Ik voel me ietsjes ouder dan het jongste dat ik ooit ben geweest. Een tweejarige die duizendmaal een eerste indruk van de wereld krijgt? Een tienjarige die assertiever en zichtbaarder wil zijn in zijn omgeving, en niet bang is om zijn mond open te doen om dat te bereiken? Een zeventienjarige met meer levenservaring en inzichten? De afgelopen twee jaar was ik herboren, mijn passies en competenties herontdekt, en mezelf voelen opgroeien. Opnieuw opgroeien.
Misschien ben ik een laatbloeier. Dat verklaart ook wel wat keuzes die ik maakte. Ik bedoel maar, waarom zou ik op m’n dertigste kalenderleeftijd mezelf zo smijten voor een toelatingsproef, voor een oude kinder- en tienerdroom die ik de afgelopen twee jaar pas ben beginnen voeden en verzorgen? En voor wie? Voor mijzelf? Zie! Kijk nou! Da’s mijne kleine! Ik ben zo trots op hem!