Lezen

Het stof is lekker laf

stof zoekt langzaam licht om het te laten rusten in het park daar liggen zij de ingehuurde geesten er is die man met oude stok hij port nog in hun ribben zegt een zon heeft het beloofd zwarte stralen komen straks om weemoed schoon te strelen maar het stof is lekker laf de zon plant evenmin die schijn nog hoog te houden en de nacht sterft liever naakt uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

9 1

Haring happen

staart in mijn hand, de zee glijdt naar binnen - haring happen

Margaretha Juta

3 0

Ontsporen voor beginners

Vandaag laat ze zich eens helemaal gaan. Zegt ze. Mijn collega kijkt me ondeugend aan. Ze deugt nochtans. Kleurt nooit buiten de lijntjes, al zeker niet die van Excel. Onze boeken houdt ze zorgvuldig bij. Mijn aandacht is gewekt – en dat op een maandag. Dat ik opkijk, moedigt haar aan. Nog voor mijn fantasie op hol kan slaan neemt ze een hap. Al vreest ze een broodbuik, vandaag eet ze brood. Met gluten als ontsteker, voor een vuur dat niet wil laaien. Al blijft het bij één hap -ze koestert de kruimels. Als wijzers van de weg. Ze veegt ze niet van tafel, te bang weer te verdwalen. Nu het smaakt, neemt ze nog een hap en besluit, voldaan, zich vaker te laten gaan.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

112 11

godgeld

"God is overal, maar vooral daar waar het geld rolt."

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

7 0

Water draagt

Ik spring niet langer, dat bommetje vol kracht als toen in het zwembad. Nu schrijd ik de trap af, wat stram in de benen. Het dragende water wacht. Ik glij met de tijd, adem in, adem uit, onder en boven, het water leidt. Waar zijn de vriendinnen en spelende kinderen, klaterend in water, mijn zeemeerminnen. Ik tel elke baan, mijn ritme, mijn tempo, Ik draai en begin Van voren af aan. Een pauze, een glimlach, de jonge vrouw kijkt. Ga maar en zwem maar, feller en sneller, ach In het diepe laat ik los, zie het dalen onder mij Zink maar rugzak. Zink maar zorgentros. Daar is mijn laatste baan, mijn kilometerwater, mijn streven bereikt. Ik word oceaan. Ik stap uit het water Heupwiegend zacht. Ik kijk om en weet, Ja, winter mag komen, Er is nog veel water, geduldig dat wacht.

Lumes

10 0

Lente in haar tas

geloei van een koe uit haar handtas - lenteringtone

Margaretha Juta

4 0

Vogels zonder V

Terwijl de zee uit mijn horloge glijdt, vloeit de tijd naar zijn monding. Zo is dit land waarin ik droom, dit heden waar verwarring woont. Straks, mijn lieve beuk met kreupele gedachten, dan kruip in in je kruin. Ik wil dat wel eens zien hoe men dat deftig doet, zo'n modderland doorploegen. Ik wil het einde kunnen zien, polaire lucht ontdekken, vliegen in een V zonder die vogels. Het gekrijs van deze wereld zoekt een dode echo om zichzelf traag in te vergeten. Sluip maar schoon terug in mijn horloge, mieterse minuten, want de boer komt straks voorbij. Hij rijdt de aarde altijd doelloos plat en zaait die valse orde rond de kerk. Ik wil zijn tractor stelen, naar de meest afgelegen branding reizen, wrakken slepen uit de oceaan. Zo dom ben ik, zo scheel zijn mijn intenties, terwijl de streken van het lot zich eindeloos vermaken. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

8 0

Rode schaduwen van schorseneren

Had ik nog maar stof om weg te blazen. Waar is die woestijn, het zeer dat niet gedijen wil in sober zand? Was er maar een vreemd bestand dat alle beelden dragen wou. De kameel heeft bulten vol verleden tijd. Ik vroeg nog aan die bol waarop die wezens kruipen. Wanneer laat je nu die spanning los? Word toch weer die schijf, rauwe planeet, een week geval met slechts wat rimpels. Had ik maar wat foto's niet verbrand. Ik zou willen krassen in het vel en je gezicht verminken. Intussen leef ik nog en als de koning preekt over een vaderland, dan klinkt dat woord bijzonder zwaar. Gelukkig zijn er nog die schorseneren. Woede trekt ze uit de grond. Het schilmesje kent geen genade. Rode bieten kocht ik ook. Die zijn voor moedig sap of voor een zon die nooit van deze kleur zal houden. Had ik maar wat stof. Om mezelf in te verliezen. Waar is de woestijn, hier bij het strand dat veel te smal is voor de schimmen? De schaduwen. Ze spreiden zich thans over gans het achterland, van kindertuin tot het volwassen veld. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

5 0

Paazei

simpele woorden steriel bijna en uiteraard klinisch beautiful freaks weerloze, ongevaarlijke nuttelozen want dat is de huidige realiteit dat de asocialen de socialen zijn de ongevaarlijke de gevaarlijke de maatpakman te beduchten wijlen voetbalicoon en enfant terrible van den Beerschot Rik Coppens knipte de plastrons af van de goegemeente mijn vader, de neutrale butler, prostitueerde zich aan de hoogste bieder, de champagnespuiters, de decadenten hij had geen empathie met de rebellen, de schooiers, het langharig werkschuw tuig, of de kinderlijke voetbalmiljonairs McEnroe spuwde hij uit omdat die geen handtekening wou geven aan een kind maar zelf troggelde hij wel voor een peulschil horloges af van de dorpsgek schaam u van den doden niets dan goed but that shit fucked me up stel je voor binnen enkele decennia de dochter die jou voor de bus gooit dan want is dat niet wat kinderen nu doen ouders overladen met alle zonden van Babylon moeder waarom leven wij terwijl het zo’n geschenk zou kunnen zijn maar wie zorgt nog voor wie alles is zelfbehoud geworden er is al lang geen sneuvelbereidheid meer hoe kan het ook als je in niks meer gelooft volgens Goelag-overlever Sjalamov waren dat de beste mensen in het kamp zij die geloven geloven in God geloven in het goede rechtvaardigheid, wederkerigheid, solidariteit, barmhartigheid, opoffering dure woorden in het (belastings)paradijs ze kosten niks uitgesproken maar wat als je daadkracht ontbeert woorden zijn namelijk hol dit schrijven volkomen overbodig de daad is alles Socrates had ongelijk wie het goede weet, kent, doet niet per se het goede tenzij in het kapitalisme iedere daad verkeerd is dan is lethargie en passiviteit toch een mogelijk antwoord maar wie gelooft dat, hein? eels - beautiful freak - live - 1997

Kameraad 60

43 0

Op een dag

Op een dag ga je En dan neem je mij niet mee Op een dag ga je En dan blijf jij voorgoed achter

Elle Hart

6 0

Haikukoorts

al dat genies in het park - haikukoorts

Margaretha Juta

2 0

issues

tegenover het huis in het bos staat er water in poelen en geulen, kronkelt er een kronkelend hondenpaadje vergaanbare achteloze plastieken hondenpoepzakjes hangen in laaghangende struiken - als het vergaat is er geen probleem en problemen zijn er meer dan genoeg ja, ik heb issues - vroeger minder - nu meer - ze hangen ook laag en in het zicht, en 't is nog af te wachten of ze je weet wel, ja, je weet wel, vanzelf of zo een ander paadje inslaan is allicht geen oplossing - ik weet niet eens of er andere wegeltjes zijn, zo goed ken ik het bos nu ook weer niet - en wacht eens even: het is allemaal eigenlijk niet vergelijkbaar met paadjes en hondenpoep of donkere poelen en geulen - ze zijn er gewoon denk ik - en ik hoop dat ze vanzelf verdwijnen

Hans Van Ham

8 0

De krant

op het parkmuurtje de krant als kussentje - een oma rust uit

Margaretha Juta

4 0

Jij

De zolder staat op de gelijksgrond en de eerste verdieping bevindt zich op de derde. Wanneer je de lift naar de gevel neemt sla dan rechts af naar mijn kamer. Mijn kamer bevindt zich op een hele hoge straat. Waar iedereen die ooit bestaan heeft langskomt. Vanop mijn bed kan ik ze zien. Allemaal. En dan zie ik jou. Bel mij. Bel mij. Bel mij op. De zolder had drie kamers, elke vreemder dan de vorige. Maar dat hing natuurlijk af van de volgorde waarin jij ze betrad. De eerste kamer werd omvergegooid tot een soepbar. In de soep die ze serveren zitten de haren van meisjes waar jij ooit verliefd op was. Het is iedereen die ooit bestaan heeft die komt proeven of de haren nog dezelfde parfum dragen. En dan proef je mij. Proef mij. Proef mij. Proef mij. Jij. De rijen van planken die als kasten uit de muren steken hebben voor iedereen die ooit bestaan heeft een claustrofobisch doel. De tweede kamer is een bib waar de miniatuur beeldjes staan van meisjes waar jij ooit iets voor hebt gevoeld. De categorieën zijn terug te vinden in de runes gegraveerd in de randen van de kast. En dan zeg je. Zeg mij. Zeg mij. Zeg mij. Jij. Welke categorie ik daarvan was. Iedereen van heel de wereld staat plots versteld wanneer de laatste kamer voor hun ogen wegsmelt. Een derde kamer aan de gevel van een hele hoge straat, daar draai jij als enige naar rechts. De laatste kamer op de gelijksgrond. De laatste kamer hangt vol bedrukte lakens als gordijnen aan het plafond. En bedrukt op de lakens, daar sta jij. Zo ben je dicht. Dicht bij. Dicht bij mij.

Tess Declercq

7 0

Draag mij waar wind water wordt

Voor mij schrijf ik een boekje vol pijn Zo kan ik zien hoe ik mezelf leerde zijn Zo kan de wind mij dragen Naar plekken ver van huis Een afstand tussen twee lichamen Nestelt zich in mijn kwetsend geruis Tegenpolen die elkaar niet verdragen Draag mij waar wind water wordt Want ik leef om te vergeten In mijn boekje vol pijn Leer ik terugkomen tot het heden Waar ik nooit meer had willen zijn Want ik wil naar de zee Daar mijn bestaan uitvloeit Zo de levens van de ander bloeit Zo de wind draait draait draait Mijn ideeën in het rond Waar het water ze oplost Zo ik me forceer te vergeten De dingen waar ik nooit tegenop stond Kies niet voor iemand die alleen wil leven De woorden zijn ontoereikend Dat begrijp ik voor het eerst

Tess Declercq

8 0

Ontladen

“Iedereen moet één vuile lade hebben.” Mijn tante is vastberaden, overtuigd van een ongeschreven wet. Haar eigen huishoudwet. De traditie indachtig heb ook ik een vuile lade. Vol onbestemd gerief dat geen bestemming kiest: de sleutels zonder sleutelgat —wel keurig aan hun bos, de rekkers zonder rek —wie weet wat ze ooit nog samenhouden, het vergeelde recept van oma —ik roer het ooit tot levenin de keuken van mijn dromen. Mijn lade nooit helemaal dicht, laat ze mijn leven op een kier. “Zonder vuile lade kruipt de rommel in je hoofd.” Niet één maar enkel vuile — kan ik maar beter toch wat lades legen. Alles in één lade, en zo de andere ontladen.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

96 11

Vintage

zestig jaar terug met een droge klik - vintage camera

Margaretha Juta

7 1

Zuiver is het slib

de bodem van de zee is vlakgevist weg zijn de wrakken zuiver is het slib enkel op het strand liggen nog lijken wie zal ze verheffen op die toren staat de tijd nu stil voorgoed het vuur is gedoofd met de oren van een olifant zelfs de wijsheid heeft nu lege ogen ik ben het nu vrij zeker weg is het verlies gered werd het slib uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

6 0

Paazgedicht

Het is geen zicht gedragen te worden door engelen in het wit terwijl gifmengers de doodsklokken luiden over je lid waar zijn ze nu Djibriel en Lazarus, zie je ’t niet, ik zit in de jus de paazhaaz zit te zenuwpezen in de tuin en leidt de kinderen om de puin hopen van krachtpatsers met microlulletjes die spelen met levens, geweren en te dure spulletjes Nog steeds is er plaats voor een Caligula in de politiek die verstopte dode baby’s in een portiek om zijn vader Tiberius knetter van de rottende stank te maken je zou denken dat we in de 21ste eeuw zulke decadentie en sadisme laken maar ondertussen hebben we na een stille lente en zure regen radioactief spinazie gehad en smeltende gletsjers, ik kan er niet meer tegen teveel kinderen die sterven vooraleer ze leven hebben ons geen geweten gegeven zo absurd is het leven en de dood dat er een ongerept eiland is waar vogels sterven tijdens het nesten met de resten van plastic soep in hun maag een plaag van innovatie en welvaart is ons excuus onze excessen te blijven exonereren, masturberen, vermassacreren, cremeren van wie de assen, de Latijnse spreuken, het kruisje op het voorhoofd wat gaat er boven een rituele orale zuiging van de maagdelijke eikel met fantoomvoorhuid de enige hoop is de napalm in dit gedicht voor een kindergezicht cocaïne vermengd met buskruit, rechtse hufterproof valse straathonden maken de buurt woef woef PJ Harvey & John Parish: Pig Will Not (live)

Kameraad 60

46 0

Blazen

Kom je hier bij mij zitten, naast mij, op een stoel Op de grond kan ook, of gelijk waar je maar wil Zolang het maar naast mij is, naast mij in de ruimte Die te ruim is en verstikkend en vertikkend af te geven Een heel klein beetje zuurstof, een heel klein beetje maar Veel heb ik niet nodig, ben een minimum gewoon En als je dan naast mij zit, naast mij, op een stoel Of op de grond, mocht ook, echt, kies maar waar je wil Blaas je zachtjes in mijn richting dan, al mijn ruimten vullend Dan warmt het blazen kilte en verkilt de wrede hitte En wakkert het vuur aan, een blazen doet al goed Veel hoeft dat niet te zijn, dat doet genoeg wat moet

Robin Tytgadt

7 0