De langste dag was duister.
Regen en wolken trokken over het land, en zouden pas na midzomer onze hemelen verlaten. Ik staarde naar het witte plafond, hetzelfde witte vlak dat ik al vijf en een halve jaar naar staar
ontwaken
en slapengaan
met weinig uitzondering op die regel.
Geen koffie vandaag, ik wil iets fris en zoet. Het poeder moet nog vervangen worden, het staat nog in de kast. Twee minuten werk, het is te veel.
Ik voelde de pyjama rond mijn lijf, dat me de avond ervoor warm en slaperig maakte, maar nu jeukte aan mijn lijf – het stof en zweet in duizenden poriën- onaangenaam voor de sensaties.
Met druk aan m’n voeten verlaat ik de keuken. Geen koffie vandaag, ik wou toch iets fris en zoet.
Ik neem niets.