De nazomer verwekte snel nieuwe generaties
vlinders golfden de middagen kleurrijk rond
ganzen houden nu trouw de wacht zoals
verwacht wordt elke nacht doorgedacht
Eiken lang standgehouden in het groen
zich toch gewonnen gegeven en verkleurd
hun fierheid gekrompen tot slechts nerven
dovend verliest het zonlicht zich in de maan
Gekapt en geveld tussen verbleekte
varens we kunnen ze niet meer
tot leven wekken te onzer bescherming
misschien hebben ze samen geleden
Op de verharde weg lopen we
weer terug met warme armen
weten alleen niet voor hoelang nog
daarom huizen we rust in elkaars ogen
Patrick Nijs