Bernd Vanderbilt

Gebruikersnaam Bernd Vanderbilt

Proza Poëzie Reisverhalen Flitsverhaal Kort verhaal

Over Bernd Vanderbilt

Het verzameld werk van Bernd Dimitri Ivan Vanderbilt heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'
'Majnun, het gebrabbel van een gek'
'Kleinood'
'Alfred frietkabouter'
'Reizen met Ricky'
'Ignace Somers'
'Hormonoloog'
'Waanhoop'
'Roeland Wittebolle'
'Dialogen met monsters en dia's'
'Duim voor Dimitri'
'Residu'
'Duivelsverzen'
'Schrijfoefeningen voor de dood'
'Metamorfine'
'Foute titelatuur'

Opleiding

Niets, nada.

Publicaties

Het verzameld werk van Bernd heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'

'Majnun, het gebrabbel van een gek'

'Kleinood'

'Alfred frietkabouter'

'Reizen met Ricky'

'Ignace Somers'

'Hormonoloog'

'Waanhoop'

'Roeland Wittebolle'

'Dialogen met monsters en dia's'

'Duim voor Dimitri'

'Residu'

'Duivelsverzen'

'Schrijfoefeningen voor de dood'

'Metamorfine'

'Foute titelatuur'

 

'Rabarbergeknaag' uit de reeks 'Hormonoloog' werd getipt door Tom Naegels.

Het kortverhaal 'Erf te koop met erfgevoel' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt' verscheen in Verzin jaargang 10 nummer 4 met commentaar van Vitalski.

'Schaamvissen en ochtendzweet' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werd getipt door Jeroen Boone.

'Sanguisorba' uit de reeks 'Residu' werd getipt door Geert Briers.

Het gedicht 'Diepvriesvrees' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' verscheen in Verzin jaargang 17 nummer 3 met commentaar van Vitalski.

'Peperbollen op de bodem' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Siel Verhanneman.

'Ze zijn geknoopt, Mevrouw' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Sophie Siersack.

'Een egeltje vervelt' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Daniel Billiet.

'Navelbreuk' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Joke Van Leeuwen.

'In het bos' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Michiel Leen.

De 'Brieven aan Layla' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werden getipt door Inge Sleegers.

'Lambiorix', misschien enkel pagina 1, werd getipt door Ann De Craemer. 'Lambiorix' is een kortverhaal uit de reeks 'Roeland Wittebolle'.

'Hartzeer' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Ann De Craemer.

'FC Pol Pot' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Xavier Roelens

Prijzen

Nougatbollen, ooit een goudvis op de kermis.

Teksten

Strooizout

  gisteren toen zout nog een betaalmiddel was kocht ik frieten   voor mijn hart de tastzin van mijn nieren   niet te veel want ik bespaar en wanneer het winter wordt dan lik ik wel dan wil ik wel samen met dat waardevolle strooizout ergens liggen opzettelijk temidden die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels plat wil rijden     ooit toen liefdesliedjes nog oprecht klonken   in de oren van een hart tot in mijn nieren   en morgen, liefste wanneer de regen zwijgt de lucht haar tranen spaart dan wachten wij wel tot het echt weer winter wordt dan lik ik wel mijn plastic potje andalosersaus langzaam leeg   allicht zal er dan slechts weinig zout nodig zijn om dat vogeltje te vangen het vloog daar al te laag opzettelijk over die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels wilde aaien     eergisteren ook toen zout nog een betaalmiddel was at ik frieten dacht ik aan je lippen kloven in Tibet aan een vals gebit gebroken in een glas   ik dacht heel even aan je blauwe ogen aan de toekomst deze grauwe tijden   morgen, schat op een voorzichtig uur abert-één-laan sint-michiels frituur de bosbrand       uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'        

Bernd Vanderbilt
5 0

Gans anders

  het glas is gefumeerd rook deinst immers nooit terug voor natte ogen   ik zou zowaar een brilletje uitkiezen de montuur mag zelfs  een beetje liegen ging een winkelstem beweren   het glas is gefumeerd alles wordt dan vredig warm jongeman, het is echt waar haard en kaars zij voelen dat zij prevelen verward adem nog een keer die lauwe lucht verdwijnt rook deinst immers nooit terug voor natte ogen   druilerig zo wordt nooit meer een dag een uil zag het gebeuren lang geleden vochtig was het raam druppels durfden rollen naar een diep verdriet   luister toch, meneer we hebben ze in vele kleuren zou dat vroom verkooptalent vertellen mij geloven laten dat het inzicht vurig rood kan worden voel de steun is goed bij alle neuzen zelfs de reuzen zien de rampspoed komen   gelukkig hebben zij mevrouw en ik bedoel die realisten reeds de visjes op het droge terwijl ik dat gevoel hoe fris condens kan zijn nooit meer zal vergeten bovendien hoop ik oprecht dat in die dode zijarm nog wat kikkers zullen leven dat die vizioenen over waterlelies  nachtmerries verjagen kunnen   ik weet dat ook bij nacht dan worden zij bevrucht het zijn het waren rare bloemen toch wil ik dat u nu kiest   op de tast zal het niet lukken ook al koester ik die oude vlammen tamme eindes van de storm dit wordt een nieuw begin   je raakt eraan gewend de trend wil dat het mag een beetje wild parfum verovert dromen sterren sparen niemand nog alle vis is tegenwoordig voorgekookt de blik wordt scheefgetrokken door een rare drang zonder wierook huldigt men hetgeen in harten smeult en wat brillen betreft het glas hoort gefumeerd het hoort ook alles wat u denkt terwijl het noodlot wordt verdacht van prille vonken   ik weet dat ook, mevrouw bij nacht dan worden zij bevrucht ik zou dat toch een keertje willen uitproberen glas fumeren op een kille dag       uit de reeks 'Foute titelatuur'                

Bernd Vanderbilt
4 0

Dankzij de geit, dank zei de tijd

  ik heb geen tijd, geen reisplannen ik heb geen braadpannen die in een kast liggen te hunkeren naar vlees   er is die bunker op de hoek van deze straat waarin een oorlog zich verschuilt dapper onkruid groeit op het beton   zover ik weet, zo ver mijn oog kan zien achter de horizon ligt er geen zuiver continent waar men de ziel verwent men niet meer huilt   in de brochure van corendon heeft iemand de zon te vrolijk ingekleurd proberen prenten prijzen mensen te verleiden   het is een paarse koe die zich straks slachten laat in zwitersland verafgelegen bergen zullen dat verbergen   onnozelaar, wie schrijft zoiets, geen kat zal willen vallen waar dit puntje staat   wat rest is altijd overschot een kogelhuls die ledigheid aanvaardt zich zelden zorgen baart over het nut   proef nog eens, gij monstertong van onschuld en de dagen zonder ondergang   toekomst koestert nochtans hoop zover ik weet, zo ver de echo reikt achter die heuvelrug luistert het dal waar niemand rust omdat een kind met krijt een fenix zonder oren heeft getekend   ook de muren willen niet vertellen hoeveel vellen slangen daar verloren   proef nog eens, gij monstertong want het verleden bloedt nu toch en uit zijn anus druipt machteloos bruin   het is een michelinster die de nacht verlicht zacht zijn de matrassen voor soldaten zomersolden maken echt geen onderscheid   binnenkort slaapt alles toch omdat niemand lang zal volhouden het is een geit die tijdig door de kabels bijt en de verbinding schoon verbreekt het is voorbij       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
7 0

Jacht op de schaatsenrijder

  Het ligt weer vol. In de haven met die foutgeschreven jachten. Vissersboten brachten dode vissen en een albatros verzamelt blauwe plekken voor de grauwe lucht. Ik heb twee tongen en één brood gekocht, boter in dat sober geel. Thuis wacht er een hond op geuren in de wind, misschien op mij. Ik heb daar ook een glazen kot dat vaak naar warmte hunkert. Het hangt er vol. Met nieuw oranje en tomaten die naar rood verlangen. Iets verderop daar zijn ze schoon genageld, planken aan mijn schuurtje, dogma's aan een kruis. Wees gegroet, mijn schat. Ik spreek de eenzaamheid liefst eervol aan. Tot zij smelt. Die boter is niet dwaas en weet wat te gebeuren staat. De vis zal zwemmen in die pan, behoorlijk stil. Alleen de boter zal zich roeren. Een stukje brood wordt straks geofferd aan mijn maag, zich laten doppen in dat goud. Het is mijn etmaal, roept de zon. Morgen is het aan de maan om weer een dag naar zich te noemen. Wees gerust, mijn hondje. Bij duisternis laat ik je uit. Je mag dan lopen door het bos en zich gedragen als een wolf die naar de hemel huilt. De tranen zullen zich verschuilen in het meer. Bedenk. Hoe krom die oude maan ook is, knikken zal zij nooit. Slaap nog niet, mijn schat. Bewaar die schijn zolang je kan. Er is een schaatsenrijder onderweg die zomaar op zijn poten drijft. Hij weet dat hoop zo snel nog niet verdrinkt, waarom de tijd hem niet verjagen zal.     uit de reeks 'Waanhoop'  

Bernd Vanderbilt
5 0

Human Resource Management

  Het staat er. Het is schoon beschreven. Een leven. Lijntjes vol. Hier staan alle daden. Het betreft mijn moed en veel heldhaftigheid. Straf dat is mijn kunnen. Uitermate fel dat is mijn streven. Ik vermeld graag al mijn vechtershelmen. Kronen. Decoraties. Keizer. Koning. Admiraal. Popla. Hopla. Echt. Ik sprong zelfs uit een luchtballon. Landingen heb ik gemaakt. Met en zonder wielen. Ook eens achteruit. In mijn curriculum staan geen onwaarheden. Hercules is geen leugenaar. Het staat er. Lees het en bedaar. Of ik wek vulkanen. Oké, Meneer de Manager. Nu ik toch hier ben. Voor dit schijtgesprek. Bonus? Doe maar! Mooi. Zo'n firmalogo op mijn driewieler mag best. En straks. Eindelijk. Team building, dat hoerenkotbezoek met de collega's. Oesters slurpen of een poesje proeven Dank u. Dank u. Die promotie mag ook later want ik moet nu eerst die Popla verder testen en mijn schaamhaar laten kammen door een droomprinses.     uit de reeks 'Foute titelatuur'      

Bernd Vanderbilt
4 0

Week geruis

  Is dit alles? Zeven regendruppels en een donderslag of twee. Ricky. Hij is echt niet bang. Niet van bliksem, niet van sluwe slangen. Evenmin van parabolen, exponentiële groei of puur natuurgeweld. Wat telt is nu. Mijn laatste lef voor de berusting. Deze ademhaling. Stil geluid. Overmacht schuilt in een koekoeksnest. Er wacht een zee op mij. Met voeten weet ik om te gaan. Mijn stappen voelen graag dit fijne zand. Omdat eb mij lokt. Aangezien golfslag zelden echt geweldig is wanneer de wind hier uit het oosten komt. Is dit alles wat er is? Resten wier. Deze mensenbrol. De vloedlijn voelt zich vuil. Daar ligt gelukkig deze lege schelp. Veel groter dan de doorsnee kokkel. Opnemen en met één oor beluisteren. Gelijk een vreemde telefoon uit dromenland. Wat ik hoor. Wat er weerklinkt. Is dit het ruisen van een brave bries? Het is de bloedsomloop. Een wijze heeft dat ooit beweerd. Destijds. Toen ik zomaar openstond voor vele aanbevelingen. Wat men zei. Wat mij ooit werd aangeleerd, staat neergeschreven in herinneringen. Kortom. Dit mag het zijn. Ik wil dat horen stromen. Rode moed om voort te doen. Is er ook een hartslag die een echo zoekt? Wil de toekomst verderleven na gesprongen tij? Het is die bloedsomloop. Geloof mij nu. Die van weke dieren. Van beschutte heimwee in een schelp.       uit de reeks 'Reizen met Ricky'      

Bernd Vanderbilt
4 0

Verzamelde gevallen

  Nu er zo veel doden zijn. Onder de strijders. Onder de voorruitvliegen. Ook onder de zoden en onder de bomen liggen noten stil te drogen. Het komt door die vlammenzee. Door die golven. Door die wolven. Water en vuur. Alles en iedereen. Het komt terug. Christus als een brandweerman. De oerknal wordt een vuurwerkfeest.. Vrees niet. Vecht voort. Loop over dit koord. Vermijd de val. Wacht er iets gespannen op geluk en beterschap? Verzamelde gevallen. Getallen die zich niet gewonnen geven. Het lot. Onvermijdelijke zonsopgang en lottoballetjes. Ze stuiteren verblind. En dit alles. Terwijl hij daar zit. Het is een kikker met een roze parasol. Twijfel op een zwembadrand. Larven of toch maar die zeer magere muggen. Straks. Dan komt die bange vlucht. Wees jezelf. Wees geduldig. Weet alvast dat vele satellieten observeren. In het rapport aan de systemen staat de boel beschreven. Echt. Er zijn geen zwarte vlekken meer en vlinders van de onschuld wachten zelden op de eerste sneeuw. Leef nu. Word blij. Kruip niet diep. Volg de mol niet langer. Staar niet in de blik van regenwormen  Gelukkig wordt het alziend oog nu dichtgeknepen. Tranen worden schoon bewaard. Tot die rooklucht is verdreven. De einder plooit gerust. Het ochtendgloren en het licht. Zij keren altijd weder. Die strijders evenzeer en achter deze heuvelrug broedt er een phoenix op een koppig ei. Het geel. Het groen. Het beukenland. De kikvors op een modderpad. Het komt terug. Gelijk een hik die zich herhaalt omdat het kriebelt in de keel van elke toekomst. En. Er was eens. Dit sprookje. Die veel te korte zonsverduistering. De brandweerman. Hij wrijft zich in de stoppels, in die milde baard. Ja. Het gaat weer zo verduiveld snel. Van levend naar de dood. Van geboorte tot opnieuw kreupele hoop. Er was eens. Een voorruitvliegje. Die snelweg door de vlammenzee. Een noodopvang voor wandelende takken. Er was die kans om te verdwalen in dat bos met wolven die het huilen zouden leren van de maan. Zij joegen niet meer op dat mensenkind met dolle sproeten. Het mochten daar drijven in die rubberband. Straks begint die barbecue. Proef die kikkerbillen. Koteletten van een edel schaap. Schelpen zijn er vol met parels voor een vrouwenhals. Schenk maar in. Tot slot. Twee vingers schuim. Ja goed. Een Mort Dubite. Nu die rooklucht is verdwenen.     uit de reeks 'Waanhoop'      

Bernd Vanderbilt
5 0

Kuikenzweet

  Die broedlamp. Hij mag uit. Binnenin leeft alles flink en dapper. Het zijn kuikentjes vol moed. Daarenboven. Alle chocolade-eitjes in verdwaalde paasklokken. Ze zijn reeds lang gesmolten. En Ikaros. Hij viel uit de lucht. Kort na vertrek. Er is niets ergs gebeurd. Nog zo'n zinnetje dat graag zou willen woekeren en ja. Oh. Zonnegod. Het is best heet. Vurige vlinders genieten. Het water vreest volledig te verdwijnen en roze varkentjes. Ze dragen buiten bruine jasjes. Want de zon. Zij moet misleid worden. De drie biggetjes. Zij moeten al geblakerd lijken. Voel. Dit zand. Het is onbevreesd. Immers. Glas. Het ontstaat glas zo snel nog niet en zwarte piet. Hij woont gewoon in Afrika. Historische vergissingen. Ze stapelen zich op. Moet de uil zich zorgen maken? Zolang gin van tonic houdt. Zolang tonijn zich redden kan en de konijnen elkaar vinden om in holen aan die zachte vacht te voelen. Alles is plausibel. Ook dat een lichaam moedig is om te weerstaan aan liefde onder louche lampjes achter wankele façades. Niet dat ik over malse huizen mijmer wanneer ik het rode licht trotseer en dat groen. Het heeft een rare schijn. Het droomt misschien van blauwe algen. Zeeën vol met appelen die zich niet laten opslokken door storm of puur azuur. Zeemeerminnen eten langzaam. Zelden fruit. Zij stammen ook niet af van Eva. Of toch. Was zij ontrouw? Heeft zij overspel gepleegd met een dolfijn terwijl de zeepaardjes verlegen zwegen? De onderwaterkoets kwam aangereden. Heeft Eva naar dat adembenemende adamloze eiland gebracht. Waar zij beviel van vele zeemeerminnen. Ook van één Neptunus. Dat is lang geleden. Er was eens. Toen we nog dromen durfden van dingen die eigenlijk niet mochten gebeuren en de waarheid schaduw zocht. Zij wilde niet verdampen in de hitte van die waanzin. En ik hoop het echt. Beste kuikenkweker. Hoeder van dit geelgevlekte dons. Ik probeer het. Dit moet volstaan als toelichting. De broedlamp. Hij mag uit. De eieren. Zij voelen dat. Zij leven mee met al wat zweet.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
7 0

Zon smelt glazen ogen

  Terwijl twee blinden strepen zoeken en de overkant bijna bereiken. Weet. Daar wacht een winkeltje. Vol met glazen ogen. Terwijl twee duizendpoten handen in elkaar slaan voor een weergaloos applaus. Lig ik op een ander zebrapad. Twijfel weet waarom.   Terwijl twee halve manen dromen van hereniging. Terwijl de zon zijn medelijden uitstelt en zichzelf vermant. Durven zwart en wit te dromen van een grijze kroost. Geloof mij toch. Kleuren dulden geen verraad.   Terwijl alles dapper voort zal vechten. Want de zee. De lucht. Zij willen zelfs dat laatste beetje blauw. Terwijl de horizon het rood verzamelt en tomaten groen aanvaarden. Duw ik nagels door mijn huid.   Terwijl troost mijn linkerslaap probeert te kussen. Terwijl de vrederechter resten onschuld in een potje steekt. Aait hij stil zijn lappenkat. Het oordeel luidt geen klok. Toe. Geef mij nog wat hoop. Zo prevelt een planeet. Op mijn korst groeit nare schimmel. In het bos sterven de beuken.   Terwijl die halve manen zich verzoenen. Terwijl de zon begeeft. Slaat een hamer alles vast. Neen. De eindbestemming mag niet vluchten. Want er valt nog veel te rapen. Schoons te zien. In dat winkeltje met glazen ogen.     uit de reeks 'Waanhoop' 

Bernd Vanderbilt
3 0

Kruisverhoor

  Aan het onthaal staat een vleesetende plant. Men adviseert, verkondigt er enkel waarheden: Volg eenvoudigweg dit bloedspoor naar het mortuarium. Tuinkers is zelden rood. Deze stoel met wielen rolt geen sigaretten. Het is voelbaar. U zult sterven. Witte schorten kunnen noodlot niet verbergen. Toch zet ik door. Ik streel de plant en de vrouw aan dit onthaal heeft blauwe ogen. Vuur heeft nochtans nooit die kleur. Ik bang niet bang van rode pijlen. Ik droeg vroeger wel eens een cowboyhoed. Uw wijsheidstanden kwamen vroeg. Ontwetendheid sterft meestal door besef. Soms is het te laat en kleeft er een vliegje in haar keel. Deze plant is waarlijks meedogenloos. Zij hoest nooit om leven los te laten. Deze rolstoel kent zijn taak in dit toneel en het wolkendek is schoon getekend op dit witte doek.    Zo. Het gesprek is gevoerd. De dialoog die vooraf wou gaan aan deze ontmoeting, houdt de adem nog wat langer in. Alsnog is niets gestorven en ik bevestig: Zet gerust een kruisje. Naast die weigering. Geen erelonen. Geen supplementen. Geen suiker in de koffie. Geen organen voor moordlustigen. Geen digitale handtekening onder het verslag. Zij antwoord netjes met mijn woorden: Zet gerust een kruisje. De opname wordt afgerond en weldra komt het goed. Dan zijn wij het roerend eens. Over de bestemming. Over de kleuren voor de tussentijd.     uit de reeks 'Waanhoop'    

Bernd Vanderbilt
7 0

Kruipolie is rood

  Het strompelt nog. Tragedies beten stukken uit de ziel en een geweten nipt gelaten aan een glas ontsmettingsalcohol. Het bloedt nog als een boom te ruw gesnoeid en in een hol slapen de wilde honden die het leed zomaar verdragen. Noodlot. Kruipolie. De zure regen. Samen onderweg naar morgen. Naar die rituelen. Het is de tijd die steeds een offer wil. Ergens in het droge Beukenland poogt een kikker zich te redden. Dorre dagen wachten want het sluimert stil. Hoop in bange dagen houdt nog vol. Rupsen van de argwaan sluipen door het stof. Het voelt gelijk een huid die scheurt. Alsof een adamsappel opgegeten wordt. Antwoord mij. Snijdt men altijd alles open? Bibbert elke dokter zo wanneer het laatste mes hem zoekt? Zolang het strompelt wel. Het is niet meer dan maanlicht dat weer struikelt over woorden en nooit antwoordt op die zwarte vragen. Ja. Het is echt eender  Het is helemaal gelijk hoe men een wonde kust, zolang je maar een vlinder bent die branden durft. Het is misschien een dapper levend lijk dat naar de vliegen lonkt. Zolang de maden nog geboren moeten worden, kan het vlees zich weren. Zolang men blijft proberen, strompelt naar de bar en voor de schuld van morgen nog twee shotjes bijbestelt. Doe maar. Ja. Gelijk altijd. Ontsmettingsalcohol.  Een portie zwarte pitten voor mijn adamsappel. Kruipolie of zure regen.  Vlindermoed en vagevuur. Mag ik nog iets vragen? Antwoord mij. Hoe lang is dit al aan de gang, nadert nooit een einde, wordt er in die beelden niet geknipt? Willen die tragedies nooit eens rusten, waarom zijn die rupsen bang, waarom is de tijd zo loom, te lam om te verdwijnen in het avondrood?       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'                

Bernd Vanderbilt
6 0

Een K in Parijs

  gelijk een Franse K een roze tank in Tripoli zoals die tricolore vlag ergens in het Land van Zwart en Wit   eet dan toch, gij ooievaar je oogt vermoeid, je bracht dit rare kind dat bijna niemand mag   het is een zonderling het zegt: ik wil dat wel eens zien hoe salami zich snijden laat terwijl de dood verlegen lacht   slik dan toch, gij knuffelbeer je mond is schoon, opengescheurd levend morsen kan geen kwaad   schrijf daarna een N in spiegelbeeld zeg dan: ja, ik weet zeer goed waarom de vleermuizen verdwalen tussen nacht en schemering   neen, nooit zal het een aardling zijn nooit die slimme aap op een gevoelloos mensenfeest waar niemand zich verveelt   knaag nog wat, gij tussentijd de bever slaapt zacht in mijn schoot het beest is danig moe dammen wil het niet   ik heb de schijven weggelegd alle muziek is uitgesteld het koor wil liever neuken   het buikdansen gaat niet meer door alle moed is zwanger voelt hoe misfortuin beweegt   zo gaat dat als een K in dit Parijs zich ongelukkig voelt verschijnen die verhalen   geschreven op die Twijfeltoren door het nare kind dat bijna niemand mag       uit de reeks 'Reizen met Ricky'                  

Bernd Vanderbilt
9 0

Zwarte meloenen

  Er zijn geen zwarte meloenen. Enkel de pitten van dit bestaan dragen vaak die kleur. Dit was de mededeling die ik kreeg aan de kassa als antwoord op de vraag die ik niet hoef te vermelden. Daar zat ik dan tussen mijn honden. Hun kleurenblinde blik oordeelt nooit. Ik kocht rood en geel. Spaanse brokken op een bord terwijl de wieken van een ventilator as en motor niet verlaten zullen. Wij zijn gebonden. Dit is een geruststellende roedel terwijl de mensheid betoverd is. Elf mannen met één bal. Hollen zonder echt te treffen. Lopen zonder te vluchten uit het groene vak met witte lijnen. Totale teleurstelling slaat toe terwijl wij zelfs die pitten eten. Zonder enige kommernis. Terwijl het groen van de komkommer onberoerd blijft. Terwijl de koelkast vasthoudt aan frisse illusies. Zelfs de kelder weet het. Hoogtepunten blijven van de bergketens en als iets spannend wil zijn. Dan moet het echt gevaarlijk zijn. Dan moet een dodelijke uitkomst op het scorebord verschijnen durven. Voorlopig blaast de ventilator nog. Alsnog is er die lucht. De mensenklucht verliest wat stoom. Maar niet voor lang.       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'  

Bernd Vanderbilt
8 0

Wegens gebrekkig onderhoud

  Wegens gebrekkig onderhoud zijn vandaag weer meerdere vliegende voertuigen neergestort. De wrakken liggen nog op de bestemming die de zwaartekracht verkoos. En de lijken. Die zijn zoals gewoonlijk naar die paradijselijke dierentuin gebracht. Het is immers verstandig. Zo zegt men. Om die zwarte panter niet te laten sterven. Ongeluk. Tragiek. Tegenslag en haverklap. Ik moet volhouden. Voorzichtig zorgen. Voor die twee zeepaardjes in mijn aquarium en ik geef niet op. Liefste. Het is voor onze broze ogen. Mag het leefbaar blijven en ik wil iets vinden.  Voor maag en moed. Om op te kauwen terwijl ik op je wacht. Wegens gebrekkig onderhoud wordt de lucht niet meer gefilterd. Ik adem uit. Ik twijfel. Want de dag is nog lang. Geluk. Toeval. Hemelvaart en slakkengang. Ik heb geduld. Gezeten. In die al te kleine zeekoets. Met die sprankelende hoop in jouw blik. Komen zal je. Smelten mag ik. In de greep van die zwarte panter. Ik adem in. Ik proef de resten van vervlogen hoop. De wrakken gaven zich gewonnen. De berm zag veel. Genoeg ellende. Doch de tijd. Hij is mild. Hij verdraagt weerstand. Tenzij het onderhoud gebrekkig is. Wanneer de zwaartekracht weer alle moed verleidt. Het is voor onze broze ogen. Beter dat het licht ons aait. Terwijl de einder aarzelt. Zolang de tijd niet zwicht.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'                  

Bernd Vanderbilt
5 0

Alle sterren zijn besmeurd met Andalosersaus (2)

  voelen moeten zij dat alle koude voeten zo dacht ik en ik heb dan maar besteld wat ik nodig achtte   pantoffeldiertjes met een zachte zool raketsla voor de astronaut zwoele nachten voor dat frisse vel   kom dan toch mijn liefste want de frietpot staat al aan   koude voeten even doppen in dat vet zo dacht ik want zij moeten zij mogen dat proberen   geluk met andalosersaus ja  dat is goed en Alfred zegt dat mijn nieuw lief straks door een dief gestolen wordt   schatje hier heb ik een kraakwit bord ik snijd voor jou ellende in vrolijke flarden harde tijden zullen moeten wachten   tot de sterrenhemel zich onwel begint te voelen       uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'  

Bernd Vanderbilt
6 1

Sluitspier

  Alles loopt fout en het komt. Door de sluitspier van die camera. Jawel. Echt. Ik heb genoeg gegeten. Mijn ogen zitten vol met vers geslachte onschuld. Ik knipper zelfs niet meer. Ik krijg ze niet meer dicht. De slaap. Hij blijft herkauwen want mijn ziel werd volgestouwd. Gelijk een schip. Met bloedbananen. Appelsienen van de zuurste soort. Grijp zo veel je kan en de antropoloog. Hij die alles weet over dit beestelijk gedrag dat zich als mens vermomt. Echt. Hij begreep het al terwijl de eeuwen geeuwden want herhaling leeft op deze bol. Zet het nog een keer op scherp. Slijp die lens nog eens en adem diep. Wrijf die ogen leeg. Probeer het schoon opnieuw. Hoopvol zijn. Het wordt van u verwacht. Altijd. Gelijk een nageboorte komen moet. Zoals die gistlucht van het groenste gras waarop die onschuld doelloos speelt. Terwijl de koekoek doolt. Hij vindt het kind nooit meer. Alles verging toen iemand van de einder dronk. Neem nog een slok. Liefst. Sterk.Vet. Door een zon gesmolten. Smeer er die sluitspier nu mee in. Een fotoalbum wil zich vullen met geweld. Omdat papier te rustig leeft. Omdat de achtergrond zijn taak al zo lang kent.     uit de reeks 'Waanhoop' 

Bernd Vanderbilt
6 1

Het lidwoord (o., mv. woorden voor de edele delen)

  De schrijfcursus nam al een fraaie wending bij het tweede woord. De schrijfdocente sprak: "Zeg mij na: het lidwoord.". Zij moest het aangevoeld hebben dat ik een zeer potente stotteraar ben, die te dom is om te verleiden en die het daarom maar liet gebeuren op die schrijftafel. "Het lid..." en ik stopte al want ik zag het aankomen. Het ging gebeuren. Weer dat stotteren. "Wat, het lid? Welk lid?" zo schoot zij in een lach. Zo is dat geboren, onze affaire, op die schrijftafel. Schrijven kan ik nog altijd niet. Zij leert mij nu alles.  Ik dank hierbij ook de Vlaemsche Regering voor de subsidies dankzij dewelke dit mogelijk werd en zeer binnenkort, dan staat hier drie keer dank.       uit de reeks 'Hormonoloog' 

Bernd Vanderbilt
8 1

Het regent in De Panne

  na die pandoering In De Panne   na die zure haring en een pint of elf   hebben we bij god veel ochtendmist besteld   na die rammeling na dat zachte ijs   na die gure dagen in het paradijs   hebben.we dan toch over die ondergang verteld   na die zweepslagen na dat schone paars   na die weke knuffel met een stekelbaars   hebben we tot slot de zon om medelijden en vergiffenis gevraagd   er is geen nacht meer die zich aan de koelte waagt   het is voorgoed voorbij wat ooit nog lijden deed ligt nu languit gesmolten   aan de voeten van de hoop hebben we beloofd om nooit meer weg te lopen braaf te branden op te gaan in het geweld de zee die golven   of we kunnen voelen aan de wielen van de kusttram naar De Panne waar het lekker regent       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
7 0

Omdat er rek op zit

  Er zijn grenzen. Er zijn algemene, ongeschreven toelatingen. Dieren, levensvormen tot een bepaalde grootte mag men zonder schuldgevoel doodslaan, doodspuiten of pletten. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar beneden toe wat die grootte betreft. Pimpampoentjes. tedere futiliteiten en de zon is wreed wanneer zij dauwdruppels verdwijnen doet. Smurfen dan. Bont en blauw. Zo zijn ze schoon geslagen in een kleur die goed verkoopt. Gelukkig is het paars verdwenen, want een regen bracht soelaas. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar boven toe wat de grootte betreft. Muizen, ratten, kinderen in Gaza, een Iraanse school. Het rode vloeit en stolt. Het boeit niet meer. We zijn gewend geraakt aan filters, zotten, netten die de geest verslaan. Morgen dan die langverwachte barbecue. Dankzij diezelfde zon, een schuchter wolkendek en welgeluimde gasten. Zijn die inoxstaven trouwens lang genoeg? Door de aars, de mond van kikkers. Door die samsonworstjes. Door de eikel van een man die Herman heet. Spies die kop van jut. Er zijn grenzen. Ja. Dat dacht je ooit. Vandaag is dat niet meer. Omdat er rek op zat en zie. De roosters zijn hun mazen kwijt. Straks. Valt alles in het vuur.     uit de reeks 'Waanhoop'   

Bernd Vanderbilt
5 0

Lintworm

    ik las in waarachtige boeken over leugens en god   ik kocht een wit lint toiletpapier en een schaar voor twee dode hoeken   ik dronk nog wat sap van geestige planten droomde niet meer van hier   ik kroop door het dal waar niemand nog hoopt geen mier sprak mij toe   mijn ziel zocht vergeefs naar de vorm van het land waar de worm zich verborg   de tijd keek me aan was mij al voor had die pier opgeknoopt       uit de reeks 'Reizen met Ricky'     

Bernd Vanderbilt
6 0
Laad meer ...