Lezen

Schoenspleen

Een schoen aan de rand van de straat zonder voet eraan slechts leeg en hol geen bewijs van voorbestaan - al zijn de groeven gevuld met zand en de veter losjes gerafeld zo eenzaam aan de kant lijkt er nooit mee te zijn getafeld, nooit genoten van wandelcadans, galop of sprint, geen beet van jongehondentand, geen schop van een kind - ligt ‘ie er morgen nog of zelfs volgende week? Ziet iemand hem nog staan? In stilte zal hij verder lijden en wordt ver gaan vergaan.

Gitta VR

1 0

Diptiek

In zesentwintig foto’s zoek ik tussen voor en na punten van herkenning, palmbomen, bogen in verkruimelde portieken en ramen zonder licht. Iemand deelt op mijn prikbord zonder woorden Aleppo’s nieuwe aangezicht. Een spelletje voor in de puzzelpagina’s van kranten. Zoek de zeven verschillen. Zeven fouten. Het antwoord van gisteren staat op zijn kop. Bomma, kijk eens tussen mijn woorden, hoor je wie ik ben? Ik draag mijn pak, strooi twijfels in het zand. Vele landschappen bedekken haar ogen: akkers vol groen. Pioniersvegetatie en telkens weer eg ik cirkels in haar hoofd. Zoek tussen voor en na bloemen van herkenning.

The Mahatma

1 1

Haiku bij cartoon

De waarheid was zo Onbehaaglijk dat hij maar Een leugen verzon

Vic de Bourg

85 0

Www

Met plukjes werkelijkheid spint de schrijver een woordendraad En wacht middenin zijn web Met weerspannige dradenzinnen vlecht hij een oeroud patroon en ontdekt een verrassende landingsplek Met vroege dauw borduurt hij parels aan de randen Als schitterend lokaas voor zijn buit Opgeslokt in het verhalenweb herkent de lezer de tekening 7 oktober 2016

Lieve Lauryssen

6 0

Een lied

Ik lees zijn gedicht over de stilte die gedachten aanraakt, en ik ween om de gedachten die zijn stilte hier bij mij achterlaat. Misschien, ooit, later, kunnen we dat zwijgende gat weer vullen met muziek uit het verre land en deze kleine stad en een lied componeren dat de mensen hier en daar dat wij nog nooit hebben gehoord.

claire

0 0

Schip vol spanning

Een schip vol spanning Donker drijft het dichter Splijt het schaamte weg En zaait het horizon Rode heimwee laat het thuis

Han Hartmoed

1 0

Brief aan een gedicht

Beste gedicht Waarom ben je onleesbaar, -vertaalbaar of ondefinieerbaar? Woorden torenhoog als een opgeklopt dessert, hier en nu verkrijgbaar en uitstekend op de dagschotel van werkgesprek, social talk en kattebel. Dicht je als leidraad of eerder als verraad van kletspraat? Soms ben je architect - alias houvast- dan weer on(be)grijpbaar en licht onverteerbaar. Of zijn mijn wankele verlangens los fundament voor jouw zinloze constructies? Ach, dan liever naar IKEA, ons aller Walhallah maakbaarheid in kleur en beeld. En spaar je woorden voor later - Jij schriele plattegrond van mijn dromen!

wonsea

0 0

Sterrenstof

We zijn fragielgemaakt van brekends c h e u r e n dvernielendsterrenstof en sterrenstofoverleeft

Céline Degreef

2 0

piano

In een zwart glanzend pak en op statige poten als een historisch monument vertel jij een prachtig verhaal dat klinkt als muziek in mijn oren Rustig en relaxed wacht jij tot ik me bij jou voeg en je aanraak, streel, duw Vingers raken gevoelige snaren spanningen komen los Klatergoud kletterende klanken en af en toe remmen voor een losliggende klinker De wereld is van ons twee

Jenneke

0 0

Appel

Ik ben die is Ik ben die is gevallen verzadigd door uw vruchtwater gewogen en gewiegd gedoogd door uw gebladerte gemazeld en gepokt pok _ Hier ligt Hier sla ik mijn wortels uit

KarenC

0 0

Het mesje

Het mesje snijdt zich door men huid heen. Het bloed sijpelt op de grond. Daar is het gevoel terug, het gevoel van rust, opluchting... De endorfines zijn opnieuw vrij. Ze zweven door de lucht, om nieuwe andere mensen blij te maken. Die het later terug zullen verliezen... door een open wond.

Sofie

1 0

Jij

Je bent bang van vuur Terwijl mijn gedachten branden. Je houdt niet van koken Terwijl ik kook van woede. Je krijgt het koud van ijs Terwijl mijn hart aan het bevriezen is. Je haat water Terwijl mijn tranen stromen. Je hebt het koud maar ziet mijn warmte niet.

Sofie

1 1

De dichter

De dichter op zijn troon van geschilderd goud en innox. In een oerwoud aan betonnen pilaren. Zoek niet te ver, de dichter – in u – is minder ver dan u denkt.

Alec Lamberts

7 0

Het klaverveld

Aan het eind van het klaverveld staat het hekken kippengaas rond het verblijf van een reutelend beest met symbolen als propellers op deze muur met gaten Zoals kleine kinderen ratelen mijn vingers tegen het ijzeren frame zelden klonk een muur zo mooi de toekomst zingt en zoemt als je de zon inkijkt kun je haar zien

Luc Accu

5 0

Zinloos vastberaden.

Vastberaden zinloosheid: Niet alles wat ik doe, doe ik ambitieus of dient een groter doel in een een uitgekiend plan. Niet in alles wat ik neerpen heb ik naarstige aspiraties om een doelwit te treffen of om te beroeren. Neem nu deze bijdrage (als je dat zo al mag noemen). Een paar woorden op papier die tot niets leiden! Alleen maar opgeschreven ter eer en glorie van mijn verveling om heel duidelijk te maken dat ik niks te vertellen heb. Kenschetsend mijn zinloze alledaagsheid neerschrijven is in geen buut maar alleen maar een bezigheid die geen enkele maatschappelijke relevantie heeft en maakt op geen enkele manier deel uit van een strategisch plan om dingen in beweging te krijgen. Mijn bescheidenheid fluistert me in dat er al genoeg dingen in beweging zijn die beter stilletjes onberoerd hadden gebleven. Dus zoek niet achter een diepere verborgen beweegreden waarom deze nietszeggende redekalving op papier verscheen want je zal ze niet vinden.En nu ga ik vissen. Ook al zo'n bezigheid waarover de vraag kan gesteld worden welk hoger doel het zou kunnen dienen. Ogenschijnlijk geen enkele dus... of toch?In t beste geval kom ik daar een uurtje tot rust en tot het benul dat ik me in al mijn onbezonnenheid niet hoef bezig te houden met grootse dingen en weidse plannen en dat ik al de drukte en heisa rustig aan mij kan laten voorbij gaan zonder dat ik me er een minuut zorgen over hoef te maken. Zinloze vastberadenheid om geen enkel verschil te maken.

jan pultau

0 0

Niet meer

Mijn gedachten vertragen, stollen. Ik probeer naar ze te grijpen, reik naar ze met onzichtbare tentakels van pure wilskracht, maar steeds weer kan ik er net niet bij. Ik kan ze aanraken, strelen, maar als ik mijn tentakel eromheen wil krullen, schieten ze weg. Het is een hopeloos gevecht tussen mijn verschillende zenuwcellen, sterk en zwak, waarbij de winnaar al lang vastligt. Dementie, noemen mensen het — maar dat kan ik me nu ook al niet meer herinneren. Vijf jaar geleden begon mijn geheugen beetje bij beetje te verbrokkelen, en nu blijft er niet veel meer over dan een klomp basis overlevingstechnieken, bijeengehouden door een snoer aan vage herinneringen. Ik zie gezichten voor mijn geestesoog drijven, namen, woorden, maar kan het ene niet aan het andere koppelen. Het zijn losse stukken die niets met elkaar te maken lijken te hebben, ook al weet ik ergens nog dat ze hand in hand gaan. Als ik ze probeer te combineren, vervagen ze allemaal en veranderen in een stekende pijn in mijn achterhoofd. Sommige dingen weet ik wel. Willekeurige begrippen, herinneringen, feitjes. Het Italiaanse restaurant waar ik elke zondag een heerlijke carpaccio van rundvlees at; de uitslag van de Olympische Zomerspelen van 1992 in Barcelona; jaartallen van bepaalde oorlogen, zoals de Varkensoorlog in 1906 of de Brabantse Successieoorlog van 1355 tot 1357. Maar de echt zinvolle zaken gaan aan me voorbij. Ik ben een oud omhulsel, helemaal versleten, met nog net genoeg hersencapaciteit om te bestaan, maar te weinig om nog honderd procent levend genoemd te kunnen worden. En ik haat het. Ik haat het niet meer goed kunnen en ik haat het helemaal niet meer kunnen en ik haat het dat alles wat ik was nu steeds meer begint te vergaan. Ik haat het niet weten en ik haat het eindeloos wachten, maar veel meer kan ik niet doen. Dus grijp ik met mijn tentakels naar de wegschietende herinneringen, alsof het een spel is, en registreer gezichten en namen en stemmen zonder te weten wie ze zijn of wat ze voor mij betekenen.

Nel

0 0

opdracht Lieve en opdracht Riet

Opdracht 1 Riet Evers Voor de derde keer kijk ik op mijn horloge. Alsof ik nog niet weet dat het 23.22 uur is en dat ik met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mijn laatste trein zal missen. In mijn hopeloze haast zwier ik mijn tas iets te wild over mijn schouder. Los tegen een even late medereizigster aan. Ze zoekt even naar haar evenwicht, maar duwt me dan prompt en met vaste hand op het wachtbankje in de stationshal. “Zitten!” “Euh…, sorry… mevrouw,” stamel ik. “Ah. Hij kan toch met twee woorden spreken”, zegt ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij. “Eens kijken.” En ze graait mijn geruite pet van mijn hoofd. “Mevrouw…”, stamel ik weer, terwijl ik me afvraag waar ik dat vrouwmens eerder gezien heb. Is dat niet die zelfverklaarde kookboekschrijfster die Paul Jambers dagelijks een tong draait nadat ze haar portie vers fruit in de mixer heeft gegooid? “Wat zit er in die tas?”, vraagt ze. “Mevrouw Jambers,” zeg ik, “dat gaat u geen reet aan.” Ze keilt mijn hoofddeksel tegen mijn neus en beent zonder verder nog iets te zeggen de stationshal uit. De wijzers van de stationsklok hebben de twaalf ingehaald. Ik kan het niet laten om nog even naar mijn horloge te kijken: 00.06 uur. Een nieuwe dag, een nieuw verhaal. Opdracht Lieve Laureyssen Ik vroeg hem of hij niet naar binnen wilde komen. “Sebiet”, mompelde hij. De pretlichtjes in zijn bijna zwarte ogen keken heel even in mijn richting. De herfstzon was achter de horizon verdwenen en het werd kil in de schaduw van de langgevelhoeve waar mijn grootouders een halve eeuw gewoond hadden. Met tussenpozen van exact 48 seconden steeg er een rookwolkje op uit zijn pijp. Het bankje waarop hij sinds mensheugenis zijn avonden doorbracht was ooit koningsblauw gelakt geweest. Het had al lang geen verf meer gezien. Dat was niet anders voor de raamkozijnen en de voordeur. Mijn grootvader was een man in grijstinten geworden. Zijn huid had de allures van een oude krant. “'k zen ze kwaat”, zei hij elke avond na een laatste blik geworpen te hebben op het bloemenperkje dat hij plichtsbewust maar met grote tegenzin onderhield sinds mijn grootmoeder overleden was. Ik ging naar binnen om mijn wollen vest te halen, want ‘sebiet’ zou nog wel even duren. Toen ik stilletjes naast hem wilde gaan zitten, zag ik dat zijn pijp op de grond gevallen was. De pretlichtjes waren uit. Ik had er alles voor gegeven om de tijd 5 minuten te kunnen terugdraaien.

KarenC

0 0

onprakisch

altijd meisjes die mij een verontschuldiging ontlokken zoals die keer dat mijn bagagedrager tot tweemaal toe zijn lading loste ik ben nu eenmaal niet zo praktisch ingesteld en jij zei dat dat niet hoefde terwijl ik het toch wel erg onhandig vond onpraktisch nam je me monkelend de woorden uit de mond

Ingemar Spelmans

0 0

Alfabet

Als een doldraaiend reuzenrad gloei ik voor je ogen De ruimte in me wil ontlenen aan de ruimte tussen ons. Je praat gedecideerd alsof dit allemaal maar half bestaat Je zegt: aleph is de eerste letter Een alfabet krijgt ook de tijd voor het in een steen gebeiteld wordt. - Er zit romantiek in hoe je me hier afwijst - Aleph is dan maar de eerste letter die een tijd de ruimte tussen ons kan dragen

RD

19 1

Nu

Tovenaars betoverd wij twee schuddend van gedeelde kennis die we voor elkaar geheim houden. Ik scheer langs je heen. Jij verschuilt je achter wat je vinden kan: een kom havermout vandaag. Ik droom van staptochten en douches. Het is hetzelfde als het tot hetzelfde leidt. Bij tijd en wijle zal ik claimen dat wij trekken aan de kar van een zorgvuldig opgedeeld verleden. Maar nu tollen wij meegesleurd als bij een dijkbreuk door hetzelfde driftig water De gedachte aan een horizon één voor één achter zou ons nu misleiden.

RD

16 1