Dit is waarschijnlijk mijn laatste tekst hier, toch voor een hele lange tijd. Het 'schrijverschap' is niks voor mij.
Het is wachten.
Hier op een lezertje.
Voor mijn boek op een hebbanrecensie die nooit zal komen. Overal waar ik een tekst deel, voelt het steeds meer als bedelen om aandacht.
Wachten op iemand die tijd wil steken in jou.
Wachten op iemand die beslist of jij al dan niet goed bent.
Wachten op iemand die jouw tekst wil lezen, het boek wil kopen, het boek wil lezen...
Je bent compleet afhankelijk van de mening van anderen als je ergens wilt raken. Het is bedelen om dat kleine stukje aandacht.
We zijn met duizenden, diegene die niet langer weten wat ze nu eigenlijk willen. De gedreven schrijvers aan de rand van de boekenwereld, waar we met onze neuzen tegen de ramen gedrukt naar binnen mogen kijken maar niet binnen mogen. Hoogstens laten we een ademwolkje achter met onze naam, dat verdwijnt voordat wij zelf vertrokken zijn.
Er is geen jaloezie, geen afgunst, alleen een heel groot besef dat ik daar simpelweg niet voor gemaakt ben.
Ik slenterde door de boekhandel met maar één gedachte: wat deed ik mis?
Had ik verwacht dat het iets makkelijker zou gaan?
Tuurlijk.
Al waren de verwachtingen al heel laag.
Ik durf er intussen al niet meer over te beginnen, bang om de anderen te vervelen. Ik heb geen flauw idee waarmee ik de instagram nog moet vullen.
Het ligt me niet, dat bedelen. Het schuurt en wringt en nijpt. Het overschaduwt net datgene wat er zo leuk aan was: het schrijven.
Ik schreef drie Elions en vond het heerlijk. Ongelezen, onbemind maar ik weet dat het degelijke verhalen zijn.
Ik verzon de Zeven Zegeningen. Ik vond Lortar en Nord heerlijk gezelschap, ik was oprecht trots op mijn rol voor Morophin en de wereld rondom hen. En al bij al daar ging het toch om, om het schrijven.
Schrijfplezier, ik moet het opnieuw waarderen. Zonder er waarde aan te hangen, zonder anderen. Al is erkenning, en ik weet zeker dat het voor iedereen geldt, gewoon leuk. Maar het wachten op die erkenning is nefast voor dat schrijfplezier.
Ook azerty is niet mijn stek, ik weet dat wel. Dus ik verdwijn geruisloos tot ik weer weet dat nul lezers prima is. Want het is geschreven...
Nog veel schrijfplezier.
Bye.
Kat.