Lezen

OOO het lentegevoel OOO

het lentegevoel  kwam vandaag  binnen gekropen  gevlogen   OOOO  de lente warmte  die zelfs op lijken  een blos tovert   OOOO   de ijzige  winterstormen  een vervlogen droom   OOOO  een vogel begint  aarzelend  zijn kwetterend  gefluit   OOOOsprietjes priemendoor aardedor lijktonwezenlijkgelul straks zal de wensweet de mensdat kleuren, geurenhet monotone groenzal ondergraven de tijd der glanslijkt aangebroken OOO wat een gelulstraks staan hierpalmbomenop rotendeverstikte eikenstraks lopen hierechte leeuwenals ze alniet zijn dood geschotenop de plaatsenwaar waterkranenhun laatste druppel gavenwaar het laatste leeuwenbloedis gevloeidwaar de kleurrijke papegaaiop de BBQ is begraven het laatstegetatoeëerde varkengaf de geestgedateerdegesauteerdof kort afgekookt,passen zij uitstekendbij zachtekippenbouten =================================================

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
0 0

deze nacht

  Jij schoot  deze nacht  in mijn mond  deze nacht   met volle macht  deze nacht  het was  deze nacht   geen leffe  deze nacht  het was  deze nacht  iets   deze nacht  met pindanoten smaak   jijdeze nachtlikkenddeze nachtslokkenddeze nachtleefdedeze nachtop

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
9 1

Sprookje

Plots begon  het vuur in de open haard   wild te knetteren.    Uit de vlammen steeg ze op, fladderde  het kleine kasteel rond.    Ze was de laatste in haar soort. Ik keek in haar vonkende ogen.    “Kom maar,” zei ik. “De nacht is jong.” 

Sarah
21 3

Fossilisatie

Soms kan iets neerdalen, als roestige rolluiken van ons geheugen.Ik heb ze ooit zien wenen als een huilerige, uitgehongerde boekenkast. Toen ik een matroos was van de tijd, op kreukelende golven, gemaakt van papieren paradigma’s. De toon was toen overmoed, rug aan rug met een natte golf die me op bewonderenswaardige wijze vragen stelde. Vragen over mijn morgen of eergisteren. Of de weg die doodliep naar een steeg.  Woorden kunnen ook hongerig zijn, wist je dat? Weet je dat? Nee, dat is onmogelijk.  Zoals dat kleine beest dat in een maatpak magazines verkoopt aan blinde bomen. De sluipdief van de vooravond, wanneer de sterren de tafels voorzien voor de eerste lichting ketende gasten.Het gespuis werd onderricht door zijn baas. Een man met een doctoraat in de paleontologie die schilderijen verkoopt van levende wezens en gefossiliseerde grootmoeders, zorgvuldig verzameld vanwege hun wit besneeuwde, intact gebleven gebit.Waarop ze bidden tot de roestige rolluiken om in strijd te gaan met hun geheugenverlies. Ze dragen die verlorenheid in hun schelpachtige oorbellen die klinken als echt kristal. Authentiek als ware aard van het kleine beest.  We moeten hiervoor niet ver springen, niet onmetelijk en torenhoge kelders uitgraven. We kunnen ook beginnen. Of starten. Verder lezen in onze ongeletterde valkuil van de essentie, die ons meeneemt naar de ballosmitto van een volkskermis.  Zijn wij dié mens die rolluikgewijs zinkt tussen de straatverlichting en de binnenhuis gevestigde duisternis? We horen brillen denken dat ze gehoord worden door stemmetjes die al fluisterend cijfers tellen om te meten hoe vluchtig kleine Josefien haar huiswerk verloor.  Onder de waakzame ogen van de met geheugenverlies geteisterde rolluiken kreeg ze nablijven. Als straf voor haar nalatigheid en nonchalante jurk. Die ze, op maat van de behangmuziek, als een enveloppe dichtvouwt om het podium vervroegd af te sluiten voor onsmakelijke reclame.

Niels Lievens
32 1

zomeravond

ik boog mijn hoofd en mijn nekwervels kraakten mijn handen ondersteunden mijn kin ik sloot mijn ogen - het geluid van wind in een berkenboom, een merel, een vink, een optrekkende moto op de grote baan   en in gedachten boog ik het hoofd nog dieper haalde mijn handen weg van onder mijn kin elke ruggenwervel knakte met een droge knak en ik rolde op als een egeltje, luisterde enkel nog naar mijn eigen ingewanden    in werkelijkheid ben ik lang niet soepel genoeg om een bolletje te worden, rook ik bij vlagen de paardenwei van hiernaast; geruisloos vlogen vleermuizen en daalden muggen neer om me te steken waar ze me staken   ik vluchtte naar binnen en telde er zeven alleen nog maar in mijn rechterarm

Hans Van Ham
32 3

Verkoeling

drogend in de wind -  onze badhanddoeken bieden verkoeling   

Margaretha Juta
5 0

een hondenstiel

  Zeg nu zelf  is dichter zijn geen hondenstiel ?  Des morgens bij het gloren  na de koffie en beschuit  op pennen zuigend  een eenzame dag  verlopen  des s ‘Avons na het lurken  aan vreemdsoortige substanties  in bed klaarwakker schieten  eindelijk een vers  die na enig denken  verlept /belegen  direct is vergeten 

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
3 0

animeer

  wanneer de krankzinnigheid van het leven  mij overspoelt  het geluk, leven  overvloeit   wanneer ik de krankzinnige  mensen levensregels  voldoen  veracht  weggooi  in mijn  mensen rebellie  viooltjes kleur gekleurd   weet  ik of iemand anders  kan dit nooit overdoen   ik of iemand anders zal nimmer meer bestaan   nimmer animeer ik  nimmer meer  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
3 0

mannen

  Griekse mannen, met hun eeuwig profiel  Spaanse mannen, een ietsje pietje macho  de Italiaanse, met hun hysterisch bravoure  Vlaamse mannen, uit de kluiten gewassen  Marokkaanse, o zo frêle  Berbers, een brok lust  Nederlandse, wie van een gesprek houdt  Duitse, o zo correct  Fransen, levens-eet-lust   jij mijn vriend   jij bent ze allen  tezamen  toch nog  lekker  iets perverser  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
0 0

Verbeelding

Als je je iets inbeeld dat eigenlijk niet echt is  Is dat niet mis Het is juist goed en geeft je vaak volle moed. Met verbeelding kun je alles doen. Zelfs vliegen of toveren als je dat wil. het kost niet eens veel geld. Het enige wat je nodig hebt is je hoofd en je bent al een held.

Flo.B
11 1

dichters hondenleven

  dees morgen keek ik even  naar het witte laken met poedersneeuw geweven   de zon  wellevend  deed de fragiele dons  weg wezen   na luttele seconden  zag ik  een hond  voorbij gezwegen  waar is mijn bril gebleven?   toen zag ik  er was een gedicht geschreven  koest liggen  af  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
5 0

einde

  het einde van een cultuur  kan gemeten worden  aan zijn  G GE  GEW  GEWE  GEWEL  GEWELD   GEWELDD  GEWELDDAGEWELDDADGEWELDDADIGEWELDDADIGGEWELDDADIGHGEWELDDADIGHEGEWELDDADIGHEIGEWELDDADIGHEID

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
4 0

eeuwigheid

  soms kijk ik achterom om te zien wat is verdwenen  tot eeuwigheid vergaan   een muis zal het niet menen  om de eeuwigheid begaan  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
3 0

Sluitingstijd

sluitingstijd winkel - slechts nog het geklingel van de windbellen  

Margaretha Juta
18 1

Liefde voor natuur

Verdraaid, geen mens bevolkt het spoor in dit land. Overkapping, pijlers, seinpalen, -huisjes en -bruggen kleuren bruin, gebroken wit en grijs. Rails en wissels committeren zich unisono. Struiken steken tussen bielzen en sporen uit. Onkruid groeit in groeven tussen tegels van perrons. De Belgische Spoorwegen houden van natuur. Daar herinnert ons de groene chaos aan.

Robert de Roek
5 2

Verzin'ken

Vandaag voelt een beetje als wakker worden, wanhoop loslaten... pijn laten varen. Al besef ik me dat ik zoiets wel al vaker dacht. En alle mogelijkheden dansen nog zoals een sterrenhemel rond me heen. Of misschien eerder.. zoals wolken... een soort melkweg.. met kleine flitseringen van wat ooit sterren kunnen worden en met diepe ruimtes.. van wat ooit sterre waren.. En ik besef me ook ergens wel.. Dat ik de laatste jaren.. met al die gedachte.. In al die tijd.. tijdens al dat schrijven.. en plannen.. Het dwalen.. misschien vaker mijzelf heb laten vangen door die zwarte gaten.. die draaikolken.. tot die mij soms door het gewicht en de druk langs alle kanten uit elkaar scheurde. Wanneer je aan zo een oceaan staat.. en zandkastelen bouwt projecties om naartoe te werken.. Met eb en vloed.. maar ook de storm, die alles in zijn pad meesleurt en verslindt.. Een soort vervagen van je grond waar de lege schillen van het organisch vergaan.. de schelpen.. plots roeiboten blijken.. je zoekt houvast.. aan het land dat je voor ogen had of dat je werd beloofd of datgene waar andere stevig lijken te staan. Ik ben ver weggedreven. Misschien soms te ver.. en ik probeerde vaak met heel mijn macht terug te roeien.. of de zandkastelen in de wolken te zien.. het zoute water te drinken voor de dorst.. de honger te bedwingen met tranen voor rust. En daar lig je dan.. in die grote grote oceaan.. met een sterrehemel in je gedachten.. een hart van goud... maar een hele wereld onder je.. van haaien en vissen en golven die oneindig op en neer lijken te dijen.. en je droomt: misschien zal ik ooit groot genoeg zijn, om zelfs hier te kunnen staan.    

Kakofoon
9 0

EELT

  geslagen  geleend  vernederd    opgesloten    gedresseerd  vergeten  vast  geketend   maar op een morgen  de zon  het licht  de wind  speelt  met de eelt  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
19 0

."VOIL JANET"."VOIL MAKAK". a

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””” Soms zei hij tegen mij:"VOIL JANET!"Waarna ik hem toeriep:"VOIL MAKAK!"Soms ik tegen hem, soms hij tegen mij.Zolang we erom konden lachen,zolang de belediging onze ziel niet raakte,niet door het schild van onze vriendschap brak,zolang we spontaan in lachen uitbarstten,wisten we dat we vrienden waren.Maar mocht er ooit een blik verschijnendie angst of haat uitstraalde,dan wist ik zeker: het is gedaan.De magie is er niet meer.Maar in deze test,die we op de meest onmogelijke momentenen plaatsen op elkaar uitprobeerden,schoten we altijd in een warme, spontane lach.De omstanders verwachtten die ontlading niet,maar wat kon ons dat schelen?Onze lach was ons geschenk,de lach was onze band,die nooit ofte nimmer is verbroken.Ook niet toen je lange tijd weg was,toen ik je zo ver op moest zoeken.Heb ik het je ooit verteld?Dat ik daarheen kwam om jouw lach te horen,jouw opgewektheid te voelen?Die urenlange reis in hobbelige treinen en bussen,waarna ik pas na een grondige controle bij je werd toegelaten...Dat deed ik alleen maarom jouw lach weer te zien.Zodat ik weer een beetje van jouw veerkrachtmet me mee kon nemen.De laatste keer dat ik je zag, mijn vriend,was er een waas om je heen verschenen.En nu is die waas over hem heen gevallen,het bedekt hem van kop tot teen.Naar je glimlach moet ik nu zoeken,want je hoofd kun je zelf niet meer bewegen.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
13 0

moeder

  ze was niet de aan het bed  sprookjes lezende moeder   ze was meer de leeuwin  die haar welpen  hartstochtelijk beschermt   daardoor was voor mij  de wereld veroveren  in blijdschap  zeer gerust  wat naïef misschien  zonder angst  voor de mens  een must   toen mijn puber bloed mijnaar weidse vlaktendeed verlangen toen werd zij een knellende bandeen heks die zonder mij te vragenalles wat ik wou wagenin de grootste twijfels trok die twijfels werdenverbrokentoen ik op eendag met haar brak doch ik weet zonder meerdat de dagwanneer ik beschermingzoekaltijd bij haar magervarenbeschermingwrocht   P.S. Eventjes verduidelijkend, de breuk is al lang hersteld.De enorme bescherming die ik als kind genoot is, de reden dat ik mij geheel mijn leven vol vertrouwen in het leven heb gestort. Altijd iedereen vertrouwend. Wat soms naïef was, want dat vertrouwen werd soms ernstig geschonden. Dat gevoel van vertrouwen, denk ik, is te danken aan mijn moeder. Die trouwens nu nog, op haar 83tig vrolijk rondrijd op haar fietsje in haar dorp. Door dat gevoel van vertrouwen, heb ik menig avontuur mogen beleven, wat ik uiteindelijk te danken heb aan mijn moeder. Die mij dat vertrouwen gaf in de mens. =========================================================

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
12 0

Find my

via Find My deelt ze haar locatie met thuis - wild en lang de nacht    

Margaretha Juta
6 0
Laad meer ...