Lezen

DE LIEFDE SPREEUWT HAAR HART UIT

In een schreeuw scheur ik de realiteit Aan de tanden van het hart- ge berg te En de woorden betrapt in vilt: dichten is spelen van snaren over het rode rouwspiegelmeer Een muziekkoker van vlees scheurt, maakt de mensen benauwd in de dunne stadsgleuf: Een man in de goot Een vrouw in de greppel Een doodsvogelgrip Ze ontmoeten als messen gedwee erotisch Hun lippen tasten een gevallen liefdessnavel De opengereten bek splijt het aaien van de handen in het hart Het liefdesnest stroomt in bloed- rood door de eierklarinet van het Universum

Koan

6 1

Werkplek

Kwaad stormde ze mijn kantoor binnen dat mijn kantoor niet is. Mijn niet-mijn-kantoor is een ruimte die ingericht werd voor collega’s die in alle rust willen werken. Niet dat je er veel rust krijgt, mensen lopen binnen en buiten, de geluiden van de publieke ruimte ernaast stromen binnen bij vloed, trekken even weg bij eb en vervolgens, bij vloed, stormen mensen kwaad binnen met de melding, niet de vraag, de melding: ‘ik dacht dat er ging geholpen worden.’ Helpen wilde ik zeker, had de loper bij mij gelegd, klaar om telefoons te beantwoorden zodat mijn collega in alle stilte en rust in haar eigen kantoor zou kunnen werken, waar er effectief stilte en rust heerst en niemand binnen en buiten loopt, want de deur daar is nooit geopend. Echter bleek ik de verkeerde loper bij mij in mijn onrustig kantoor te hebben gelegd en kwam er geen enkele telefoon bij mij in mijn kantoor dat niet van mij is terecht. ‘Sorry,’ zei ik, ‘sorry’ en ging het juiste toestel halen. Mijn hart klopte onrustig en ik weet niet of dat kwam door de kwade melding of door het opgejaagd zoeken naar een toestel dat het mijne niet, maar wel mijn verantwoordelijkheid was op deze zonnige, maar koude namiddag. Vol schuldgevoel ging ik door met werken aan een tekst dat niets met mijn werk te maken heeft en alles met mijn werk te maken heeft. Een tekst over mijn werk en over al wat daar, dus hier, gebeurt. Alle gebeurtenissen zijn werkelijk een verhaal waardig. Nuja, waardig, wanneer zijn gebeurtenissen een verhaal waard? Uiteindelijk is niets en alles een verhaal waard, het hangt er steeds van af hoe je het al dan niet waardevolle verhaal verwoordt en het komt er uiteindelijk wellicht gewoon op neer om gebeurtenissen te verwoorden op een manier dat het verhaal, ook al zonder inhoud, een verhaal waardig wordt. Misschien zijn alle verhalen zonder inhoud, zijn alle verhalen met inhoud en is de inhoud en de toegekende waarde afhankelijk van de persoon die er een bepaalde waarde aan toekent, niet? Ik weet het niet, ik vraag de ‘niet’, niet om bevestiging te krijgen, maar om af te toetsen wat jij er van vindt. Wat vind jij er van? Ik vraag altijd wat jij er van vindt, maar wat vind ik er van? Dat weet ik niet en die vraag stelde ik niet aan jou, maar aan mij. Antwoorden heb ik niet, nooit, maar ik blijf zoeken, niet om te vinden, maar om te zoeken en in dat zoeken vind ik waar ik naar zoek. Een tweetal jaar geleden kwam ik terecht op deze werkplek die een plek is waar wel degelijk gewerkt wordt, al denken mensen vaak dat dit geen werkplek is, maar een plek waar zaken kunnen opgeëist worden, waar werknemers geen mensen zijn, maar werknemers en de werknemers geen werknemers zijn maar robots die moeten kunnen blijven lachen om steeds dezelfde grappen die elke minuut verteld worden door steeds een andere klant. Een plek waar collega’s enkel collega’s zijn als zij de collega zijn en de collega een ondergeschikte en een mens zijn voor zichzelf wanneer iemand eens iets meer vraagt en werknemer zijn wanneer het gevraagde valt onder het strikt afgebakende pakket aan taken waar niemand iets van afweet. Een plek waar collega’s kwaad binnenstormen in ruimtes die ingericht werden om in alle rust en stilte te kunnen werken om te melden dat er toch geholpen zou worden, dat was toch de afspraak? En geholpen wordt er zeker, eenzijdig, dat wel, maar geholpen wordt er zeker. Een tweetal jaar geleden kwam ik hier terecht en sindsdien heb ik mijn ogen uitgekeken naar hoe mensen omgaan met mensen en hoewel het hier vooral werken is met mensen ben ik steeds minder graag onder mensen omdat mensen, welja, mensen zijn. En ik ook, dat is het ergste. Ik heb kleine kantjes van mezelf gezien, opgemerkt, genegeerd, met het schaamrood op de wangen onder ogen gekomen en kleine kantjes van anderen gezien, opgemerkt, tegen ingegaan en met het schaamrood op de wangen beseft dat ik bij hen hoor, bij deze mensensoort waar elk lid er van een vreemde is en op de vlucht is voor zichzelf. Er zit geen lijn in het verhaal over deze werkplek en toch een duidelijke lijn. Alles verliep tot nu toe in één rechte lijn, zoals de tijd in één rechte lijn doorloopt en tegelijk kruisen gebeurtenissen elkaar, overlappen ze elkaar, gaan ze in elkaar over, kruisen ze elkaar opnieuw, kronkelen langs elkaar, is het één grote warboel en ontwar een warboel maar eens na twee jaar. Ach, wat is twee jaar. Het is eerder dat ik geen zin heb om te ontwarren, de warboel is de warboel en zou niet zijn wat het was mocht ik het ontwarren. Ik ben een ongelooflijk ongeduldig persoon en heb ook het geduld niet om een genuanceerd, duidelijk, rechtlijnig verhaal te vertellen. Dat ben ik niet, dat kan ik niet, misschien kan ik het wel, maar dat ben ik niet en hoe ongelooflijk moeilijk is het om te zijn wie je niet bent en toch ben ik zo vaak wie ik niet ben, maar wie mensen willen en verwachten dat ik ben. Nee, geen specifieke mensen, eerder dè mens. Nee, dat is ook geen waar, niet dè mens want dè mens is los van verwachtingen en maatschappelijke constructies. Dè mens zit enkel vast aan dè mens, niet aan wat dè mens en de mensen construeerden en schiepen. Ik maak een warboel van de warboel en knoop er nog wat meer touwen doorheen. Wilde ik hier dan een verhaal van maken en verdwaal ik in een doolhof van woorden, zinnen, gedachten, dus laat ook maar. Later misschien. Misschien.

Lorin Clercq

0 0

mea culpa

ik smeer een boterham met honing omdat ik dat lekker vind ruim daarna het ontbijt op ruik onder mijn oksels - toch maar de douche in ik ga niet zeggen dat het geen zin heeft - maar onschuldig ben ik niet - ik leid je af geef je geen lach geef je niet veel - gewoon even een duif die overvliegt - in een rechte lijn - ik ben vluchtig en het is allemaal zo voorbij

Hans Van Ham

15 1

Brandweerman

Zijn kleine hand kiest een stuk van de boom (lijkt op een spar), een stukje dak, een stuk vos, een deel van de brandweerwagen, een stuk van de ladder. Alles in beeld herkent hij behalve de draad waar de wind, het drogen van kledingstukken. Terwijl ik toekijk met helpende woorden komt het hele plaatje tevoorschijn, valt me geen enkel stuk van de mens in hem op. Zo ongelooflijk heel is hij. Om te blussen.

Ingrid Strobbe

6 1

( Natte) droom van een chemicus

Zonder schroom Leun ik lui en loom Tegen een boom Om braaf en vroom Met jood en broom Een droom In vervulling te zien gaan… Dus, Erg timide Produceer ik uit deze 2 chemische stoffen Dijodiumtribromide P. Claes, 23/3/2026© Gepubliceerd in 'Briefnieuws', editie april 2026 ( De Hulster vzw)

Canniball

1 0

Lentetuin

keukenschortje - nooit met lege zakken naar binnen

Margaretha Juta

5 0

Paazhaaz

ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is dit jaar is de veldleeuwerik de vogel van het jaar nipt won hij van de patrijs en de boerenzwaluw generaties lang was de veldleeuwerik symbolisch voor het Vlaamse boerenlandschap en dan ga ik net niet over mijn nek want wat is Vlaanderen enkel dan boers, stuurs, wantrouwig, verongelijkt ‘wie gaat dat hier betalen?’ altijd de pias, altijd de vlijtige mier en baggerboer, land van pokdalige, melaatse, immer katholieke kneuterigheid en veldrijders uiteraard in dit nooit te hete, nooit te koude, nooit te natte en nooit te droge slijkland, modderland, slib, prut en blubber terwijl ik snak naar een slipje, een kut, en liefst zonder rubber want ik ben zo gebekt, ik ben de haas, de Vlaemsche shamaan, Houtekiet, Joseph Beuys, mijn zielsverwante vet-en-vilt-kunstenaar wij zijn de bunzings, de coyotes, wij schijten op The Wall Street Journal want dat doen visionairen, revolutionairen, psychoten en atavisten meer dier dan mens een ander soort queer identificeren doen we ons met de walrus die opduikt in Scandinavische havens en bootjes als hangmat misbruikt met de wolf die Vlaemsche schaapjes verscheurt met de zwaardwalvissen die in de Golf van Biskaje zich vergrijpen aan de plezieryachtjes van niet zo plezierige decadente rijkeluizen want zo zal het verlopen, zo zal het vergaan, de mens verdwijnt, de kakkerlak gedijt dat is kung fu, of skaten, één van de drie POSSESSED TO SKATE Suicidal Tendencies 1987

Kameraad 60

17 0

Van 'petty crime' naar radicalisering. Zaventem Maalbeek.

https://www.2dehands.be/q/verf+ed+cannabis/ ********************************************************************** de link tussen het repressieve drugsbeleid, de sociale dynamiek in wijken als Molenbeek en de radicalisering die leidde tot de aanslagen Tien jaar na de aanslagen is er nog nooit een onderzoek gebeurt: waarom enkele bruine Brusselse ketten zich bekeerde tot de moordpartijen. Het is mijn overtuiging dat: had men tientallen jaren geleden cannabis gelegaliseerd die bruine ketten wel stoned, arbeidsloos, in de zetel haden gelegen maar zich niet tot die moordpartijen overgegaan waren. Waarom gaan ze niet voetballen? Omdat er geen plaats, voetbalvelden zijn. Waarom gaat niemand het zwembad in? Omdat er in Brussel geen enkel zwembad is. De politiek is. TREK UW PLAN. Ik heb het van ver gevolg. Toen de toenmalig P.S. burgemeester van Sint-Jans-Molenbeek zeer tolerant was bij het gebruik en verkoop van cannabis was er geen haar op het hoofd van die ketten om moordenaars te worden.Maar hij werd opgevolgd door een zeer intolerantie opvolger die met de nodige terreur het gebruik van cannabis vernietigde. Het begon in Nederland waar men de cannabis kopers vanuit België vooral Brussel beu was. Na een tijdje was er opeens geen takje cannabis in Brussel meer te vinden. De bruine ketten werden nuchter en zeer kwaad. Toen legden ze hun oor te luisteren bij extreme personen die hen opdagen om hun agressie bot te vieren op een agressieve cultuur die vooral op alcohol dreef. Toen gingen ze naar Syrië en daar kregen ze verder onderricht in terreur. Het is verschrikkelijk dat de toenmalige politiekers o.a. Louis Tobback jaren gejaagd heeft op vooral arme, bruin, en alternatievelingen die cannabis prefererde voor alcohol en nu sinds hij geen macht meer geeft cannabis wil legaliseren. "De politie werd erdoor opgeslorpt en de gevangenissen raakten overvol. Terwijl miljarden illegaal de grens overgingen, spon het corrupte grootkapitaal garen bij het optreden van Louis Tobback." Alcohol fabriek die miljoenen aan de Leuvense stadskist doneert. IEDERE DAG bereiken ons 300 kreten om hulp vanwege fysiek geweld, intra familiaal geweld, een topje van de ijsberg, meestal aangewakkerd door alcohol. P.S. Onderzoekers zoals de Franse socioloog Olivier Roy en de Belgische expert Rik Coolsaet hebben beschreven hoe een deel van de daders een verleden had in de kleine criminaliteit (waaronder drugshandel). Wanneer die vertrouwde sociale structuren en inkomstenbronnen onder druk kwamen te staan door repressie, ontstond er een vacuüm dat door extremistische ronselaars werd opgevuld. De overstap van een "zondig" leven (drugs/criminaliteit) naar een "zuiver" strijdersbestaan in Syrië bood hen een vorm van (valse) verlossing en een uitlaatklep voor hun frustratie tegenover de samenleving. De veranderende visie van figuren als Louis Tobback weerspiegelt de bredere maatschappelijke verschuiving. Wat decennia geleden taboe was (cannabislegalisatie), wordt nu door voortschrijdend inzicht door steeds meer beleidsmakers gesteund, vaak om de zwarte markt uit handen van criminelen te halen. De overgang van het tijdperk-Moureaux (vaak bekritiseerd om een gedoogbeleid) naar een strengere aanpak onder latere besturen is inderdaad een veelbesproken kantelpunt in de lokale geschiedenis van de gemeente. **************************** FOTO GALLERY verf ed ed+altaar+de+culturen/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen." Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen, ons collectief geheugen, is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

59 0

Tip

Droomzaad

Ik word graag bevrucht. Tegenwoordig komt daar geen man meer aan te pas. Daar heb ik theater wel voor. Tenminste: goed theater. Het soort waar geen anticonceptie tegen opgewassen is. Voor je het weet ben je bezwangerd —ontluikende gedachten die wat broedtijd vragen. “In dromen kan je geen zaden openen.” Mannen hebben zaad, vrouwen droomzaad. Kweken maar.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

189 10

Hangbrug

aan die hangbrug wacht ik denk ik dank ik wat ik oprecht worden wil is wijze waanzin wat die malloot mijden moet is onmacht afkeer van die hangbrug weet ik krijg ik mag ik steek dan over proef die wil jij zielepoot word misschien een koord jij klein bestaan onder die hangbrug breek ik lig ik lach ik die vezels voelen alles het was blind beloofd een snoer houdt vast bevrijdt ik kon het slechts proberen uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

8 3

Shiogama

muren tegen de zee - horizon gekaapt Na de Tōhoku-aardbeving en tsunami van 2011 veranderde de kust van Noord-Japan ingrijpend. Langs grote delen van de zee, ook rond Sendai (de schrijver bezocht Shiogama) en verder langs de Sanriku-kust, verrezen hoge, betonnen muren. Sommige zijn wel tien tot vijftien meter hoog en strekken zich uit over kilometers. Ze moeten beschermen tegen wat ooit opnieuw kan komen: een tsunami die zonder waarschuwing alles meesleept. Die muren brengen veiligheid, of op zijn minst het gevoel daarvan. Tegelijk hebben ze iets anders weggenomen. Waar vroeger de zee altijd zichtbaar was — als horizon, als werkplek, als ademruimte — is ze nu vaak verborgen. Je hoort haar nog, soms ruik je het zout in de lucht, maar het uitzicht is verdwenen achter beton. Voor veel bewoners is dat een pijnlijk gemis. De zee was nooit alleen een bedreiging, maar ook een deel van hun dagelijks leven en hun identiteit. De nieuwe kustlijn voelt daardoor niet alleen als een bescherming, maar ook als een scheiding: tussen mens en water, tussen herinnering en heden. Zo ontstaat er een spanning die moeilijk op te lossen is. De muren houden het gevaar op afstand, maar nemen ook iets essentieels weg. Ze beschermen het land, maar kapen tegelijk het uitzicht.

Margaretha Juta

0 1

De leegte lonkt

nu geen wolk mij nog aanspreekt geen ster mij nog vraagt om een oog rest nog stilte die weegt mijn hart voelt koud en leeg het is een uil die overgave braakt de wraak van al het lome leed sterft vredig in zijn hol mijn ziel gelooft berust de einder zweeft straks krijg ik het heelal het is voorbij de spijt vergaat uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

4 1

Lente equinox

Tot iets goeds, gezamenlijk, wensen dat mensen blijven geloven, beloven dat de lente de winter kan afsluiten en zo iets nieuws mag openen. Dromen die stilletjesaan beginnen uit te komen.Als ontluikende bloemen, geplante zaadjes, kunnen we hetgeen er toedoet benoemen: beloven blijven geloven, dat mensen wensen, gezamenlijk, tot iets goeds.

Zonsondergangdromen

43 1

Paarse lente

De zon probeert nog maar de nacht houdt vol. Pionnen schrijden nog vooruit, riskeren het. Over autostrades veel te kleine stappen zetten is gevaarlijk. Bedaar, onmacht. Verlicht, zwart gat in de kosmos. Pissebedden zijn zo zacht dat niemand ze nog strelen durft. De egels trekken voort naar Stekelburcht. Lig daar niet te dicht bij mekaar, zeggen twee magneten met bevrijdingszucht. En toch. Alles wil lelijk botsen. Machtsvertoon doet bloeden en ze worden weer vermoord. Kinderen, hoop, onschuldige vormen die de aanzuigkracht van het geweld trotseren moesten. Rien ne va plus. Het is een croupier met rode ogen die zijn laatste woorden prevelt. Was ik maar blind, doof en gevoelloos, zoals de distels voor de nooduitgang. Kon ik maar die dode rook niet ruiken. Rust dan in mijn valse schoot. Zo spotten oude manen spotten met dit wereldje. Ook dat is echt gelogen gelijk leiders die beweren landen te besturen kunnen, zomaar oorlog mogen voeren. Zo. En wat nu, mijn beste zon? Zullen er nog bloemen groeien met verlegen namen, durven vlinders nog verschijnen? Straks dan breken alle spades in de grond, storten wrede tuigen neer en slaat het avondrood met paarse kleuren. uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

4 0

Onder voorbehoud

Een schommel waait met frisse tegenzin en krakende gewrichten het venster binnen. Kinderen meten zich met Icarus. Maart is als vanouds lente onder voorbehoud en ik tuin erin.

Ingemar Spelmans

6 0

Kathy D & Godelieve De Vriendt

Ik wil je voorstellen aan twee vrouwen. De eerste: Kathy D.Kathy D is het soort vrouw dat een ruimte binnenkomt en dat ge automatisch een beetje rechter gaat zitten. Haar haar valt alsof het geoefend heeft, haar kleren zitten alsof ze ervoor gekozen hebben om haar te passen. Kathy D drinkt geen gewone koffie.Kathy D weet alles over single origin coffee. Ze spreekt dat ook zo uit. Single. Origin.Ze heeft het liefst een slow coffee met havermelk, liefst ergens waar ze het water eerst nog even laten ademen voor ze het schenken. Ze heeft geen ontbijt, ze heeft een ochtendritueel.Ze eet geen yoghurt, ze eet een “bowl”.Ze wandelt niet, ze “neemt tijd voor zichzelf”. Kathy D is niet gewoon aanwezig op sociale media. Kathy D is sociale media. Ze post dingen als: “Grateful for slow mornings” met een foto van haar koffie, haar hand, en een boek dat ze niet echt aan het lezen is. Ze lacht op foto’s alsof iemand net iets heel wijs gezegd heeft.Ze kijkt soms weg van de camera, zogezegd spontaan, maar eigenlijk perfect georchestreerd. Ze heeft meningen die klinken als inzichten en inzichten die klinken als quotes die al duizend keer bestaan hebben, maar bij haar toch weer nieuw lijken. Haar agenda is vol. Niet druk — vol.Met dingen die goed voelen. Dingen die kloppen. Dingen die gedeeld kunnen worden. Kathy D is mooi, dynamisch, zelfbewust, grappig.Maar ook… een beetje te. Ze is de vrouw waarvan ge denkt: ja… zo wil ik ook zijn.En tegelijk: amai, dat lijkt vermoeiend. En dan is er Godelieve De Vriendt. Godelieve is 1 meter 61 en weegt 102 kilo. Ze draagt een grijze rok tot over de knie, bruine Marva-kousen die halverwege de dag al beginnen te zakken, en een blouse met een lichtgele gilet zonder mouwen die al zoveel jaren meegaat dat ze bijna erfgoed is. Haar haar…Haar haar ziet eruit alsof ze elke keer aan de kapper vraagt:“Doe maar gelijk Helmut Lotti.”En dat die kapper dan denkt: meent ze dat nu?En dat ze zegt: “Ja, maar niet te modern, hè.” Haar mond ruikt een beetje naar koffie en naar commentaar dat al een paar dagen op voorhand klaar zat. Godelieve zaagt. Niet luid. Niet dramatisch. Maar constant. Ze zaagt over de zon.Dat die altijd net verkeerd schijnt.“Te fel als ge buiten wilt zitten, en weg als ge eindelijk uw stoel gezet hebt.” Ze zaagt over de politiek.“Ja… die van Brussel allemaal zakkenvullers” Ze zaagt over de jeugd. Natuurlijk over de jeugd.“Altijd maar op hun gsm.” “En werken? Ho maar.” Ze zaagt over de supermarkt.Dat de tomaten geen smaak meer hebben.Dat ge voor een komkommer tegenwoordig precies een lening moet aangaan. Godelieve heeft geen mening. Godelieve heeft een lopende band aan bedenkingen. Ze zit. Ze kijkt. Ze zucht. En ze heeft altijd gelijk. Godelieve is niet het soort vrouw dat een ruimte binnenkomt. Ze is het soort vrouw waarvan ge plots merkt: ah ja, die zit hier ook. Ik had ze graag aan je willen voorstellen. Of een foto van hen willen tonen. Maar eerlijk… ze bestaan niet echt écht. Ze zitten in mij. Kathy D is de versie die naar voren stapt. Die denkt: kom, nog een beetje beter, nog een beetje mooier, nog een beetje meer. Die gezien wil worden, gehoord wil worden, die haar koffie fotografeert voor ze hem drinkt. En Godelieve… Godelieve is de dag waarop dat allemaal niet moet. Niemand die denkt:“Daarover moet ik met Katrien babbelen.” Niemand die iets van mij verwacht.Geen oordeel over mijn haar.Geen mening over de psyche van het andere geslacht.Geen plannen. Geen “we moeten echt nog eens”. Gewoon ik.Mijn kat.En Netflix. En als ik dan toch iets zeg, is het waarschijnlijk om te zagen. Over de zon. Over Brussel. Over tomaten. Of over de jeugd. Iemand moet het doen.

Katrien Daniels

58 3

Het stof is lekker laf

stof zoekt langzaam licht om het te laten rusten in het park daar liggen zij de ingehuurde geesten er is die man met oude stok hij port nog in hun ribben zegt een zon heeft het beloofd zwarte stralen komen straks om weemoed schoon te strelen maar het stof is lekker laf de zon plant evenmin die schijn nog hoog te houden en de nacht sterft liever naakt uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

9 1

Belgische ontwikkelingshulp in de Congo, jaren zestig.

Midden in de brousse stond een villa, omringd door eenvoudige hutjes. Daar woonde de ontwikkelingsambtenaar. Op een stuk vruchtbare grond werden ananassen gekweekt om vervolgens te worden ingeblikt. De eerste subsidies werden besteed aan de comfortabele villa en aan het fabriekje voor de conserven. De laatste schijf subsidies, die eigenlijk bedoeld was om een weg aan te leggen van de fabriek naar de bewoonde wereld, werd uiteindelijk gebruikt om het wooncomfort van de ambtenaar verder te vergroten. Ondertussen stond er een enorme hangaar vol met reeds ingeblikte ananassen. Door de enorme hitte begonnen sommige blikjes daar al open te barsten. Zie boek: Nederlanders en het ontwikkelen van de wereld 1945-1963.Schrijver: wim van den doel.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

9 0

Permeke Not & Horse @ Jabbeke.be

Koen Vlerick

5 0

Haring happen

staart in mijn hand, de zee glijdt naar binnen - haring happen

Margaretha Juta

3 0