{ }

Steeds vaker droom je de jaren als minuten voor je uit. Wat met de volgende tien.
Te vroeg voor de job van je leven? Waar kan je minstens 38 uur per week met je hart en ziel heen? Als de tijd juist zit, zal je een eerste, een zoveelste of geen kind verwekken.
En wanneer van alles genoeg, vlak voor het te laat is, zal je nog één keer omkijken en zelf kiezen te vertrekken.

Er wordt gezegd dat er een God is die lacht om onze plannen. En toch.
Zijn we tot in onze kernen voorgeprogrammeerd? Zelfs onze chromosomen gecompacteerd en nog, ze blijven splitsen. Openen zich als minuscule accolades. Hoe ze ons plaats geven. Het serieus lang kan duren (zelfs driekwart leven) eer we turen door hun kieren,
schijnbaar niks zien en leren: het is op microscopisch veel verlangen dat we teren.

En plots zit je er terug. Vooruit starend in de les wiskunde. Je juf krult armen rond een niks op bord en jij vraagt je af waarom je ook dit weer voor het leven moet gaan onthouden.
De lege verzameling. Waarvoor die ooit even dienen zal.