Lezen

zoutvlakte

zondag het zoutvat is leeg en de winkel is toe de aardappel smaakt naar zetmeel je pruilt met een schuin hoofd en ik ga al naar de vlakte waar ooit een zoutmeer was is nu een bleke egale korst je kan hier sneller dan een gazelle fietsen of zacht landen met een ruimteveer en dan komt de regen die snel zinkt. de mineralen oplost, mijn sporen uitwist bijna verdwaal ik. de vlakte is omringd door melde daar kan ik niet op teren. dat is voer voor het vee in een wijde vlakte zie je hoe bol de aarde is de omringende bergen zweven op een horizon de laatste flamingo broedt er op een verloren ei een maand later keer ik terug met de buit je kniest nog aan tafel voor jou een aardappel met schimmeldons ik stort er een zak zout overheen

Wim V

0 0

Honger construeert distructie

Ik weet dat je er bent Lust en verlangens die als Mannen smachtend wachten op meisjes Achter de muur onder donkere bruggen Voorbij de uren Je wacht op lippen die Elkaar missen Tijdens het kussen Je wacht op vingers die Uitglijden over sap En zich in heuvels uit bochten Glijden Tranen die zoet smaken En honger die nooit stilt Ik weet dat je er bent Je wacht als die man op dat meisje Sleur me de nacht in Mijn bloem en bladeren Zijn van jou Fleur ze op zoals de zon Dat doet Ik weet dat je er bent

Anna Borodikhina

0 0

Nacht

Als de nacht mijn lach afpakt Pak ik de nacht zijn zwart Ik draag dan die kleur overdag En lach het laatst ’S nachts

Anna Borodikhina

7 1

De kaas van het geloof

Ik schrijf nog elke week mijn stuk. Noem het trots, of nostalgie, ik weet het niet. Ik vind dat het zo hoort. Eerst lees ik uit het Boek. En dan lees ik mijn stuk, dat ik elke week opnieuw met veel zorg schrijf. Maar het is niet meer hetzelfde als vroeger. Vroeger waren ze met veel en werd er nog geluisterd, want wij hadden toen nog iets te zeggen. Maar op een dag zag ik de gaten. Eerst één, daarna steeds meer. Als gaten in de kaas van het geloof. Sinds een tijdje zijn ze nog met twee. En vandaag gebeurde het. Nog voor ik klaar was met mijn stuk, hoorde ik hun luid gesnurk. Het ging rustig door terwijl ik buiten liep. Nu geef ik het op.

Roel Nijleend

27 0

herinneringen

mijn herinneringen aan ons voelen versleten aan; ik heb ze al te vaak afgespeeld

Ruth Van de steene

23 0

zaaien

wie liefde zaait wordt vaak weggemaaid

Ruth Van de steene

21 0

het kleine

het kleine durven eren (je kan niet vliegen zonder veren)

Ruth Van de steene

38 0

Ingetogen.

Ingetogen. Sonnet Hier sta ik ingetogen bij je graf, en 'k denk nog eens terug aan vroeger dagen, hoe waardig jij je leven hebt gedragen, de vreugde die je aan de wereld gaf. 'k Herinner mij hoeveel ik je kon vragen, hoe vlot jij elke misstap weer vergaf, de wijsheid die je tederheid omgaf. Ik ben je dankbaar voor die mooie dagen. Ik weet niet of ik nu nog kan geloven dat zoiets als een hemel echt bestaat en dat jij dan misschien, van ergens boven, nog steeds kunt voelen hoe het ons vergaat. Maar wel kan ik je heel oprecht beloven dat jouw naam in mijn hart geschreven staat.

A. Rivesta

28 0

Koude handen

Enkel bij tijdsgebrek ga ik naar deze winkel en om een bepaalde reden kom ik er graag. Hoe zichzelf tegensprekend het ook is, want van het meeste dat hier zichtbaar is, houd ik juist niet. Het is de huiselijkheid die de winkel bij me wakker maakt en het vriendelijke en gemoedelijke personeel. Wat ik zie op de leggers tegen de muur doet me fantaseren over taferelen in de keuken, gezellige oma's, mama's en tevreden kinderen en vaders. Ik word er blij van. Ik hoor enkele auto's voorbij razen, het is nat op baan, vandaar dat ik het beter hoor. In het atelier achter de winkel hoor ik getik en gebonk, geluiden die getuigen van kordate handelingen. De man voor me? Hij lijkt me een man alleen, maar toch, die koopt best wel veel? Zou hij het voelen dat ik een beetje gehaast ben? Ik doe mijn best om op mn gemak te blijven. Hé, waarom hangt dat dekentje daar tegen de ruit? Voor de zon? Mmm, zo een heelijk zacht fleece dekentje met een leuk patroon. Mijn handen zijn koud en geraken niet opgewarmd. Ik rol ze een aantal keer stiekem in het lekkere dekentje. Wim steekt even zijn hoofd door de deur om Magda te vragen of het gaat? 'Ja ik denk het wel', zegt ze. Ik voel hoe mijn rug wat moe wordt van het staand wachten en heb de neiging om te gaan leunen tegen de muur, maar doe het niet. Messen die glijden, papier dat ritselt. Hoe ruikt het hier? Ik merk dat ik niet graag mijn neus openzet. Het ruikt eerder kil en wat steriel. Bij het kijken naar de producten is het mijn fantasie die me de geuren brengen van knetterend haardvuur, pruttelende soep of hutsepot. Die zijn lekkerder! De man voor mij gaat naar buiten en ik lach hem vriendelijk toe. Magda besteldt me vriendelijk en vlot. Bij het aannemen van mijn wisselgeld, voel ik hoe haar hand warmer is dan de mijne.

veerle bovyn

0 0

boerendorp in technologische tijden

ik voel een leegte maar toch zo veel kijk naar de rivier de stroming, scheel ik zou graag drijven maar soms ik zink sta nuchter in het leven maar toch ik drink de leegte wordt niet gevuld gevuld door drank het glas halfvol waarvoor ik dank de druppel die valt vult de rest ik ben geen boer maar maak wel mest warme stank indringend, de neus draaierig, verward... te veel keus

Stef

0 0

waarheidsgetrouwe leugens

Daar sta ik dan, in mijn versleten schoenenmaar in gedachten ben ik hoog.Altijd de waarheid gesproken!Verleden tijd, vandaar, ik loog.

Stef

0 0

Onzichtbaar gevangen

Jouw koude adem dansend rond mijn oor je arrogante lach echoot als een kerkkoor jij hebt me waar je me hebben wil in het donkerst van het zwart het begon in mijn hoofd maar het bereikte mijn hart opgeven kan niet want je houdt me bewust in die trans waar ik niet weg uit kan in deze greep vind ik geen rust gedwongen elke dag maar niemand die het ziet de onzichtbare kwelling waar jij zo van geniet

PenEnPapier

0 1

Filosofische gedachten - of het echte leven

Wanneer je stilstaat bij het leven bij elke stap die je neemt bij elke keuze die je maakte dan ontdek je dat er veel meer valt over na te denken dan al het bovenstaande wie ben ik - wat is mijn nut hier op aarde al die vragen, spoken door mijn hoofd een piek-en dal moment dat heeft iedereen wel eens maar het vermoeiendse is als het continu blijft hangen je kan het filosofisch bekijken ik bezie het eerder als een last Misschien is het die 'winterdip' die velen naar het donker trekt of ik daarin geloof is een ander verhaal.

PenEnPapier

0 1

Een dagje ouder...

Een dagje ouder. Sonnet Helaas word ik toch al een dagje ouder. Mijn ledematen, die doen wel wat pijn, omdat ze nu al wat versleten zijn, al voelt dat elke dag al wat vertrouwder. Mijn jeugdigheid, dat is veel schone schijn, ik zwijg maar van die stijfheid in mijn schouder. Maar nee, ik hoef nog steeds geen toezichthouder, want vrijheid is mijn beste medicijn. En al bij al wil ik toch nog niet klagen, ik trek nog altijd heel erg goed mijn plan. 'k Geniet nog volop van de goede dagen, 'k behelp mezelf zo goed en kwaad als 't kan. Al kan ik dan mijn leeftijd niet verjagen, Ik maak er elke dag het beste van.

A. Rivesta

26 0

Stilte.

Stilte. Sonnet Mijn beste, voor mij hoef jij niet te spreken. Als jij wil zwijgen, da's je volste recht. 't Verleden, dat wat toch al lang beslecht, en dus hoef je de stilte niet te breken. Wat ik jou vroeger zei, dat was oprecht. Ik geef het toe, ik had ook mijn gebreken, dat is helaas maar al te vaak gebleken, maar wat ik zei, dat voelde ik toen echt. Ik weet het wel, 't is moeilijk te geloven. Wie weet heb ik teveel van jou gevraagd, wou ik vooral mijn eigen pijn verdoven, en heb ik jou helaas ook uitgedaagd. Maar nu kan ik je heel oprecht beloven: ik laat je vrij, de spoken zijn verjaagd.

A. Rivesta

19 0

De tijd (en hoe hij stilstaat)

Overal tikken klokken, hun wijzers strekken de vinger en punten uren aan waarop de dag begint en eindigt. Ik hoor alleen het tikken van hakken op geboende vloeren, het kloppen van jouw hart volg ik in lijnen op een scherm. Wat ik tel zijn uren, dagen, maanden tot ons leven zich herstelt.

Elfi Vandenabeele

5 0

Wijsheid...

Wijsheid... Sonnet Het is nu toch al heel erg lang geleden dat jij voor 't eerst het daglicht hebt gezien en dat je op de wereldbol sindsdien de meest bizarre paden hebt betreden. Dus vroeg ik mij plots af of jij misschien, daar ergens in je vrij en vrank verleden, met elke strijd die jij al hebt gestreden, al ooit de Ware Wijsheid hebt gezien? Wat kun je mij dan over haar vertellen? Als jij eens wist hoelang ik haar al zoek... Ik slaag er ook niet in om haar te bellen, haar nummer vond ik in geen enkel boek. Als ik die wijsheid nu eens kon bestellen, wie weet komt ze dan ooit eens op bezoek...

A. Rivesta

22 0

Leesopdracht

Het begin trekt direct mijn aandacht. “U bent een zak.” “Oké dan?” denk ik. Zowel de persoonlijke aanspreking als de belediging maken mij als lezer nieuwsgierig naar meer. Ik heb, bij het verder lezen van de eerste paragraaf, ook echt zin om verder te lezen. Ten eerste krijgt “zak” een andere, meer letterlijke betekenis. Ik heb nu helemaal geen idee waar het over gaat en mijn nieuwsgierigheid wordt verder geprikkeld. Hoewel de aarde me wel interesseert, kreeg ik vanaf de derde paragraaf toch een niet te onderdrukken geeuw-neiging. “Waar wil hij nou naartoe,” denk ik ietwat geërgerd. Ik ben verder blijven lezen omdat ik nieuwsgierig was naar de bedoeling van de tekst. Dat was eigenlijk mijn enige drijfveer. Ik raakte echt gedegouteerd en ook geïrriteerd door de arrogante toon van de auteur. Misschien was dat de bedoeling. In dat geval is het opzet geslaagd. Als dit niet het doel van de tekst was, vraag ik me af wat het doel dan wél was. Moeten we onze lichaamssappen bestuderen in plaats van naar de dokter gaan? Ik vond het geen nuttige, leuke of grappige tekst. Het begin was veelbelovend maar daar bleef het voor mij bij. Maar dat was eigenlijk ook niet de vraag.

Mandy

0 0

Lezen

Ik probeerde je te lezen zoals een roman, maar de beschrijvingen ontbraken en de onknoping volgde ook maar niet Ik probeerde je te lezen zoals een toneelstuk, maar van dialogen was geen sprake en wanneer je verscheen en weer verdween was niet altijd even duidelijk Ik leerde je te lezen zoals een gedicht, met meer wit dan woorden en beelden die ik zelf moest zoeken en zonder een echt einde

Felix Sandon

18 0

Suggestieve tekst over een winkel

De kleuren en vormen van deze handmade producten zijn oogstrelend en bezitten een zweem van luxe: terwijl het oplost geeft hij zijn biologische ingrediënten van voornamelijk groenten en fruit vrij zoals bijv. sinaasappel, jasmijn, druiven, kaneel, rozen, ... Ze vullen de lucht met een intense, verleidelijke aroma en geven tegelijkertijd een energie boost. De producten voelen aangenaam en roepen een goed gevoel op. De kopers voelen zich er toe aangetrokken en willen het aanraken. Soms is het zo zacht als boter dat je erin kan snijden of met kleien of ziet eruit als schepijs. De winkel is ingericht als een echt juweeltje: de delicatessen liggen willekeurig opgestapeld onder stolpen, in glazen kommen op een bedje van ijs of gerangschikt in degelijke houten kisten. Beleving staat centraal: het personeel presenteert hun product in de originele vorm aan de klant die dan zelf een stuk kan afsnijden. Het is een ware sensatie voor je zintuigen: kijken, aanraken en vooral ruiken zijn belangrijke rituelen. De handgeschreven etiketten lezen als vrolijke titels van popliedjes, zoals Summer Blues, It’s Raining Men of de meer erotisch, kunstzinnige naam ‘Kiss Me Klimt’ en voor de feestdagen ‘Santa Spice’. Men streeft naar duurzaamheid zonder overbodige verpakking. Met hun laatste ‘Go Naked-campagne’ promoten ze verpakkingsvrije producten. Vrouwen die niet gezegend zijn met een modellenlichaam worden onverhuld in de schijnwerper geplaatst. Hiermee verwijzen naar de niet perfecte lichaamsvormen, wat een knipoog is naar de meeste van hun zuivere producten die ‘naakt’ in de winkel liggen. Met welke warmzoete, weelderig geur verzorg jij wel eens overdadig je je lichaam?

Griet

0 0