Vroeger had ik je aangesproken zeer spontaan met 'Liefste'.
Nu gaat dat niet langer. Hoop schroefde zich terug.
Vandaag begin ik met 'Geachte'. Ik noem je ook geen lente meer.
Wat in de bodem wacht, het mag dan zijn, het zal weer willen groeien.
Er keert wel geen nooit geen zongevoel terug naar mij. Neen, dat geloof ik niet.
Zonder prikkeling zal het gebeuren. Maartse regen zal niet kunnen bruisen.
Spa Fa Algebra.
Alfabet Heureka.
Knorr. Colruyt. Kikkerbil.
Aldi Fanta Darwin.
Papa Tango Kinderwals.
...en dat terwijl 'Dimitri in Burundi' nooit een stripverhaal zal worden.
Ach. Er zijn dan nog wat stuiptrekkende woorden die zich in slierten wagen door het dorre modderland.
Ach en kijk toch. Dronken zijn de plassen. Zopen ze gesmolten moed?
Ach, zo denk ik.
Slalom nog wat.
Jij, dolle haas.
Tussen resten, oude maïsstronken.
Ja, ach. Let it be. As it was.
En echt. Vroeger had ik je aangesproken met 'Lieve lente'.
Ik houd het nu bij
'Geachte Heer Gestorven Zon', of
'Hooggeachte Nacht die Nooit Vergaat', misschien
'Aan die Winter die de Lente in een Nok Ophing'
Onmogelijk zal ik dan nog kunnen zeggen
'Vaarwel Wereld, Welkom Ondergang'
uit de reeks 'Duim voor Dimitri'