An Spoelders

Gebruikersnaam An Spoelders

Teksten

(niet) zoet zwanger

Even tellen … zes keer in vier weken reed ik naar hetzelfde ziekenhuis voor de opvolging van mijn zwangerschap.   Eerst een algemene controle, die door de assistente van de gynaecologe werd ingeboekt, op 24 weken. Ik kom nuchter, aangezien mij gezegd was dat ik ineens dé beruchte suikertest zou moeten doen. Nadat ik nogmaals gerustgesteld werd dat alles oké is met ons klein ventje, wist de gynaecologe me echter te zeggen dat de suikertest toch accurater is op 26 weken. Ik hoef geen afspraak te plannen maar mag dan ineens naar het labo voor het drankje en de daarbij behorende bloedtest. De opvolgafspraak, vier weken verder, plannen de assistente en ik wel in.   Dus daar sta ik weer, na 26 weken zwangerschap. Ik ben letterlijk een nummertje in de wachtzaal en wacht braaf mijn beurt af, drink het – wellicht goorste drankje dat ik ooit dronk – op, lees een uurtje (verplichte inwerktijd) en laat dan een staaltje bloed trekken. Een dikke week later vindt mijn vervolgafspraak plaats. Geen problemen, gezonde groei, bewegelijk manneke…allemaal goed nieuws. Echter, mijn suiker bleek toch wat te hoog. Dus zo snel mogelijk terugkomen voor een uitgebreide suikertest is de boodschap. Deze keer wel in te plannen met het labo. Ik weet dus dat ik vijf dagen later weer in dezelfde wachtkamer zal zitten, dit keer met een ander nummertje.   De uitgebreide suikertest was effectief uitgebreider: dubbel zoveel van het goorste drankje met tijdsblokken van om het uur opnieuw bloed trekken, drie uur lang. Natuurlijk was ik voorzien van entertainment: boek, gsm, koptelefoon, puzzelboekje…maar binnen het uur voelde ik de neveneffecten van de suikertest en legde ik mij plat weg op een brancard in de gang bij wachtzaal 7, achter een groen gordijn weliswaar. Ze moesten mij daar eens zien liggen…   Later die dag belde ik voor de resultaten en bleek ik – zoals ze dat noemen – zoet zwanger te zijn. Met één te hoge suikerwaarde boekte ik ook ineens een afspraak in bij de diëtiste van het ziekenhuis. Dus ook die volgende dag was ik present. Ik kreeg een aangepast koolhydratendieet en veel succes voor de volgende 2,5 maand die ik nog te gaan heb.   Maar ik ben toch even blij dat ik de volgende drie weken niet weer de trappen richting wachtzaal 3 of 7 van het ziekenhuis op moet. En dat ik een tien-beurtenkaart heb gekocht voor te parkeren :-)   Ps: ik noem zwangerschapsdiabetes liever ‘niet zoet zwanger’ als je bekijkt wat ik allemaal niet mag eten van suikers! Het zij zo! Met dank aan de mama voor de genen!

An Spoelders
0 0

De foor in Beerse

‘En van wie zijt gij er eentje?’ Gisteren was het weer zo ver. Jaarlijks vindt in september het groot kermisfeest plaats in Beerse. Van de schoonfamilie dan nog, nota bene. Een oud gebouw met vervallen speeltuin wordt afgehuurd zodat alle tantes, groottantes, neven, nichten, nichtjes van nichtjes… binnen kunnen. Over het eten kan ik zeker niet klagen, een koud buffet en barbecue gaat er bij mij altijd wel in, nog te zwijgen over de tien verschillende zelfgebakken taarten waar ge natuurlijk verplicht zijt van elk een stuk te nemen. Allee, doe maar een kleintje dan. En dan met een andermans klein mannen de speeltuin in. Normaal dolle pret maar als het kind bij elk speeltuig zegt dat het te eng is, of te hoog, of enkel voor nog grotere kindjes…dan is de fun er snel af. Dan maar op de glijbaan, en nog eens, en nog eens,… Tijd om naar de kermis te gaan. Diep vanbinnen ben je even blij als alle kleine kinderen die al heel de dag zenuwachtig komen vragen wanneer we nu eindelijk vertrekken. Je hebt speciaal klein geld verzameld de laatste week. Op de kermis zijnde, was dan ook geen enkele grijpmachine in het lunapark nog veilig. Weer een paar euro’s armer. Ach, t ’is maar ene keer op het jaar kermis. We doen het eigenlijk voor de glimlach op het kleine snoetje van het nichtje, niet waar? Want zij is altijd even blij met elke gewonnen prijs, of ze nu balletjes heeft gegooid, eendjes heeft gevist of met overdreven grote geweren heeft geschoten. Het valt haar zelf niet op dat ze altijd maar uit de prijzen van de eerste rij mag kiezen, hoe groot het gewonnen aantal punten ook is. Het grote kermiscliché moet ik toch ook deze keer jammer genoeg weer beamen. Overdreven geschminkte tienermeisjes (ach, we moeten niet liegen, het zijn niet alleen maar tieners) in tijgerbloesjes en wel heel erg skinny jeans staan verliefd te lachen naar hun rokende vriendjes. Want zij hebben hun liefjes wel net de grootste teddybeer geschoten. Die houden ze voor altijd bij! Het is mooi om te zien dat na al die jaren er nog steeds koppels worden gevormd op tentfuiven op een dorpse kermis. Was dat niet iets uit onze moeders tijd, maar dan op een lichtjes aangepaste manier? Ik geef grif toe, dat je jezelf als kinderloze dertiger nog uitermate kan amuseren en uitleven op de foor. En dat ik misschien nu al terug een beetje zin heb in volgend jaar. En als laatste nog even dit: lang leve de kermisromantiek!

An Spoelders
0 0

Pedagogische tik

Ik zat nog geen vijf minuten in de auto en ik had spijt. Spijt dat ik deze ochtend niet de moeite had genomen om in, waarschijnlijk het laatste, september-zonnetje naar het werk te fietsen. Vorige avond had ik me nog voorgenomen van de fiets te nemen want dat is lekker sportief, en gezond en daarbij nog goed voor het figuurtje. Maar een korte nacht later besloot ik toch de auto in te stappen. Ik wil straks op tijd terug zijn om te gaan fitnessen. Maar als ik met de fiets had gegaan, had ik mijn sportieve uitspatting van de dag al gehad en zou ik mij straks niet in het zweet moeten werken op de loopband. De logica. Enfin, ik had dus meteen spijt van mijn beslissing. Niet omdat ik absoluut wou bewegen maar wel omdat de verkeersagressor in mij al vrij snel naar boven kwam. Ik reed richting het stoplicht en ter hoogte van het stoplicht is een tramhalte waar elke ochtend schoolgaande jeugd zich als kudde dieren verzamelt. Eens de kudde volledig is, besluit de leider van de bende dat het tijd is om over te steken. Niet via het zebrapad natuurlijk, maar gewoon recht de straat op. In de veronderstelling dat de voetganger altijd in zijn recht is, en waarschijnlijk ook gewoon omdat het cool is, verplaatsen de tieners zich op hun gemak naar de overkant van de straat. Wanneer echter de straat drie rijvakken breed is, en het verkeer redelijk druk is op dat tijdstip van de dag, verloopt de overtocht niet zo vlot. Tussen de auto’s in proberen ze zich een weg te banen. En toen kwam ik aangereden. Giechelende meisjes stonden midden op mijn rijvak te wachten tot de auto op het rijvak rechts van mij hen zou doorlaten, wat niet zo snel gebeurde. Waarschijnlijk ook een agressor die vond dat dit ochtendlijke tafereel ooit wel eens mocht eindigen. Met luid getoeter verzocht ik de pubers om mijn strook vrij te maken. Stoer verwenste de leider van de kudde me via gebarentaal allerlei dingen. De meisjes rondom haar lachten dom en gaven haar de herkenning die ze nodig had. En zolang ze aandacht krijgt van haar volgelingen, zal ze elke ochtend weer agressie opwekken bij vele autobestuurders. Misschien volgende keer een pedagogische tik uitdelen met mijn wielen? Zou dat zo fout zijn? Ze zullen hun lesje dan wel leren…

An Spoelders
0 0

Opleiding

Centrum voor afstandsonderwijs - Creatief schrijven