Bernd Vanderbilt

Gebruikersnaam Bernd Vanderbilt

Proza Poëzie Reisverhalen Flitsverhaal Kort verhaal

Over Bernd Vanderbilt

Het verzameld werk van Bernd Dimitri Ivan Vanderbilt heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'
'Majnun, het gebrabbel van een gek'
'Kleinood'
'Alfred frietkabouter'
'Reizen met Ricky'
'Ignace Somers'
'Hormonoloog'
'Waanhoop'
'Roeland Wittebolle'
'Dialogen met monsters en dia's'
'Duim voor Dimitri'
'Residu'
'Duivelsverzen'
'Schrijfoefeningen voor de dood'
'Metamorfine'
'Foute titelatuur'

Opleiding

Niets, nada.

Publicaties

Het verzameld werk van Bernd heet NEGLEGENDA en is enkel te lezen op Azertyfactor. Het bestaat uit gedichten en verhaaltjes, opgedeeld in deze reeksen :

'Over eelt en zurkelteelt'

'Majnun, het gebrabbel van een gek'

'Kleinood'

'Alfred frietkabouter'

'Reizen met Ricky'

'Ignace Somers'

'Hormonoloog'

'Waanhoop'

'Roeland Wittebolle'

'Dialogen met monsters en dia's'

'Duim voor Dimitri'

'Residu'

'Duivelsverzen'

'Schrijfoefeningen voor de dood'

'Metamorfine'

'Foute titelatuur'

 

'Rabarbergeknaag' uit de reeks 'Hormonoloog' werd getipt door Tom Naegels.

Het kortverhaal 'Erf te koop met erfgevoel' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt' verscheen in Verzin jaargang 10 nummer 4 met commentaar van Vitalski.

'Schaamvissen en ochtendzweet' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werd getipt door Jeroen Boone.

'Sanguisorba' uit de reeks 'Residu' werd getipt door Geert Briers.

Het gedicht 'Diepvriesvrees' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' verscheen in Verzin jaargang 17 nummer 3 met commentaar van Vitalski.

'Peperbollen op de bodem' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Siel Verhanneman.

'Ze zijn geknoopt, Mevrouw' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Sophie Siersack.

'Een egeltje vervelt' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Daniel Billiet.

'Navelbreuk' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Joke Van Leeuwen.

'In het bos' uit de reeks 'Kleinood' werd getipt door Michiel Leen.

De 'Brieven aan Layla' uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' werden getipt door Inge Sleegers.

'Lambiorix', misschien enkel pagina 1, werd getipt door Ann De Craemer. 'Lambiorix' is een kortverhaal uit de reeks 'Roeland Wittebolle'.

'Hartzeer' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Ann De Craemer.

'FC Pol Pot' uit de reeks 'Waanhoop' werd getipt door Xavier Roelens

Prijzen

Nougatbollen, ooit een goudvis op de kermis.

Teksten

Lintworm

    ik las in waarachtige boeken over leugens en god   ik kocht een wit lint toiletpapier en een schaar voor twee dode hoeken   ik dronk nog wat sap van geestige planten droomde niet meer van hier   ik kroop moe door het dal waar niemand nog hoopt geen mier sprak mij toe   mijn ziel zocht vergeefs naar de vorm van het land waar de worm zich verborg   de tijd keek mij aan was me voor had al lang die pier opgeknoopt       uit de reeks 'Reizen met Ricky'     

Bernd Vanderbilt
0 0

Kastanjebloed

  tot die hamster zacht en ros gepluimd des nachts toch in je eikel bijt   tot die eenhoorn weer die geit bemint het zaad toeslaat en DNA dan lelijk twijfelt   tussen één en twee daar ligt zowaar een  eeuwigheid dit kind is veel te koud, Mevrouw   leg het in de avondzon zodat het voelt hoe toekomst ondergaat   steek het in een tupperware wanneer de zondvloed komt en men het land vergeet   waar tijd geboren is staat nu een scheve beuk met droge stem   hij spreekt nog wel tegen de pijn die knaagt de hamster weet waarom   het is kastanjebloed dat in de bolster schuilt terwijl de man zijn kruis betast   alsnog is alles pluis zo tussen eb en vloed is het nog stil hier in het schone bos   het mes is mals wacht op wat maneschijn tot straks dat briesje waait   tot er een raaf weer angsten kraait de hellehond aan Moeders baby ruikt want het is week met mos begroeid       uit de reeks 'Duivelsverzen'         

Bernd Vanderbilt
3 0

Kookvocht

  na mijn doop in kookvocht van die valse hoop kroop ik enkel nog doorheen de tijd een boomgaard jenever plassen neergevallen bessen het was in de schaduw van neon  verlichting lome nachten mochten onbehaard de naakte maan aanschouwen terwijl mijn jeugd die jacht op schijnbestaan mij nog even deed geloven dat het vechten tegen bier en kaai nog een overtocht zou brengen naar die luwte wereld zonder sluwe goden drijvend in te ijle wolken damp misschien of kookvocht van de valse hoop       uit de reeks 'Waanhoop'  

Bernd Vanderbilt
9 0

In het tandvlees

  Omdat. Want ja. Het kwijlt. Het komt uit die wijsheidstanden. Zij hebben immers dat vermogen om te oordelen. Mij te beschouwen als te vreemd. Het is gelijk die paarden. Ze kunnen niet uit de weide en wreten gras volledig dood. Daarom. Ik ben op mijn hoede. Zelfs op hun platte land. En ik kan het slechts aanbevelen. Poets dat gebit. Bid tot de goden van het verre niets. Laat haar niet binnen in je hoofd. Die mensheid. Met dat scheef en wreed gedoe. Hun spreuken uit het weerbericht. Die heimwee naar de vaste grond. Aan mij., de zotverklaarde, zal het niet liggen. Ik mors niet met de regen. Ik dool niet zonder het te weten. De aap slaapt in mijn donker oog. Intussen en al deftig lang. Ik laaf me aan de wolken en ik overleef. Ik luister niet naar Martine Tanghe. Nooit gedaan. Het kan niet meer. Het ligt zo vast. Het fenomeen zoekt altijd weer naar wezens, hunkert naar dat voortbestaan. Gelijk hoe. Want ja. Honger is voor hen die dromen durven en echt. Chot. Poets dat gebit. Veeg dat rood van je lippen. Het droop immers als bloed over je neus tot op je mand. Heb je dat gehoord? Hoe ze stierven? Neen. Het beeld hield van gebroken klanken en de reporter sprak best luid. Hop paardje hop. Over de omheining. Door het mauve land vol zachte chocolade en nogmaals. Doe het. Poets je tanden. Kam je haren. Spreek met twee woorden. Stel je netjes voor. Niet aan mij. Dank u en ja. Ik durf dat. Zeggen dat het scheelt. Niet goed ziet. Stop en kuis ook die oren. Zodat het vlies de trommel hoort. De rouwstoet is op komst. Loop weg of was gewoon gebleven in je binnentuin. Las daar over zeepaardjes en bleef kinderliedjes zingen. Omdat. Want ja. Het kwijlt er al uit. Nu is het al te laat. Wat rest is al het wrede te negeren.  De mensheid die de mensheid wil ontvluchten en het kortste résumé over de tong laat glijden. Gelijk een haring zonder kop. De wijsheidtanden keken toe. Toen je hapte. Dat. Terwijl de mond wat dorst verkocht aan water in een glas. Bloed weer heimwee kreeg naar vlees.       uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'      

Bernd Vanderbilt
3 0

Aardbeientijd

    na het zuigen want aardbeien ze willen wel eens door een rietje na het buigen van de regenbogen rond te doffe uren na dat beetje bijna niets zonder beven zure dromen liet ik overmorgen sterven al die dagen in contreien onder een fijn laagje stof zullen rustig drijven door een tijd die geen ziel ooit grijpen kon die geen aardbei vrezen zou       uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
6 1

Viskunde

  "Heeft u ook met de hand gevangen vis? Diervriendelijk. Uit het raam van een duikboot." "Neen." "Jachh?" "Had u iets anders gewenst?" "Jachh! Twintig schelletjes Jong Zeepaard!" "Zeeveulen dus?" "Jachh. Gewoon in een papiertje alstublieft."       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
9 1

Dirty Old Town

  het is weer zover in uw vuil oud dorp   praat zever verder de ijsberg komt weldra   in die vorm van schone salade   alles hijgt naar meer de dwerg braadt zacht   iemand stak een speer in zijn gat en draait   kolenpracht glundert de parasol lacht scheef   het goed gevoel is echt proef nu van zijn vlees   neen wacht eerst nog dit koosjer voorgerecht   zon en zion zieke rook duik weg nu het nog kan   want ze zijn op komst langs het droef kanaal de muren van de vuurfabriek tot in uw vrome huis   het zijn die rovers van geluk onschuld zomerliefde zelfs de cocktailsaus       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
7 0

Het nu is getikt

  Zelfs een gebroken uurwerk staat juist. Twee keer per dag. Dan denk ik aan jou. Tussenin woedt enkel vrijheid. Het is een leegte die seconden verjaagt. Misschien een vrijheid die van ons houdt. Niemand mist het getik en zelfs mijn hart slaat de toekomst over. Nu is het uur. Dat van de waarheid.     uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt
11 1

Bernd kan schrijven

Het was zo ver. Het is zover. De kogel is door de kerk. Zijn kruis werd niet geraakt. Jawel. Ik heb besloten tot een echte publicatie van mijn oeuvre op papier. Ocharme de bomen en er zijn de vromen die niets sparen. Op een dag. Lukraak. Gemiddeld heb ik drie, vier lezers. En echt. Ze mogen zich melden. Ik zal voor hen schrijven. Op gehoorzaam papier. Bent u één van die drie, vier lezers, meld u dan per e-mail. Kies een tekst of gedicht. Het komt op echt papier! Het wordt uw handgeschreven, persoonlijke publicatie. bernd vanderbilt@gmx.com Zo. Dat is dan ook geregeld. Bij voorbaat dank aan mijn uitgever: een stylo van Bic.

Bernd Vanderbilt
8 0

Busje komt zo

  halt zelfs de fruitmand moet nu stoppen   de halte is gelukkig onbemand   er ademen alleen nog dromen poppen kindergrappen   onderweg en voor de prins heb ik nog wat paars gekocht regenachtig zacht verdriet   dan nog die busrit door de nacht alles voor dat blauw voor mild soelaas voorbij de stilte in het riet ginds waar de einder stopt de boomgaard altijd brandt         uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
4 0

Augurken met een grauw gemoed

  Wat als ik schraap. Mijn vel bevrijd van donderslagen. Wat als ik schreeuw. Mijn keel mij stikken laat. Hoop en kwaad. Ze dansen in mijn hoofd. Ze zullen enkel vallen wanneer moed vergaat. Beste Dimitri, ongeknoopte koorden zijn er voor de schepen, vaartuigen die wind vertrouwen. Noorderwind, wees kil en koud, durf wil en zout te proeven. Augurken liggen altijd dood in een bokaal.  De wereldbeker wreedheid is gewonnen door een Rus, terwijl Amerikanen zich verzuchten. Waar zijn die brave zielen, burgerdoelen, hebben wij nog bommen om hun onschuld te verdrijven? Leugens kleven op mijn netvlies, uit mijn lies stroomt zuiver bloed. Ik kan niet meer bewegen, gaan naar beterschap. In Dudzele is er een zot die deuken in uw ziel wil repareren voor een schele duit. Voorruit. Achterwaarts. Kelderraam. Ik zie niets meer, dit spookkot is ontvoerd door magere piraten. Zelfs Kaap de Goede Hoop gelooft de oceaan niet meer en in de Varkensbaai rilt er een zeekoe, aangespoeld en uitgeput. Kalfjes willen zalf op tere plekken leggen. Nodeloos want zeer hardnekkig zijn de moordenaars die volkeren bedriegen. Wat als ik schreeuw. Het einde stil aanbid. Wat als ik schraap. Mijn vel op die kadavers leg. Warmte is een teder goed. Ik moet echter gelatenheid aanvaarden. Anders pleegt de nacht een laffe daad en blaat het lam nooit meer. Moeder ooi maakt zich intussen mooi voor nog een slachting. Speld uitgedroogde vlinders op uw vest, meneer de generaal met vaal gemoed. Morgen komt die beul met blinde hoed en vindt weer alles wat nog lief zou willen zijn.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
7 0

Bim bam boterkoek

  Door een kraanvogel werd ik uit de goot getild. Zo gaat dat want Puk van de Petteflet, hij komt altijd veel te laat met zijn knalrode takeltuig. Intussen blijft het ruige dagen regenen. Enkel die volwassen, grotendeels gestorven zielen kunnen dit nog aan. Bim bam bom. Ballistische raketten en nog vele keren bom boem bam. De zwarte put is in de ban van stollend bloed. Ik wil hier weg. Ik kan dit niet meer aan. Mijn keldertje aanvaardt alleen nog maar kadavers. Spinnen moeten op de zolder broeden. Wrede plannen heersen. Webben vol vergeten vlinders worden vuil naar het verluidt. Er is geen teder noodlot meer. Ik vertrouw nog op mijn linkerpink die al het grauwe snot verwijdert uit die walvisneus en pas toch op, geslagen kind. Proef niet meer van bruine eieren. Mosterdgas is vluchtig en de lach van onze maan is zo oneerlijk als een koekoeksbrein. Mauve folie zit nu rond de lijken in het verre oosten. Dichtbij rot het platteland. Mol en veldmuis, wees gewaarschuwd. De lente met zijn zieke boeren, gif en scherpe ploegen zullen weer proberen overal hetzelfde groen te zaaien. Onraad zal gaan kiemen en de zon zal onverschillig schijnen. Denk maar niet dat echte warmte komt, wanneer je straks die stranden zoekt. Het blijft intussen maar gebeuren. Dood, vernieling en de waanzin heersen over alle grijze wolken. Daaronder botert niets. Schimmel en bedorven geesten zullen zich verspreiden. Intussen staart die kraanvogel me aan met lede ogen. Ik geef hem nog een stuk soldatenkoek en Puk rijdt een zoveelste toertje rond de kerk. Herhaling is het handelsmerk geworden van de gruwel en ik voel het, ruwe tijden willen zwellen in de zwarte klei.       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'  

Bernd Vanderbilt
2 0

Roest en zoute rozen

  de evenaar heeft gisteren een mes gekocht die bol mag schoon in twee   snijd nu maar door roest en rozen draag wel goed zorg voor het kind spaar het broze leg de doden op een rij   steek die helften alle lijken in dit hemeltuig   aan het stuur van wat nog leeft zit een trouw inferno naast een zeer ervaren lot deze twee piloten voeren onze streken uit de verbanning van ons lijden lijkt een linke missie   kapitein spock is echter zelden bang slechts wat in de war spoken draven door zijn hoofd terwijl uranus huivert   hij heeft nochtans geluk er is die fee vol hartgeklop zij zuigt graag aan zijn oren steekt haar tong diep in zijn brein   achteraf is er een feest voor rauwe geesten het begint om vijf na twaalf elfen zullen zich ontbloten sterren en hun fonkelingen komen met de tram   alle wissels staan helaas verkeerd de boel zal toch vergaan het beest met groene klauwen wacht ginds in het gras het eindspel wordt zeer binnenkort een moordpartij   kom desalniettemin kleef de vrees durf en klief de zee wandel naar utopia doorkruis de rust en razernij   kapitein spock heeft altijd taaie ogen ziet de toekomst zich herhalen toon ons nog een keer die evenaar, meneer   het kind wil kolken kalmte schenken warme zon bewaren leed vermalen   botten van de hel kalk en water vormen weke taferelen voed ze nog eens met het zout van dode zeeën want dan zou het beeld weldra vergaan       uit de reeks 'Reizen met Ricky'    

Bernd Vanderbilt
13 1

Ik wacht tot maandagnacht

  de bodem is volkomen vlak dit nachtkastje het leeft zowaar in evenwicht   ergens moet de duisternis die deemstering voorzichtig kunnen groeien   kies dit zwart het is mijn kleur geloof mij maar verf in potten uit zich niet zo snel   de lade van dit meubeltje probeert zeer vaak een landingsbaan te zijn   vleugelloze spoken meestal zonder wielen blijven dalen stoppen hier   ik steek twee diepe vingers in die schepsels knijp de slokdarm uit hun keel   dit nachtkastje is zelden moe dat ergert mij die engelen zijn zo beroerd   als ze weer gaan dromen en dat wit verschijnt kropt die lade alles op   hoe verwek ik lieve leegte echt ik worstel met de armen van een grijs geruis   ik wil de nacht rustig beminnen allerliefste nachtkastje, ik ben je trouw   straks bevrijd ik warmte uit dat hout ik ontdoe je van jouw lak en lijm alles voor die hergeboorte van dat zonnekind maandag in die schuif         uit de reeks 'Metamorfine'      

Bernd Vanderbilt
11 1

Honderd duizend scherven

  honden zonder beenderen dragen dapper het terrein blaffen doen ze nooit   horden uren slenteren ergens zou een toekomst zijn volgens schele uilen zijn er vele sterren die voortdurend huiveren en ik vermoed dat duisternis al die woestijnen kent waar vuile kleuren schitteren   oneerlijk blijven alle nachten echt ze wekken al wat rust terwijl honderd zielen duizelen en dwalen door het ijle land waar duizend zwervers struikelen zij eten zand en scherven sterven onderweg        uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
11 1

Hangbrug

  aan die hangbrug wacht ik denk ik dank ik   wat ik oprecht worden wil is wijze waanzin   wat die malloot mijden moet is onmacht afkeer   van die hangbrug weet ik krijg ik mag ik   steek dan over proef die wil jij zielepoot   word misschien een koord jij klein bestaan   onder die hangbrug breek ik lig ik lach ik   die vezels voelen alles het was blind beloofd   een snoer houdt vast bevrijdt ik kon het slechts proberen       uit de reeks 'Duim voor Dimitri'                      

Bernd Vanderbilt
8 3

De leegte lonkt

  nu geen wolk mij nog aanspreekt geen ster mij nog vraagt om een oog rest nog stilte die weegt mijn hart voelt koud en leeg het is een uil die overgave braakt   de wraak van al het lome leed sterft vredig in zijn hol mijn ziel gelooft berust de einder zweeft straks krijg ik het heelal het is voorbij de spijt vergaat       uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'      

Bernd Vanderbilt
4 1

Paarse lente

  De zon probeert nog maar de nacht houdt vol. Pionnen schrijden nog vooruit, riskeren het. Over autostrades veel te kleine stappen zetten is gevaarlijk. Bedaar, onmacht. Verlicht, zwart gat in de kosmos. Pissebedden zijn zo zacht dat niemand ze nog strelen durft. De egels trekken voort naar Stekelburcht. Lig daar niet te dicht bij mekaar, zeggen twee magneten met bevrijdingszucht. En toch. Alles wil lelijk botsen. Machtsvertoon doet bloeden en ze worden weer vermoord. Kinderen, hoop, onschuldige vormen die de aanzuigkracht van het geweld trotseren moesten. Rien ne va plus. Het is een croupier met rode ogen die zijn laatste woorden prevelt. Was ik maar blind, doof en gevoelloos, zoals de distels voor de nooduitgang. Kon ik maar die dode rook niet ruiken. Rust dan in mijn valse schoot. Zo spotten oude manen spotten met dit wereldje. Ook dat is echt gelogen gelijk leiders die beweren landen te besturen kunnen, zomaar oorlog mogen voeren. Zo. En wat nu, mijn beste zon? Zullen er nog bloemen groeien met verlegen namen, durven vlinders nog verschijnen? Straks dan breken alle spades in de grond, storten wrede tuigen neer en slaat het avondrood met paarse kleuren.     uit de reeks 'Waanhoop'        

Bernd Vanderbilt
15 0

Het stof is lekker laf

  stof zoekt langzaam licht om het te laten rusten in het park daar liggen zij de ingehuurde geesten   er is die man met oude stok hij port nog in hun ribben zegt een zon heeft het beloofd   zwarte stralen komen straks om weemoed schoon te strelen  maar het stof is lekker laf   de zon plant evenmin die schijn nog hoog te houden en de nacht sterft liever naakt       uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'        

Bernd Vanderbilt
9 1

New Blue & Old Flesh

  Het is gelukt. De vraatzuchtigen verlaten paleis verlaten. Kijk omhoog. Het blauw is nieuw. Kijk niet om of Hello Fresh brengt morgen zout met friet. Het is gelukt. Er kwamen eindeloos veel barsten in de muffe serres. Adem weer en steek een natte middelvinger in de lucht naar alle goden van dat zwelgend volk. En eindelijk. Illusies krijgen echte lenteknoppen. Straks schijnt weer die schoonheid op de wanden van de grot. Ja. Echt. Hoera. Roze bijbels mogen worden bijgekleurd met spoken. Vurige bessen worden weer ontdekt, zonder navigatiebrol of pientere machines. Het is gelukt. Alles is weer eigenwijs, geurt naar punk en puberrebellie Bevrijd zijn de gitaren, hersenschimmen en kanaries vliegen rond die schedels vol met zelfverzonnen strijdverhalen. Wat wil een ziel nog meer? Kunnen lichamen dit zuiver feest nog aan? De stadskern stroomt weer vol met vrolijk volk. Ze dragen lentebloemen rond de nek, ze smijten met de rijst van oud geluk. Ze zullen wachten op coureurs uit het verleden. Oh, wat mooi. De lucht is blauw. Cool Blue kan dan toch die pure sponsor worden, deelt thans gratis schermen uit. Goddelijke stemmen preken over die terugkeer naar de holen met vertrouwde beelden op die wand. Herontdek de gouden kooien, klinkt uit megafonen. Zefs de rattenvanger zoekt nu menselijke volgers, want de geesten van weleer, die zo vertrouwde troep... ...alles ligt er nog en smeekt naar witte tanden, ogen die slechts staren willen naar een oude schaduw.       uit de reeks 'Waanhoop'      

Bernd Vanderbilt
5 0
Laad meer ...