik dan een zak chips in mijn hand?’

Vlechtenmeisje

5 0

Treingesprekken ver van hier

“Kaartje en paspoort alstublieft.”“Alstublieft.”“Goedemorgen mevrouw De Hoek. U reist helemaal naar Paramaribo?”“Dat klopt.”“Tjonge, dat is me een hele reis! En u reist helemaal alleen, of zie ik dat verkeerd?”“Hm.”“Maar u heeft helemaal geen bagage bij, de meeste mensen die ik op de trein al heb ontmoet, reizen niet dat hele lange stuk om dan meteen weer terug te reizen…”“Toch is het zo.”“Okee… Wanneer u iets te eten of te drinken wenst, twee rijtuigen verder naar achteren bevindt zich onze restauratiewagen. We bieden daar verschillende versnaperingen aan, mocht u willen.”“Fijn dat u dat meedeelt, maar ik heb niks nodig.”“En de toiletten zijn die kant uit. Die zal u wellicht wel nodig hebben…”“Dat is mogelijk.”“Wat gaat u daar doen, als ik zo vrij mag zijn om dat te vragen, mevrouw?”“Neen, dat mag u niet.”“Oei! Heb ik iets verkeerd gezegd, mevrouw?”“Ik geloof niet dat ik als inheemse tegenwoordig nog verplicht ben alles wat ik doe, waar ik ga en sta, wat ik eet of laat, op eenvoudig verzoek van een blanke conducteur kenbaar te maken!”“Olalala… En ik probeerde maar gewoon vriendelijk en behulpzaam te zijn. De blanken van vandaag hebben niks te maken met de gruwelen van vroeger… Maar goed. Als u het anders wenst, dan zwijg ik.”“Bedankt.”“Mag ik u wel nog een fijne reis wensen? En u erop attent maken dat we over een halfuurtje aankomen in Batavia, waar de trein een kleine twintig minuten zal stil staan?”“Oh?”“Er is een klein winkeltje met een eethoekje in. Ze verkopen er heerlijke mie met pindasaus en bakbanaan. In afhaalverpakking. Mocht u zich bedenken wat dat eten betreft.”“Dank u wel, dat is uiterst attent van u.”“Geen dank, mevrouw, geen dank!”“En meneer? Ik moet u mijn verontschuldigingen aanbieden... Mijn jeugd zadelde me op met een hele rugzak vol vooroordelen. Het is niet beleefd die zomaar op u af te vuren. U bent inderdaad een vriendelijke en behulpzame en vooral erg beleefde jongeman. Ik hoop dat u zich niet geschoffeerd voelt door mijn gedrag?”“Welk gedrag, mevrouw? Ik herinner me alleen een voorname, intelligente dame die straks zal glimlachen bij de bakbanaan!”

Vlechtenmeisje

3 0

silly sheep

soothing brain of the insane benumned the restless rest looking in the dead bird's nest to find an unborn creature in a tiny spotted egg cracked head hidden behind a toothless laugh echoes cry as guitars weep waking up the silent sheep silent silly slaughtered sheep innocence is eay to digest

bliksemsnell

2 1

was

de dag de wereld mij vergeet eten er beestjes van mijn vlees leven er planten door mij heen of wie ik was is nooit geweest

bliksemsnell

6 2

Bestemming Niemandsland

ik besla de ramen met mijn eenzame adem mijn jij en ik zijn samen toch? alleen de trein rijdt traag maar vastberaden als een trotse oude dame ik wil schreeuwen om genade maar je hoofd ligt heel erg samen op mijn been

bliksemsnell

3 1

Appelbollen en worstenbrood

“Ik heb nog getwijfeld”, zei ik afgelopen maandag toen ik thuis kwam. Het was Verloren Maandag. “Ik ben zelfs langs de bakker gefietst, maar voor de deur heb ik beslist om geen appelbollen of worstenbrood te kopen.” Ik hoorde jaren geleden voor het eerst van Verloren Maandag toen een collega de maandag na Driekoningen appelbollen bij zich had. “Het is een traditie in Antwerpen”, zei hij. “Thuis deden we altijd mee. Daarom dacht ik vanmorgen: waarom niet?” Ik zei dat hij er goed aan had gedacht, want ze smaakten voortreffelijk. Hij vertelde ons waar de traditie vandaan kwam. “Het komt van Verzworen Maandag. Ambtenaren legden indertijd die dag hun eed af. Dat moest natuurlijk gevierd worden, met worstenbrood, appelbollen en de nodige drank. Later werd de dag bekend als Verloren Maandag, omdat er van werken niets meer in huis kwam.” Omdat we zelf ambtenaren waren, hebben we de traditie jaren aangehouden. Ik liet hem die week zelfs meermaals in mijn koffie soppen. Hij stond bekend als de koffiesopper, omdat hij zelf geen koffie lustte, maar zijn speculaaskoekje altijd in de koffie van een collega sopte. Nu is het op de werkvloer de gewoonte om op de dag van Driekoningen ’s morgens worstenbrood te eten. Ook geen slecht idee, maar ik meende ze dit jaar aan me te laten voorbijgaan. Ik zit immers in een fase van ‘periodiek vasten’. Het idee daarbij is dat je het ontbijt overslaat en meteen aan de middag begint. Niet dat je ’s morgens begint met aardappelen, groenten en vlees. Nee, je eet gewoon niets tussen 19 uur ’s avonds en 12 uur ’s middags. Enkel water, koffie en zwarte thee is toegestaan. Ik moet zeggen, het begint me aardig te lukken. ’s Avonds mag ik wel niet naar Mijn Restaurant of naar de herhaling van Dagelijkse Kost kijken, of ik ben staat om de tv op te eten. Ik heb ook al eens een kauwgom ingeslikt en ’s middags heb ik honger als een paard. Ik ga dan op een drafje en bijna hinnikend naar huis en daar duik ik meteen in de koelkast, waarbij ik zelfs mijn jas aanhoud. Niet vanwege de koude in de frigo, maar gewoon, van de honger. Al mag het niet gaan zoals dit jaar met Driekoningen. De geur van worstenbrood hing werkelijk overal in het kantoorgebouw. Een geur waaraan niet weerstaan is. In de gang, in de lift, ja zelfs in het toilet meende ik het te ruiken. U hoort me al komen. Het vlees is zwak. Ik heb ’s morgens een worstenbrood naar binnen gewerkt. Maar vertel het niet verder. Het zal me niet meer gebeuren. Wedden voor een appelbol?

Rudi Lavreysen

8 1

Vinvis

Ik schrijf moeilijke teksten vol met zware woorden. Duw dagenlang door op zere wonden. Kabbel knarsetandend door koude beken vol teksten en gedachten. Schuchter schuw ik geen enkel onderwerp. Tot ik de oever raak en kriebelend klauter tot begane grond. Ik ving de vinvis, wat ook vis is. Ik schrijf vreemde teksten. Men zou zich afvragen waarom. Dan zou ik zeggen: "Om te beginnen, lijkt het leven eenvoudiger in moeilijke zinnen."

TELUM

4 0