Bernd Vanderbilt

Gebruikersnaam Bernd Vanderbilt

Proza Poëzie Reisverhalen Flitsverhaal Kort verhaal

Over Bernd Vanderbilt

Het verzameld werk van Bernd Dimitri Ivan Vanderbilt heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'
'Majnun, het gebrabbel van een gek'
'Kleinood'
'Alfred frietkabouter'
'Reizen met Ricky'
'Ignace Somers'
'Hormonoloog'
'Waanhoop'
'Roeland Wittebolle'
'Dialogen met monsters en dia's'
'Duim voor Dimitri'
'Residu'
'Duivelsverzen'
'Schrijfoefeningen voor de dood'
'Metamorfine'
'Foute titelatuur'

Opleiding

Niets, nada.

Publicaties

Het verzameld werk van Bernd heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'

'Majnun, het gebrabbel van een gek'

'Kleinood'

'Alfred frietkabouter'

'Reizen met Ricky'

'Ignace Somers'

'Hormonoloog'

'Waanhoop'

'Roeland Wittebolle'

'Dialogen met monsters en dia's'

'Duim voor Dimitri'

'Residu'

'Duivelsverzen'

'Schrijfoefeningen voor de dood'

'Metamorfine'

'Foute titelatuur'

 

'Rabarbergeknaag' uit de reeks 'Hormonoloog' werd getipt door Tom Naegels.

Het kortverhaal 'Erf te koop met erfgevoel' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt' verscheen in Verzin jaargang 10 nummer 4 met commentaar van Vitalski.

'Schaamvissen en ochtendzweet' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werd getipt door Jeroen Boone.

'Sanguisorba' uit de reeks 'Residu' werd getipt door Geert Briers.

Het gedicht 'Diepvriesvrees' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' verscheen in Verzin jaargang 17 nummer 3 met commentaar van Vitalski.

'Peperbollen op de bodem' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Siel Verhanneman.

'Ze zijn geknoopt, Mevrouw' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Sophie Siersack.

'Een egeltje vervelt' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Daniel Billiet.

'Navelbreuk' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Joke Van Leeuwen.

'In het bos' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Michiel Leen.

De 'Brieven aan Layla' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werden getipt door Inge Sleegers.

'Lambiorix', misschien enkel pagina 1, werd getipt door Ann De Craemer. 'Lambiorix' is een kortverhaal uit de reeks 'Roeland Wittebolle'.

'Hartzeer' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Ann De Craemer.

'FC Pol Pot' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Xavier Roelens

Prijzen

Nougatbollen, ooit een goudvis op de kermis.

Teksten

Verzamelde gevallen

  Nu er zo veel doden zijn. Onder de strijders. Onder de voorruitvliegen. Ook onder de zoden en onder de bomen liggen noten stil te drogen. Het komt door die vlammenzee. Door die golven. Door die wolven. Water en vuur. Alles en iedereen. Het komt terug. Christus als een brandweerman. De oerknal wordt een vuurwerkfeest. Heb geen angst. Vecht voort. Loop over dit koord. Vermijd de val. Wacht er iets gespannen. Op geluk en beterschap. Verzamelde gevallen. Getallen die zich niet gewonnen geven. Het lot. Onvermijdelijke zonsopgang en lottoballetjes. Ze stuiteren verblind. En dit alles. Terwijl hij daar zit. Het is een kikker met een roze parasol. Twijfel op een zwembadrand. Larven of toch maar magere muggen. Straks. Dan komt die bange vlucht. Wees jezelf. Wees geduldig. Weet alvast dat vele satellieten observeren. In het rapport aan de systemen staat de boel beschreven. Echt. Er zijn geen zwarte vlekken meer en vlinders van de onschuld wachten zelden op de eerste sneeuw. Leef nu. Word blij. Kruip niet diep. Volg de mol niet langer. Staar niet in de blik van regenwormen  Gelukkig wordt het alziend oog nu dichtgeknepen. Tranen worden schoon bewaard. Tot die rooklucht is verdreven. De einder plooit gerust. Het ochtendgloren en het licht. Zij keren altijd weder. Die strijders evenzeer en achter die heuvelrug broedt de phoenix op een koppig ei. Het geel. Het groen. Het beukenland. De kikvors op een modderpad. Het komt terug. Gelijk een hik die zich herhaalt omdat het kriebelt in de keel van elke toekomst. En. Er was eens. Dit sprookje. Die veel te korte zonsverduistering. Hij wrijft zich in de stoppels. Het is de baard van onze milde brandweerman. Ja. Het gaat weer zo verduiveld snel. Van levend naar de dood. Van geboorte tot opnieuw kreupele hoop. Er was eens. Een voorruitvliegje. Een snelweg door die vlammenzee. Een noodopvang voor wandelende takken. Er was die kans om te verdwalen in dat bos met wolven die het huilen zouden leren van de maan. Zij joegen niet meer op dat mensenkind met dolle sproeten. Het mochten daar drijven in die rubberband. Straks begint die barbecue. Proef die kikkerbillen. Koteletten van een edel schaap. Schelpen zijn er vol met parels voor een vrouwenhals. Schenk maar in. Tot slot. Twee vingers schuim. Die Mort Dubite. Nu die rooklucht is verdwenen. Komt dan toch die sneeuw. Zullen vlinders zich verwarmen. Aan de adem van vervlogen tijd.     uit de reeks 'Waanhoop'      

Bernd Vanderbilt
1 0

Kuikenzweet

  Die broedlamp. Hij mag uit. Binnenin leeft alles flink en dapper. Het zijn kuikentjes vol moed. Daarenboven. Alle chocolade-eitjes in die verdwaalde paasklok zijn reeds lang gesmolten. En Ikaros. Hij viel uit de lucht, kort naar vertrek. Er is niets ergs gebeurd. Nog zo'n zinnetje dat graag zou willen woekeren. En ja. Het is best heet. Vurige vlinders genieten. Het water is bang volledig te verdwijnen en roze varkentjes dragen rode jasjes wanneer zij zich buiten wagen. Want de zon. Zij moet misleid worden. De drie biggetjes. Zij moeten al verbrand lijken. Dit zand. Het is onbevreesd. Immers. Zo snel ontstaat glas nu ook weer niet en zwarte pie. Hij woont simpelweg in Afrika. De historische vergissingen stapelen zich op. Moet de uil zich zorgen maken. Zolang gin van tonic houdt. Zolang tonijn zich redden kan en de konijnen elkaar vinden om in holen aan die zachte vacht te voelen. Alles is plausibel. Ook dat een lichaam moedig is om te weerstaan aan liefde onder rode lampjes achter wankele façades. Niet dat ik over louche huizen mijmer wanneer ik het rode licht trotseer en dat groen. Het heeft een rare schijn. Het droomt misschien van blauwe algen. Zeeën vol met appelen die zich niet laten opslokken door storm of puur azuur. Zeemeerminnen eten langzaam. Zelden appels. Zij stammen ook niet af van Eva. Of toch. Was zij ontrouw. Heeft zij overspel gepleegd met een dolfijn terwijl de zeepaardjes verlegen zwegen. De onderwaterkoets kwam aangereden. Heeft Eva naar dat adembenemende adamloze eiland gebracht. Waar zij beviel van zeemeerminnen. Één Neptunus. Dat is lang geleden. Er was eens. Toen we nog dromen durfden van dingen die eigenlijk niet mochten gebeuren en de waarheid schaduw zocht om niet te verdampen in de hitte van die waanzin. En ik hoop het echt. Beste kuikenkweker' Hoeder van dat gele dons met witte bruine misschien grijze desnoods zwarte toekomst. Ik hoop het. Dat dit volstaat als toelichting. De broedlamp. Hij mag uit. De eieren. Zij voelen dat. Zij leven mee met al wat zweet.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
7 0

Zon smelt glazen ogen

  Terwijl twee blinden strepen zoeken en de overkant bijna bereiken. Weet. Daar wacht een winkeltje. Vol met glazen ogen. Terwijl twee duizendpoten handen in elkaar slaan voor een weergaloos applaus. Lig ik op een ander zebrapad. Twijfel weet waarom.   Terwijl twee halve manen dromen van hereniging. Terwijl de zon zijn medelijden uitstelt en zichzelf vermant. Durven zwart en wit te dromen van een grijze kroost. Geloof mij toch. Kleuren dulden geen verraad.   Terwijl alles dapper voort zal vechten. Want de zee. De lucht. Zij willen zelfs dat laatste beetje blauw. Terwijl de horizon het rood verzamelt en tomaten groen aanvaarden. Duw ik nagels door mijn huid.   Terwijl troost mijn linkerslaap probeert te kussen. Terwijl de vrederechter resten onschuld in een potje steekt. Aait hij stil zijn lappenkat. Het oordeel luidt geen klok. Toe. Geef mij nog wat hoop. Zo prevelt een planeet. Op mijn korst groeit nare schimmel. In het bos sterven de beuken.   Terwijl die halve manen zich verzoenen. Terwijl de zon begeeft. Slaat een hamer alles vast. Neen. De eindbestemming mag niet vluchten. Want er valt nog veel te rapen. Schoons te zien. In dat winkeltje met glazen ogen.     uit de reeks 'Waanhoop' 

Bernd Vanderbilt
3 0

Kruisverhoor

  Aan het onthaal staat een vleesetende plant. Men adviseert, verkondigt er enkel waarheden: Volg eenvoudigweg dit bloedspoor naar het mortuarium. Tuinkers is zelden rood. Deze stoel met wielen rolt geen sigaretten. Het is voelbaar. U zult sterven. Witte schorten kunnen noodlot niet verbergen. Toch zet ik door. Ik streel de plant en de vrouw aan dit onthaal heeft blauwe ogen. Vuur heeft nochtans nooit die kleur. Ik bang niet bang van rode pijlen. Ik droeg vroeger wel eens een cowboyhoed. Uw wijsheidstanden kwamen vroeg. Ontwetendheid sterft meestal door besef. Soms is het te laat en kleeft er een vliegje in haar keel. Deze plant is waarlijks meedogenloos. Zij hoest nooit om leven los te laten. Deze rolstoel kent zijn taak in dit toneel en het wolkendek is schoon getekend op dit witte doek.    Zo. Het gesprek is gevoerd. De dialoog die vooraf wou gaan aan deze ontmoeting, houdt de adem nog wat langer in. Alsnog is niets gestorven en ik bevestig: Zet gerust een kruisje. Naast die weigering. Geen erelonen. Geen supplementen. Geen suiker in de koffie. Geen organen voor moordlustigen. Geen digitale handtekening onder het verslag. Zij antwoord netjes met mijn woorden: Zet gerust een kruisje. De opname wordt afgerond en weldra komt het goed. Dan zijn wij het roerend eens. Over de bestemming. Over de kleuren voor de tussentijd.     uit de reeks 'Waanhoop'    

Bernd Vanderbilt
0 0

Kruipolie is rood

  Het strompelt nog. Tragedies beten stukken uit de ziel en een geweten nipt gelaten aan een glas ontsmettingsalcohol. Het bloedt nog als een boom te ruw gesnoeid en in een hol slapen de wilde honden die het leed zomaar verdragen. Noodlot. Kruipolie. De zure regen. Samen onderweg naar morgen. Naar die rituelen. Het is de tijd die steeds een offer wil. Ergens in het droge Beukenland poogt een kikker zich te redden. Dorre dagen wachten want het sluimert stil. Hoop in bange dagen houdt nog vol. Rupsen van de argwaan sluipen door het stof. Het voelt gelijk een huid die scheurt. Alsof een adamsappel opgegeten wordt. Antwoord mij. Snijdt men altijd alles open? Bibbert elke dokter zo wanneer het laatste mes hem zoekt? Zolang het strompelt wel. Het is niet meer dan maanlicht dat weer struikelt over woorden en nooit antwoordt op die zwarte vragen. Ja. Het is echt eender  Het is helemaal gelijk hoe men een wonde kust, zolang je maar een vlinder bent die branden durft. Het is misschien een dapper levend lijk dat naar de vliegen lonkt. Zolang de maden nog geboren moeten worden, kan het vlees zich weren. Zolang men blijft proberen, strompelt naar de bar en voor de schuld van morgen nog twee shotjes bijbestelt. Doe maar. Ja. Gelijk altijd. Ontsmettingsalcohol.  Een portie zwarte pitten voor mijn adamsappel. Kruipolie of zure regen.  Vlindermoed en vagevuur. Mag ik nog iets vragen? Antwoord mij. Hoe lang is dit al aan de gang, nadert nooit een einde, wordt er in die beelden niet geknipt? Willen die tragedies nooit eens rusten, waarom zijn die rupsen bang, waarom is de tijd zo loom, te lam om te verdwijnen in het avondrood?       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'                

Bernd Vanderbilt
6 0

Een K in Parijs

  gelijk een Franse K een roze tank in Tripoli zoals die tricolore vlag ergens in het Land van Zwart en Wit   eet dan toch, gij ooievaar je oogt vermoeid, je bracht dit rare kind dat bijna niemand mag   het is een zonderling het zegt: ik wil dat wel eens zien hoe salami zich snijden laat terwijl de dood verlegen lacht   slik dan toch, gij knuffelbeer je mond is schoon, opengescheurd levend morsen kan geen kwaad   schrijf daarna een N in spiegelbeeld zeg dan: ja, ik weet zeer goed waarom de vleermuizen verdwalen tussen nacht en schemering   neen, nooit zal het een aardling zijn nooit die slimme aap op een gevoelloos mensenfeest waar niemand zich verveelt   knaag nog wat, gij tussentijd de bever slaapt zacht in mijn schoot het beest is danig moe dammen wil het niet   ik heb de schijven weggelegd alle muziek is uitgesteld het koor wil liever neuken   het buikdansen gaat niet meer door alle moed is zwanger voelt hoe misfortuin beweegt   zo gaat dat als een K in dit Parijs zich ongelukkig voelt verschijnen die verhalen   geschreven op die Twijfeltoren door het nare kind dat bijna niemand mag       uit de reeks 'Reizen met Ricky'                  

Bernd Vanderbilt
9 0

Zwarte meloenen

  Er zijn geen zwarte meloenen. Enkel de pitten van dit bestaan dragen vaak die kleur. Dit was de mededeling die ik kreeg aan de kassa als antwoord op de vraag die ik niet hoef te vermelden. Daar zat ik dan tussen mijn honden. Hun kleurenblinde blik oordeelt nooit. Ik kocht rood en geel. Spaanse brokken op een bord terwijl de wieken van een ventilator as en motor niet verlaten zullen. Wij zijn gebonden. Dit is een geruststellende roedel terwijl de mensheid betoverd is. Elf mannen met één bal. Hollen zonder echt te treffen. Lopen zonder te vluchten uit het groene vak met witte lijnen. Totale teleurstelling slaat toe terwijl wij zelfs die pitten eten. Zonder enige kommernis. Terwijl het groen van de komkommer onberoerd blijft. Terwijl de koelkast vasthoudt aan frisse illusies. Zelfs de kelder weet het. Hoogtepunten blijven van de bergketens en als iets spannend wil zijn. Dan moet het echt gevaarlijk zijn. Dan moet een dodelijke uitkomst op het scorebord verschijnen durven. Voorlopig blaast de ventilator nog. Alsnog is er die lucht. De mensenklucht verliest wat stoom. Maar niet voor lang.       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'  

Bernd Vanderbilt
8 0

Wegens gebrekkig onderhoud

  Wegens gebrekkig onderhoud zijn vandaag weer meerdere vliegende voertuigen neergestort. De wrakken liggen nog op de bestemming die de zwaartekracht verkoos. En de lijken. Die zijn zoals gewoonlijk naar die paradijselijke dierentuin gebracht. Het is immers verstandig. Zo zegt men. Om die zwarte panter niet te laten sterven. Ongeluk. Tragiek. Tegenslag en haverklap. Ik moet volhouden. Voorzichtig zorgen. Voor die twee zeepaardjes in mijn aquarium en ik geef niet op. Liefste. Het is voor onze broze ogen. Mag het leefbaar blijven en ik wil iets vinden.  Voor maag en moed. Om op te kauwen terwijl ik op je wacht. Wegens gebrekkig onderhoud wordt de lucht niet meer gefilterd. Ik adem uit. Ik twijfel. Want de dag is nog lang. Geluk. Toeval. Hemelvaart en slakkengang. Ik heb geduld. Gezeten. In die al te kleine zeekoets. Met die sprankelende hoop in jouw blik. Komen zal je. Smelten mag ik. In de greep van die zwarte panter. Ik adem in. Ik proef de resten van vervlogen hoop. De wrakken gaven zich gewonnen. De berm zag veel. Genoeg ellende. Doch de tijd. Hij is mild. Hij verdraagt weerstand. Tenzij het onderhoud gebrekkig is. Wanneer de zwaartekracht weer alle moed verleidt. Het is voor onze broze ogen. Beter dat het licht ons aait. Terwijl de einder aarzelt. Zolang de tijd niet zwicht.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'                  

Bernd Vanderbilt
5 0

Alle sterren zijn besmeurd met Andalosersaus (2)

  voelen moeten zij dat alle koude voeten zo dacht ik en ik heb dan maar besteld wat ik nodig achtte   pantoffeldiertjes met een zachte zool raketsla voor de astronaut zwoele nachten voor dat frisse vel   kom dan toch mijn liefste want de frietpot staat al aan   koude voeten even doppen in dat vet zo dacht ik want zij moeten zij mogen dat proberen   geluk met andalosersaus ja  dat is goed en Alfred zegt dat mijn nieuw lief straks door een dief gestolen wordt   schatje hier heb ik een kraakwit bord ik snijd voor jou ellende in vrolijke flarden harde tijden zullen moeten wachten   tot de sterrenhemel zich onwel begint te voelen       uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'  

Bernd Vanderbilt
6 1

Sluitspier

  Alles loopt fout en het komt. Door de sluitspier van die camera. Jawel. Echt. Ik heb genoeg gegeten. Mijn ogen zitten vol met vers geslachte onschuld. Ik knipper zelfs niet meer. Ik krijg ze niet meer dicht. De slaap. Hij blijft herkauwen want mijn ziel werd volgestouwd. Gelijk een schip. Met bloedbananen. Appelsienen van de zuurste soort. Grijp zo veel je kan en de antropoloog. Hij die alles weet over dit beestelijk gedrag dat zich als mens vermomt. Echt. Hij begreep het al terwijl de eeuwen geeuwden want herhaling leeft op deze bol. Zet het nog een keer op scherp. Slijp die lens nog eens en adem diep. Wrijf die ogen leeg. Probeer het schoon opnieuw. Hoopvol zijn. Het wordt van u verwacht. Altijd. Gelijk een nageboorte komen moet. Zoals die gistlucht van het groenste gras waarop die onschuld doelloos speelt. Terwijl de koekoek doolt. Hij vindt het kind nooit meer. Alles verging toen iemand van de einder dronk. Neem nog een slok. Liefst. Sterk.Vet. Door een zon gesmolten. Smeer er die sluitspier nu mee in. Een fotoalbum wil zich vullen met geweld. Omdat papier te rustig leeft. Omdat de achtergrond zijn taak al zo lang kent.     uit de reeks 'Waanhoop' 

Bernd Vanderbilt
6 1

Het lidwoord (o., mv. woorden voor de edele delen)

  De schrijfcursus nam al een fraaie wending bij het tweede woord. De schrijfdocente sprak: "Zeg mij na: het lidwoord.". Zij moest het aangevoeld hebben dat ik een zeer potente stotteraar ben, die te dom is om te verleiden en die het daarom maar liet gebeuren op die schrijftafel. "Het lid..." en ik stopte al want ik zag het aankomen. Het ging gebeuren. Weer dat stotteren. "Wat, het lid? Welk lid?" zo schoot zij in een lach. Zo is dat geboren, onze affaire, op die schrijftafel. Schrijven kan ik nog altijd niet. Zij leert mij nu alles.  Ik dank hierbij ook de Vlaemsche Regering voor de subsidies dankzij dewelke dit mogelijk werd en zeer binnenkort, dan staat hier drie keer dank.       uit de reeks 'Hormonoloog' 

Bernd Vanderbilt
8 1

Het regent in De Panne

  na die pandoering In De Panne   na die zure haring en een pint of elf   hebben we bij god veel ochtendmist besteld   na die rammeling na dat zachte ijs   na die gure dagen in het paradijs   hebben.we dan toch over die ondergang verteld   na die zweepslagen na dat schone paars   na die weke knuffel met een stekelbaars   hebben we tot slot de zon om medelijden en vergiffenis gevraagd   er is geen nacht meer die zich aan de koelte waagt   het is voorgoed voorbij wat ooit nog lijden deed ligt nu languit gesmolten   aan de voeten van de hoop hebben we beloofd om nooit meer weg te lopen braaf te branden op te gaan in het geweld de zee die golven   of we kunnen voelen aan de wielen van de kusttram naar De Panne waar het lekker regent       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
7 0

Omdat er rek op zit

  Er zijn grenzen. Er zijn algemene, ongeschreven toelatingen. Dieren, levensvormen tot een bepaalde grootte mag men zonder schuldgevoel doodslaan, doodspuiten of pletten. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar beneden toe wat die grootte betreft. Pimpampoentjes. tedere futiliteiten en de zon is wreed wanneer zij dauwdruppels verdwijnen doet. Smurfen dan. Bont en blauw. Zo zijn ze schoon geslagen in een kleur die goed verkoopt. Gelukkig is het paars verdwenen, want een regen bracht soelaas. Uitzonderingen zouden er zijn. Naar boven toe wat de grootte betreft. Muizen, ratten, kinderen in Gaza, een Iraanse school. Het rode vloeit en stolt. Het boeit niet meer. We zijn gewend geraakt aan filters, zotten, netten die de geest verslaan. Morgen dan die langverwachte barbecue. Dankzij diezelfde zon, een schuchter wolkendek en welgeluimde gasten. Zijn die inoxstaven trouwens lang genoeg? Door de aars, de mond van kikkers. Door die samsonworstjes. Door de eikel van een man die Herman heet. Spies die kop van jut. Er zijn grenzen. Ja. Dat dacht je ooit. Vandaag is dat niet meer. Omdat er rek op zat en zie. De roosters zijn hun mazen kwijt. Straks. Valt alles in het vuur.     uit de reeks 'Waanhoop'   

Bernd Vanderbilt
5 0

mArgriet bRussellmans

  Meneer Brusselmans moest dat gedicht schrijven voor die begrafenis. De reden was eenvoudig. Zijn voornaam stond in haar achternaam. Hij zond enkel zijn opgepoetste tv-hoofd en klonk gelijk een pasgewassen lam. We zullen je missen, dachten de kapel en de mArketing manageR. Tot slot werd het reclamefilmje waarin ze hondenbrokken van Just Russell at, nog eens bekeken. Dat gebeurde op het kleine pont. De hellehond, hij kwijlde aan de overkant en Herman. Oharme. Zijn vrouw liet het niet meer toe. De poes bleef ongelikt. De reden is eenvoudig. Hij stinkt zo uit zijn muil. Nog erger dan een hond.       flitsverhaal op Brusselmanse wijze, uit de reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt
12 0

Lintworm

    ik las in waarachtige boeken over leugens en god   ik kocht een wit lint toiletpapier en een schaar voor twee dode hoeken   ik dronk nog wat sap van geestige planten droomde niet meer van hier   ik kroop door het dal waar niemand nog hoopt geen mier sprak mij toe   mijn ziel zocht vergeefs naar de vorm van het land waar de worm zich verborg   de tijd keek me aan was mij al voor had die pier opgeknoopt       uit de reeks 'Reizen met Ricky'     

Bernd Vanderbilt
6 0

Kastanjebloed

  tot die hamster zacht en ros gepluimd des nachts toch in je eikel bijt   tot die eenhoorn weer die geit bemint het zaad toeslaat en DNA dan lelijk twijfelt   tussen één en twee daar ligt zowaar een  eeuwigheid dit kind is veel te koud, Mevrouw   leg het in de avondzon zodat het voelt hoe toekomst ondergaat   steek het in een tupperware wanneer de zondvloed komt en men het land vergeet   waar tijd geboren is staat nu een scheve beuk met droge stem   hij spreekt nog wel tegen de pijn die knaagt de hamster weet waarom   het is kastanjebloed dat in de bolster schuilt terwijl de man zijn kruis betast   alsnog is alles pluis zo tussen eb en vloed is het nog stil hier in het schone bos   het mes is mals wacht op wat maneschijn tot straks dat briesje waait   tot er een raaf weer angsten kraait de hellehond aan Moeders baby ruikt want het is week met mos begroeid       uit de reeks 'Duivelsverzen'         

Bernd Vanderbilt
3 0

Kookvocht

  na mijn doop in kookvocht van die valse hoop kroop ik enkel nog doorheen de tijd een boomgaard jenever plassen neergevallen bessen het was in de schaduw van neon  verlichting lome nachten mochten onbehaard de naakte maan aanschouwen terwijl mijn jeugd die jacht op schijnbestaan mij nog even deed geloven dat het vechten tegen bier en kaai nog een overtocht zou brengen naar die luwte wereld zonder sluwe goden drijvend in te ijle wolken damp misschien of kookvocht van de valse hoop       uit de reeks 'Waanhoop'  

Bernd Vanderbilt
9 0

In het tandvlees

  Omdat. Want ja. Het kwijlt. Het komt uit die wijsheidstanden. Zij hebben immers dat vermogen om te oordelen. Mij te beschouwen als te vreemd. Het is gelijk die paarden. Ze kunnen niet uit de weide en wreten gras volledig dood. Daarom. Ik ben op mijn hoede. Zelfs op hun platte land. En ik kan het slechts aanbevelen. Poets dat gebit. Bid tot de goden van het verre niets. Laat haar niet binnen in je hoofd. Die mensheid. Met dat scheef en wreed gedoe. Hun spreuken uit het weerbericht. Die heimwee naar de vaste grond. Aan mij., de zotverklaarde, zal het niet liggen. Ik mors niet met de regen. Ik dool niet zonder het te weten. De aap slaapt in mijn donker oog. Intussen en al deftig lang. Ik laaf me aan de wolken en ik overleef. Ik luister niet naar Martine Tanghe. Nooit gedaan. Het kan niet meer. Het ligt zo vast. Het fenomeen zoekt altijd weer naar wezens, hunkert naar dat voortbestaan. Gelijk hoe. Want ja. Honger is voor hen die dromen durven en echt. Chot. Poets dat gebit. Veeg dat rood van je lippen. Het droop immers als bloed over je neus tot op je mand. Heb je dat gehoord? Hoe ze stierven? Neen. Het beeld hield van gebroken klanken en de reporter sprak best luid. Hop paardje hop. Over de omheining. Door het mauve land vol zachte chocolade en nogmaals. Doe het. Poets je tanden. Kam je haren. Spreek met twee woorden. Stel je netjes voor. Niet aan mij. Dank u en ja. Ik durf dat. Zeggen dat het scheelt. Niet goed ziet. Stop en kuis ook die oren. Zodat het vlies de trommel hoort. De rouwstoet is op komst. Loop weg of was gewoon gebleven in je binnentuin. Las daar over zeepaardjes en bleef kinderliedjes zingen. Omdat. Want ja. Het kwijlt er al uit. Nu is het al te laat. Wat rest is al het wrede te negeren.  De mensheid die de mensheid wil ontvluchten en het kortste résumé over de tong laat glijden. Gelijk een haring zonder kop. De wijsheidtanden keken toe. Toen je hapte. Dat. Terwijl de mond wat dorst verkocht aan water in een glas. Bloed weer heimwee kreeg naar vlees.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'      

Bernd Vanderbilt
3 0

Aardbeientijd

    na het zuigen want aardbeien ze willen wel eens door een rietje na het buigen van de regenbogen rond te doffe uren na dat beetje bijna niets zonder beven zure dromen liet ik overmorgen sterven al die dagen in contreien onder een fijn laagje stof zullen rustig drijven door een tijd die geen ziel ooit grijpen kon die geen aardbei vrezen zou       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
6 1

Viskunde

  "Heeft u ook met de hand gevangen vis? Diervriendelijk. Uit het raam van een duikboot." "Neen." "Jachh?" "Had u iets anders gewenst?" "Jachh! Twintig schelletjes Jong Zeepaard!" "Zeeveulen dus?" "Jachh. Gewoon in een papiertje alstublieft."       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
9 1
Laad meer ...