Alle tranen van de hel

Andrea Derese
13 jul. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Er is een groene vallei achter deze bergen

 

waar water steen 

splijt

en vervormdt.

 

Waar wolken als huilende sponzen

naadloos in de lucht zweven

 

en de gekruide aarde

hun tranen absorbeert.

 

De bomen horen onbekend gefluister.

 

Want ergens halverwege,

tussen het turquoise water

en de sluipende nevel,

komen ze hen tegen.

 

Beladen met ijzer,

gekleed in hun kleuren,

niet gewoon van de vallei en hun geuren.

 

Hun grimassen zijn gesneden uit hout,

verkoold,

3/4 verpulverd

en in hun overgebleven boomrimpels bebloed.

 

Sommigen dromen over hun droomkoningin.

Er vliegt een puzzelstukje uit hun hart,

in de schoonheid van de hel.

 

Tussen maanlicht en schaduw,

droogte en regen, 

besluipen in huid gewikkelde geesten hen.

 

Ze huilen tranen van tin

en tranen van kristal.

Alle tranen van dit tranendal.

 

Sterven

bij het optrekken van de napalm mist

zonder huid.

 

In hun bloed verdwijnen hun brieven.

Poëzie die nooit verzonden zou worden.

 

En dat allemaal tegen welke prijs?

Duizenden steen per steen aangelegde graven

die in elkaars schaduwen staan

door de cocktail kleuren

van de horizon.

 

Want de vreemden zijn begraven onder

een deken van de tijd.

 

Weggevreten door het matras der maden

in tederheid.

 

Deze lichamen, 

vleugelloze engelen,

verdwijnen in letters,

steeds meer en meer.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
13 jul. 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked