Wanneer ik denk aan jouw
Verwarring
Dat krijg ik wanneer ik denk aan jouw
En dan probeer ik heel gauw gauw
Mezelf te beschermen van de besmetting
De besmetting die jij achterliet
Een onzichtbare psychische pandemie
Mijn dagelijkse dosis apathie
In de vorm van een resistente parasiet
Hier bestaat geen vaccin voor
Mijn gedachten hebben geen masker
Ze breken binnen zoals een kraker
En toch geef ik ze steeds gehoor
Maandenlange inwendige incubatie
Dat krijg ik dan wanneer ik denk aan jouw
Elke dag weer meer en meer in het nauw
Een groeiende asfyxiatie bij elke inhalatie
Ik vraag mezelf af of ik ooit zal genezen
Terwijl ik luidruchtig naar verse lucht snak en hunker
En probeer te ontsnappen uit mijn zelfgebouwde bunker
Enkel om te beseffen dat ik wijzer had moeten wezen
Want
Niemand kan mijn gedachten lezen
