Lezen

kok

koksvest of schort kunstwerk op je bord pan en palet pannekoekenpret pot en klopper de saus een topper pollepel en braadslee vlees mooi rosé kloppen van sabayon merci garçon flamberen moet je leren branden je kleren créme brullé irish cofee oké hoor je harde taal vanuit de zaal zie je een muts kok zijn is een must Chantal Develter

Het vertrek

Vijf minuten over tijd. Te vroeg om zich ongerust te maken. Voetstappen van de pendelaars echoën door de stationshal. Er wordt amper gesproken op dit vroege uur. Ieder loopt in gedachten verzonken of met slaapogen langs hem heen. Enkel de stem van de omroeper galmt van tijd tot tijd luid door het gebouw. Het gieren van de remmen dringt vanuit de lager gelegen sporen tot in de hal door. Kort nadien verschijnt de stroom reizigers boven aan de trappen. Zodra ze de open ruimte bereiken, lost de kudde op in kleinere groepjes. Nadien worden het stuk voor stuk individuen die de kortste weg naar hun werk inslaan. Tien minuten. Het ongeduld begint de kop op te steken. Nog te vroeg om die gevoelens toe te laten. Er kan van alles zijn waardoor ze iets vertraagd is. Hij heeft zich altijd al geërgerd aan haar nonchalance bij afspraken. Zelf houdt hij eraan om altijd stipt op tijd te zijn. Niet te vroeg maar zeker ook niet te laat. Een lichtstraal valt door de grote ramen de stationshal binnen. Terwijl de wolken verder wegtrekken, verheldert de zon het hele gebouw. Alsof dit zonlicht een glimlach op de gezichten van de pendelaars tovert. Ineens is de vermoeide blik uit vele ogen verdwenen en lijkt levenslust op te borrelen. Met een vrolijke noot blaast de muzikant de ochtend op gang. De melodie weerklinkt door het hele gebouw. Een deftig geklede dame huppelt even op de muziek en denkt dat niemand haar gezien heeft. Een kwartier. ‘De Thalys met bestemming Parijs komt over enkele ogenblikken aan op spoor 12’, schalt door de hal. ‘Voor deze Thalys is een reservering verplicht.’ Hij kijkt naar de twee tickets in zijn hand. Zijn maag krimpt samen in een pijnlijke prop: het besef dat ze niet meer zal komen.

Marieke Genard

Literaire tattoo. 'Drek'.

Zijn glimlach met een drankje transporteerde me van diepe drek naar chique champagnebad en daar verbleef ik totdat die schaars geklede in de deuropening verscheen.

maja

10 0

HOND

puppy , zo klein schattig ,soms heel venijn spelen , stoeien slapend groeien groter , stoerder modderige ploeter geluid gehoord spurtend naar de poort tonende tanden bijten in handen ben je ziek , echt waar staat hij /zij voor je klaar kwispelend met de staart vertrouwde vriend je bent het meer dan waard Chantal Develter

lotto

kansspelen fleuren balletjes in diverse kleuren draaien in het rond maken het bond doet het hoofd tollen als ze in de gleuf rollen rijkdom neemt de bovenhand onverstandig komt de armoedekant lotto grote god een duivels genot Chantal Develter

geld

een papiertje een eigen maniertje kopen of verkopen de fiscus ontlopen sparen geld vergaren rekeningen betalen arm of rijk iedereen gelijk papiertje zorgt voor geweld miserie is dan reeds vastgesteld Chantal Develter

portefeuille

een vierkant of rechthoekig ding in leder , effen of met bling bling zittend in een maat pak handtas of broekzak soms gladgestreken soms versleten half afgegeten overvol helemaal bol op het einde van de rit totaal hol met de portefeuille aan de haal begin van een volgend nieuw verhaal einde van de maand geld verdiend portefeuille je bent mijn vriend Chantal Develter

regen

hier en daar tikt de regen valt naar beneden.. een gods zegen mensen ,bomen , planten, dieren gras en ander gewas genieten van de waterplas regen valt met bakken naar beneden donder , bliksem , houd het tegen regendruppels o zo doorschijnend overstromingen o zo schrijnend regengeluid ... heb ik gebruikt om dit te schrijvn en dat zalig in de warmte thuis Chantal Develter

de zon

een bol zo geel veranderd je humeur in zijn geheel ze geeft een fel licht een deugddoende warmte op je gezicht ze straalt in de vroege morgen tot de avond kaatst een lach om je mond s'avonds staat ze gloeiend rood als een vuurbol in nood haar zonsondergang is als een schilderij maakt ons ontspannend en blij de zon is als een psycholoog een inspiratie voor een muzenzoon chantal Develter

Moe-blues

De gazet kruipt in je vingers de letters krullen zich op in de rimpels van je hand waar jouw epiloog zich stilaan aftekent op je vel – voorbij de houdbaarheidsdatum van je dorre koek je koffie bijna koud en je nieuwe stoel weerspiegeld in de parels rond je nek - je strijd om waardigheid bijna gestreden je laatste boterbol zelf gesneden - achter jou een punt gezet.

Gitta VR

38 0

Tip

Horzel

Zandkorrels doorzeefden de zonneharpen die rood en moe door het gebladerte braken. Met elke beweging van Roels schepje tolde het zand omhoog om daarna weer de zandbak in te zinken. Al een half uur was hij zandkastelen aan het bouwen. Een rijk voor koning Roel. Daarvoor had hij alle spades, harkjes en emmers uit de speeltuin verzameld. De meeste andere kinderen waren toch al weg. De schommel werd nog slechts bewogen door wind en de glijbaan schoof uitgeput de laatste zandkorrels van zich af. Op het terras zaten nog een paar ouders met lome, uitgespeelde kinderen. Hoewel de geur van wafels en pannenkoeken nog in de lucht hing, waren de meeste tafels al afgeruimd en herinnerde alleen een leeg flesje aan vroegere aanwezigheid. Roel had enkel oog voor zijn zandkastelen. Tien omgekiepte emmers stonden er als torens te pronken. Nu lag hij op zijn buik en kerfde hij met een scherp takje in de muren, die door grillige verticale lijnen op pilaren leken te steunen. Het kasteel werd een tempel. Koning Roel werd keizer Roel. Een mier liep vanuit het zand kietelend op Roels hand. Roel drukte haar plat met zijn duim. Hij voelde het kleine lijfje kraken tegen zijn huid en veegde de bruine vlek weg met een glimlach. Een gelig insect scheerde plots brommend voorbij. Roel ging rechtop zitten en kliefde met zijn hand door de lucht. ‘Weg, wesp!’ Het diertje vloog opnieuw vervelend brommend rond zijn hoofd en dook toen de bomen onder. ‘Dat is geen wesp, maar een horzel’, klonk een hoog stemmetje. Vlakbij Roel stond een kereltje met blonde krullen. Roel had hem nog niet eerder gezien. Zat hij daarnet op het terras? ‘Scheer je weg, dikzak’, zei Roel op een toon die hij van zijn moeder gewoonlijk niet mocht aanslaan. Het jongetje bleef echter staan en staarde naar zijn voeten. Zijn blote tenen wriemelden als wormpjes in het zand. ‘Vind je me dik?’ vroeg hij toen. ‘Wat is dat eigenlijk, dik?’ Roel lachte. Wat een onnozel ventje. Begreep niet eens dat Roel hem uitlachte. Was misschien ook de eerste keer. Nou, het zou niet de laatste zijn. ‘Jij bent dik. Dat zeg ik toch net? Zie je daar staan, met je dikke armen en benen.’ Roel plakte er een voldaan lachje achter. Het jongetje hield zijn hoofd schuin en haalde zijn schouders op. ‘Dus ik ben dik, omdat je mijn armen en benen dik vindt?’ vroeg hij. 'Misschien zijn mijn kleren wel te klein.’ Roel schudde verbluft zijn hoofd. Wat een vervelend ventje! ‘Nee, jij bent dik’, herhaalde Roel en hij beklemtoonde de ‘jij’. ‘Waarschijnlijk geeft je moeder je alleen hamburgers te eten?’ Die toevoeging beschouwde hij als het einde van het gesprek. Tevreden draaide hij zich om en richtte hij zich weer op zijn bouwwerk. ‘Eigenlijk lust ik geen hamburgers.’ Het schrille jongensstemmetje echoode tegen Roels muren van zand. Met een ruk draaide Roel zich om. Daar stond de krullenbol nog steeds. ‘Lust jij ze wel? Hamburgers, bedoel ik. Ben jij dan ook dik?’ ‘Ik ben helemaal niet dik, joch!’ riep Roel. Dat laatste woord surfte op een klodder spuug uit zijn mond. ‘Ik ben zo sterk als een beer! Zo dapper als een koning! Zo machtig als een keizer! Hier is mijn rijk en dikkerds zoals jij, die amper een emmertje kunnen opheffen, zijn NIET welkom!' Nauwelijks onder de indruk kwam het jongetje dichterbij en hij raapte een plastic emmertje op. ‘Kijk, ik kan dit emmertje zonder moeite opheffen. Jij zegt dat dikkerds dat niet kunnen. Dus ben ik niet dik, toch?’ Elk woord van het jongetje leek door de lucht te gieren en met een smak tegen Roels wangen te beuken. Hij voelde hoe die roder en roder werden. ‘Dat is MIJN emmertje’, snauwde hij. Hij stond op en graaide het plastic speelgoed uit de hand van het jongetje. Die wankelde even en stootte zijn voet tegen een zandkasteel. De bovenkant stortte in elkaar. ‘Als je niet dik bent, dan ben je wel dom! Dom om mijn tempel kapot te maken!’ riep Roel en hij ging dreigend voor het jongetje staan. Hij spreidde zijn benen en zette zijn handen op zijn heupen. Het jongetje hield zijn hoofd weer schuin en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je noemt me dom. Maar jij zei daarnet wesp tegen een horzel. Was dat dan slim?’ vroeg hij. Roel balde zijn handen. De trilling in zijn vuisten verried hoe zeer hij zich moest bedwingen om niet toe te geven aan het verleidelijke vooruitzicht van een mep. Over het hoofd van het jongetje zag Roel de mensen op het terras. Zijn moeder, die onafgebroken tuurde naar het scherm van haar smartphone. Hopend op een sms van zijn vader. Wat als ze plots naar Roel zou kijken? Ze zou boos worden. Ze zou zeggen dat hij geen ruzie moest maken. Zeker niet mocht vechten. Roel zette een stap naar achteren. ‘Ik kan niet alles weten, druiloor’, fluisterde hij met nauwelijks ingehouden woede. ‘En scheer je nu weg.' ‘Dus af en toe iets fouts zeggen, betekent niet dat je dom bent? Wat is dan dom zijn?’ vroeg het jongetje. Het zweet brak Roel uit. Alsof de laatste zonnestralen van de avond allemaal tegelijk op zijn rug vielen en hem eerst zacht prikten, maar daarna zwaar en jeukend schrijnden over zijn huid. Zijn hartslag bonsde luid in zijn oor. ‘Laat me met rust!’ piepte hij benauwd. ‘Jij noemde me toch dom? Ik wil graag weten waarom.’ Roel lachte nerveus. ‘Je bent te nieuwsgierig, kleine.’ Het jongetje lachte ook. ‘Dus jij zou mij slim vinden als ik jou niets meer zou vragen?' Het gebons in Roels oor zwol aan tot een monotoon gebrom. Hij hield zijn handen op zijn oren en siste: ‘Precies. Maak dat je wegkomt.' De lach van het jongetje groeide. ‘Bedankt om je ideeën met me te delen. Ik zal er zeker nog verder over nadenken’, zei hij. Een blonde vrouw met krullen riep plots van aan de rand van de speeltuin. ‘Ach, zit je daar!’ Het jongetje draaide zich om en baande zich wankelend een weg door het zand. ‘Ik kom, mama!’ Roel veegde zuchtend het zweet van zijn voorhoofd. Zijn hoofd tolde nog. Langzaam zette hij een stap naar achteren. Zijn voet kwam op een van zijn zandtorens terecht en hij verloor zijn evenwicht. Met een doffe plof viel hij midden in zijn keizerrijk, dat zonder aarzelen instortte. Het jongetje met de blonde krullen stond ondertussen bij zijn moeder. Ze lachte naar hem en legde haar hand op zijn schouder. ‘Tijd om naar huis te gaan, Socrates’, zei ze.

Gitta VR

21 4

De kam

Het wit prikt zijn keel Zijn huid smaakt het zout Het pad draagt zijn voeten verdwijnend in het zand Zijn hoofd reikt de kam van de horizon De top kust de wolken waar hij wil rusten.

Sabine Matthijs

Ik val voor jou

Ik v a l voor jou w raak-lustige humor.

Lisa Ramos

14 0

Landsaard

Ook wij Noorderlingen hebben onze momenten van dieper weten, hengelend aan het Wad, die plaat van lichtloos lood, daaronder het gewemel van middelgrote mythische wezens.

Landsaard

Ook wij Noorderlingen hebben onze momenten van dieper weten, hengelend aan het Wad, die plaat van lichtloos lood, daaronder het gewemel van middelgrote mythische wezens.

Landsaard

Ook wij Noorderlingen hebben onze momenten van dieper weten, hengelend aan het Wad, die plaat van lichtloos lood, daaronder het gewemel van middelgrote mythische wezens.

Landsaard

Ook wij Noorderlingen hebben onze momenten van dieper weten, hengelend aan het Wad, die plaat van lichtloos lood, daaronder het gewemel van middelgrote mythische wezens.