Lezen

Panorama

Hier zitten we dan. Boven op de berg. De berg die we samen overwonnen. Lang geleden was een molshoop al te veel. Toen ik alleen was en toch niet. In de verte daar beneden, de stad. Ik ging het helemaal maken. Het leven was van mij. Ik wilde bruisend, spannend, fun! Niet dat saaie gedoe van school, 's avonds met z'n allen voor de tv, 's zaterdags naar ballet en 's zondags naar oma. Saai, saai, saai. Ik wilde weg, groots. Ik wilde. Wild. Wild wilde ik. Met tientallen waren ze, soms met honderden. Allemaal vrienden. Gefeest dat ik heb, gesnoven, gedronken, me laten nemen op toiletten, in goedkope hotelletjes, in de donkerste hoekjes van de grote stad. Jarenlang. De stad daar beneden. De stad die nog steeds mooi is. Dat is niet veranderd. Al die lichtjes. Die verte die ooit zo dichtbij was. Kijk hoe mama geniet. Dat trekje aan haar linkermondhoek. Herken ik uit mijn kindertijd. Als ik mijn kleine zusje aangekleed had. Of geholpen had met het plooien van de was. Ik had geen keuze. Ze hadden gezegd dat ik een mes onder het bed moest bewaren. Voor noodgevallen. Er lopen zoveel freaks rond. Gestoorde gekken. Ze ... de andere meisjes die werkten voor Carlo. Carlo zelf wist van niks. Niks mes, zou hij zeggen. Meisjes genoeg. Het was hij of ik. Hij wilde me doen stikken. Zijkant hals. Steken en goed doortrekken. Naar voren, zo zei Tilly. Vroeger vertrouwde ik iedereen, toen alleen Tilly. Ik deed exact wat ze zei. Klant, ongewassen dikkerd met stoppelbaard en slechte adem, dood. Alles vol bloed. Carlo woest. Ziedend. Nooit wilde hij me nog zien. Niet in zijn buurt, niet in de straat, niet in de stad. Of hij zou me kapot maken. Op dezelfde manier. Tilly weende, draaide zich daarna om en liep van me weg. Zoals iedereen.  De enigen die je vergeven op deze wereld zijn je ouders. Mama makkelijk, papa uiteindelijk ook. Zijn arm om me heen. Ik ben terug dat kleine meisje. 'God is mijn licht', de betekenis van mijn naam. Nora. Zoveel lichtjes daar beneden, maar ze zijn vals.  Niet meer nadenken. Gewoon genieten van het uitzicht. Hier en nu, tussen mijn ouders.

Danny Vandenberk
10 0

de weerstand

gij zult schrijven miskend genie dwaas een janet, zeker een pools spreekwoord zegt: de liefde van de man gaat door de ogen, die van de vrouw door de oren in vlaanderen is dat door de maag als er nog plaats is naast die vermaledijde baksteen de herfst is hier nog niet begonnen of zij hebben al tientallen bomen vermoord voor zogenaamd conservatieven zijn zij uitzonderlijk tuk op innovatie rage against the machine nu honderd euro om een stel schijnheilige kommunisten te zien in de afas dome 1984 is niet het boek dat onze toekomst voorspeld heeft integendeel het is brave new world waarin we leven en zo opnieuw: wir haben es nicht gewusst we are amusing ourselves to death nog zo'n visioniar boek van neil postman tina there is no alternative zo kan ondergetekende nog wel even doorgaan terwijl hij troost maar ook meewarigheid vindt in de postume erkenning van van gogh, mark fisher, david graeber de soundtrack a love supreme klopt wel niet, ook jimi hendrix is bijna een anachronisme abel selaocoe dan maar want dit is de era van de identiteitspolitiek dit is geen gedicht geen pamflet gewoon gerumineer op de ruïnes van het kapitalisme een zwanenzang met een vleugje politiek protest het wordt assimileren want sine labore nihil het koninginnenstuk van onze premier met zijn ozempic paddenkop is vooral een gebrek aan verbeelding arbeit macht frei neen, universeel basinkomen nu! basta jazz nu heroin chic geef me absint, rimbaud, baudelaire, syfilis, geef me een te jonge dood, gecancelled, in de goot geef hen, zij, de moordenaars van bomen, de reuzegommers, geef hen jotie t'hooft, junkieverdriet, geef hen arno hintjens, luc de vos, ferre grignard, jean-marie berckmans maar verlos mij van hen zou het kunnen dat de diktatuur van het proletariaat ooit wint dynamiteer al die kathedralen nonnen zijn krijgers van God dixit hugo claus in een vorig leven de duivel is dichter dan je denkt de duivel is meer dichter dan je dichter de duivel spreekt meer de waarheid dan de moraalridders pak het maar af breek me maar af ik heb reeds lang mijn ziel verkocht aan een kruispunt   Abel Selaocoe & Bantu Ensemble 'Emmanuele' LIVE at KOKO  

Kameraad 60
24 0