Etienne Van den Steen

Gebruikersnaam Etienne Van den Steen

Teksten

ZIEKENHUISTAFELTJE OP EEN MIDDAG

ZIEKENHUISTAFELTJE OP EEN MIDDAG       Eerst is er het ruige weer de draaideur die mij naar binnen zuigt de geurenwalm van ether, vuile onderbroeken gemixte middagsoep, de lift die mij in schokken naar de hemel voert verdieping vijf waar chaos mij in open deuren brengt.   Zij zit gebogen op een stoel haar Zarazak staat uren klaar terwijl zij wacht aan een onzichtbaar tafeltje een gevlekte muur een bed van ijzer zij beeft zij kijkt naar me als naar een reddingsboei die aanspoelt net voor zij verdrinkt.   Je draagt een jurk met bloemen zeg ik hees die ik in geen jaren heb gezien je kijkt me aan met zo’n blik waarvan ik me herinner dat je blij bent dat ik je dan eindelijk tóch heb opgemerkt ik wil geloven wat ik zie: jij die lacht.   Hoe beginnen wij aan een dag als deze vraag ik dan waarop zij langzaam zegt ik neem jouw hand in die van ons en houd ze stevig vast wij nemen alle trappen naar beneden draaien dan heel bang naar buiten in het ruige weer.

Etienne Van den Steen
20 0

VAN WAT ZIJ DAARNA DAN

VAN WAT ZIJ DAARNA DAN   De dagen blijven groeien tot het duister wordt zeg ik haar terwijl geluid van treinen op de ingesneeuwde sporen glijdt naar verre achtergronden en weer terugkomt. Dit is namelijk een verlaten zuidstation een strand voor aangespoelde vogels waar niemand ooit verwacht dat avondtreinen toch vertrekken.   Het is maar dat jij het ziet probeer ik nog, het resterende winterlicht, de dag die afbreekt in ijs en kraakt en valt en ja wij verlaten onszelf. De stad schrapt zich uit ons wederzijds archief, zij wordt steeds kleiner op de achtergrond van uitgestelde noodzaak. Maak je geen zorgen zeg jij dan, weldra vind jij je scherven toch terug om daarna alles te vergeten.   Toch moet ik bekennen: al jaren ken ik jou, zoals jij jezelf al jaren kent, jij bént de stad. Jij vindt wel je binnenkant terug waar iedereen die slaapt zijn naam vergeet en iedereen die vergeet te slapen droomt van onbestaande vrede. Alsof er op deze dag aan dit raam van deze trein op deze wereld maar één mens zit die dit wil geloven.   Voortaan zeggen wij het anders, één mens die zich deze stad herinnert als een decemberdag. Een donderdag wellicht.

Etienne Van den Steen
16 1