An Spoelders

Gebruikersnaam An Spoelders

Opleiding

Centrum voor afstandsonderwijs - Creatief schrijven

Publicaties

Prijzen

Teksten

Metamorfose

Een zelfde lichaam, maar mijn huid vervelt. Wat gisteren speelde werd niet meer naverteld. In kleine stappen afslaan in andere wegen. Afscheid van een verleden dat ik niet per se volledig wil uitvegen. Een geloof in mezelf dat er wel moet zijn. Geen twijfel en terugdraaien, geen water meer bij de wijn. Mijn oude ik in dozen Ik adem en ben metamorfose!

Licht (Haïku)

Jij verlicht mijn pad op de donkere dagen.Ik voel me veilig.

Seizoenen

Tientallen keren schreeuwde ik jouw naam De echo kaatste verder weg van mijn bestaan Geen letter hing nog in de lucht De ijle wind in, vervaagd Kilometers verder van mij voeten slepen voort Ik kom niet dichterbij Mijn zolen, versleten De eerste zon, gaf sproeten Urenlang schreef ik, mijn woord beeft Vingers in kramp De liefde zweeft Plakt nooit op papier Zwoelte in de schaduw Dagen en nachten, weinig rust Een hoofd dat breekt Overdenken, geen geweten gesust Wanorde vanboven Regen door mijn tranen Seizoenen, die je verliet, gaan vlug Ik vond je … … nooit meer terug

Onzichtbaar

Ik kijk naar het donker door mijn raamIk zie alleen mijn spiegelbeeldHet is alsof ik buiten sta Er is geen lichtniemand ziet meniemand verwacht meof verwacht iets van meniemandalleen ik Langzaam doof ik uitverdwenen in het nietsheerlijkonzichtbaar

Dicht-bij-na

Op zoek naar liefde mijn armen open Zo dicht-bij-na

In gedachten

Past het dat ik vandaag langskom? Even nog eens passeer in je gedachten? Je wilt niet steeds aan me denken. Tijd is van belang. Ik kan niet zomaar aankloppen. Het punt is net om me niet te lossen Dat ik op tijd terug bij je ben Wat doe ik hier anders nog zo vaak?

Klaar

Bemin memaak me klaar, ik wachtSluit het lichtopen je ogenIk voel jeeen fluisterende ademwarm over mijn huidBemin meIk ben klaar, voor de nacht

Breuk

We hebben gehouden van Heel intens Voor verschillende jaren De liefde mogen voelen En proeven Laten we dat in ons hart bewaren Ik ben dankbaar voor De ons Die we ooit waren

Fiets

Vandaag fiets ik nog naast je Ooit vind je dat niet meer fijn Dan moet ik je lossen En zal ik nooit meer echt gerust zijn Lisa, Julie en vele anderen, die waren ook ooit klein Zaten later als mooie jongedames op de fiets Gelukkig en onschuldig Toen zij kwamen uit het niets Ik hoop dat je bespaard blijft van opdringerige berichten En van vuile commentaar Dat jij niet altijd achter je moet kijken Oplettend voor gevaar Dat je nooit beroofd wordt Van je glimlach en je pracht Ik mag alleen maar hopen Dat jij wel terugkomt uit de nacht

Hier

Wil je hier zijn Bij mij Jij mag Hier Blijven Want jouw zijn verwarmt me

Regenjas

Tranen vallen als druppels op de grond Met m'n voeten in een plas Voor dit soort verdriet bestaat helaas geen regenjas Ik zal voor altijd herinneren dat ONS zo mooi was

Vleugels

Vroeger dacht ik dat iedereen met vleugels kon vliegenOok die met een knakje er in Dat iedereen met vleugels vrij wasMaar met dat knakje heeft proberen zelfs geen zin Je zal niet ver geraken als je niet eerst dat knakje hersteltMaar hou vol, je zal nauwelijks geloven hoe hoog je daarna ging.

Verleider

Hij steelt liefde van een ander en geeft het zo weer door aan wie in zijn armen valt en in duigen

Comfortzone

Onrust in mijn lijf Ik weet niet wat gedaan Twijfel in mijn hoofd Blijf ademen, sus ik mezelf, zoals geleerd van jongs af aan Valt er nog iets door te hakken of weet ik het eigenlijk al lang Kom nu toch niet terug op je stappen ook al ben je bang Voor anderen en voor mezelf Echt overtuigend klink ik misschien niet Fladder ik nog altijd in hetzelfde als je me binnen een paar jaar nog eens ziet

Ik heb jou graag

Je ogen stralen terwijl je daar zo zit op de passagiersstoel vooraan. Je voelt je groot, hoewel je toch op de stoel het dichtst bij mij wilt zitten. Je praat honderduit. Ik lach maar het stoort me ook. Heeft die nu niets zinnig te zeggen? Het is jouw wereld. Ik doe mijn best om die te volgen. Eerlijk, ik begrijp het niet altijd. Ik vind het vermoeiend en hink achterop. Even snel als je vertelt, zijn ook de video's die je bekijkt. Vluchtig, zo zit de maatschappij vandaag in elkaar. Ik luister maar niet echt en zoek naar iets dat ons verbindt. We zingen luid mee met 'God, je bent complex maar dat heb ik graag'. Ik weet niet helemaal hoe Pommelien het bedoeld heeft maar ik denk: dat is het! Jouw leefwereld is voor mij complex. Maar jij hebt dat graag en ik … Ik heb jou graag.

Mag ik de jouwe

Mag ik de jouwe zijn of jij de mijne Laten we niet definiëren houden het bewust klein Zonder stempel gaat het traag maar ook wel vlotter Ben ik wel de enige Dat is alles wat ik vraag

Kleur

Donkere gedachten in uw hoofd kronkelen naar boven als klimop nestelen hun wortels diep Met hamer en beitel timmer ik barsten tot alles breekt Duizend piekeringen als scherven op de grond Ruimte witte muren, onbeklad schrijf sierlijke woorden schilder mooie vormen Tot uw leven terug kleur bevat!

Woorden

Woorden Al lang geschreven in mijn hart Spoken rond in mijn hoofd Te laat om uit te spreken Jouw liefde is nu gedoofd.

Gevallen

Hoog van de toren geblazen viel je met een smak op de grond Met alleen maar loze beloftes kwam er nooit iets goed uit je mond. Naief Nam je me mee in je val Een duizeling Na een harde knal Nu proef ik de vrijheid Blote voeten in het gras Probeer ik terug te grijpen naar wie ik altijd was.

Nu dat de stilte overblijft

Het werd vanzelfsprekend, dat we elkaar horen en zien Vanzelfsprekend dat jij er bent voor mij en ik voor jou Blijk van liefde en vriendschap worden zelden hardop uitgesproken Nooit echt letterlijk en luidop zeggen dat ik van je hou Ik neem je nooit meer voor vanzelfsprekend Want jarenlange liefde Is alles wat ons beschrijft Ik besef het nu gewoon iets meer Nu dat alleen maar de stilte overblijft