Andrea Derese

Gebruikersnaam Andrea Derese

Website https://muamuatest.blogspot.com/

Poëzie Kort verhaal

Over Andrea Derese

Al van kindsbeen af aan was ik aan het schrijven. Ik leefde meer in mijn fantasie en begon mij creatief volledig te uiten in het maken van strips, tekeningen en verhalen. Op mijn 13 begon ik animatie te volgen als hobby aan het DKO (een kunstacademie in Gent) en verfilmde ik al mijn verhaaltjes. Ondertussen ben ik al ouder en zijn zowel mijn verhalen als mijn andere werken serieuzer. Ik schrijf ook nooit vrolijke poëzie. Ik vind dat niet erg, ik hou ook ervan als je bij jouw eigen stijl blijft. Al sluit ik de tips die ik krijg van cursussen niet uit. En ik lees veel. Ik blijf dingen uit proberen. En beeldspraak met ongewone woordcombinaties die goed "bekken" zijn voor mij uiterst belangrijk. Want dat is wat de meeste van mijn gedichten gemeen hebben.

Opleiding

Ik ben zodanig geïnteresseerd over de diepgang van het verhaal en de personages, dat ik zoveel mogelijk kennis wil absorberen van anderen. Ik ben leergierig van aard, dat lees je in mijn werken. Whisper, Jeugd & Poëzie, De Bendeweek (Kunstbende) en andere schrijforganisaties betekenen veel voor me. Dankzij hen kan ik alles beter verwoorden en zeggen wat ik wil zeggen. Ik kan ze mijn gedichten als dank teruggeven.

Publicaties

Huger Klans Nr. #31 (Jeugd en Poëzie, 2016)

Reveil #18 "dag van de vergeten verhalen" (14/11/2018)

Bij de wedstrijd Nieuwjaarswensen (13/12/18) werden er 1200 nieuwjaarskaarten met mijn tekst "tussen sneeuw en inkt" erop afgedrukt.

Ik heb in "Eerste zeef poëzieprijs, bloemlezing geselecteerde dichters" gestaan met de wedstrijd "Uitgeverij Zeef". 16/02/2019

Tijdschrijft "Verzin" van Creatief Schrijven VZW. Editie jaargang 2020. Nr# 02

Prijzen

eerste prijs van de Voorronde van de Kunstbende Gent gewonnen in 2016 met categorie TXT (tekst). "Over waarom het gras groener is aan de overkant" en "De schoonheid die nooit van de tijd verliest".

1ste prijs van de wedstrijd "Nieuwjaars wensen" gewonnen met het gedicht "Tussen sneeuw en inkt". 13/12/2018

Nominaties:
Ik ben ook in 2016 genomineerd geweest voor de prijsuitreiking van Jeugd & Poëzie. (Catogorie 18+).

Ik was genomineerd voor de wedstrijd "Uitgeverij Zeef" (hun eerste wedstrijd trouwens). Gekozen uit de 20 beste van 95 ingestuurde gedichtenbundels. (16/02/19)

Tips:
"Het zoet dat geboren is om te sterven", gekozen door stadsdichteres van Brugge, Tania Verhelst. 5/09/2018

In het literatuur tijdschrift "Verzin" van Creatief Schrijven VZW, is mijn gedicht "De hemel is ondersteboven gekeerd" beoordeeld geweest door Vitalski.

Optredens:

Kunstbende Performance 2015

Zomerkamping (Jeugd & Poëzie) 2016

Teksten

Verboden kleuren

Zijn ziel verwelkte in een kist van vlees, dat diep wegzonk in een blauw moeras. Dit moeras geurde naar de roze dieptes van een zoet lichaam.   Zijn lichaam, die alles omsloot, spande over dit hele 3D schilderij heen. Helemaal rond de zuurblauwe globe. Over het land vouwde de buik zich en over de rode zee het dijbeen. Zijn huid hield van spannende sferen. En ze brachten hem naar walhallarijken met verboden kleurengamma's.   Zo ook zijn geest die door tijd en ruimte zich verder uitrekte als een elastische merkwaardigheid. Het verbleekte, vergat en kreeg blanke vlekken. Ze werden gaten en begonnen meer en meer open te gapen. Daar zaten zijn dromen in vastgespeld.   Er brak een spiegelruit in zijn zuurblauwe ogen. Hij keek naar boven. Wolken van zoetsappige dromen, wolken van beton. Draaide er -toch waar het kon- er krulspelden in.   Hij sloot zijn ogen weer. In zijn oor hoorde hij gefluister. Van de man die leek alsof hij kwam uit romantisch duister. Romantische duistere sferen, tussen twee gekleurde werelden.   De andere wereld is kouder. Vol radioactieve affaires tussen chique dames en hoge heren. De dames hun ziel is uitgehold en de hoge heren, van hogere chiquere sferen, willen niet wéten van evolueren.   Zij blazen een koele zwijgzaamheid over de oppervlakte. Door de krappe scheve sloberige stegen de dieperik in. Recht in de diepte van een zoet roze lichaam [giechelt], dat ligt te rusten in een blauw moeras. Het lichaam houdt onder zijn oksel een kist van vlees vast.   De hoge heren, met hun klassieke en conservatieve sferen, blazen nog één keer hun stille kille commando. Bedekken alle sporen van diversiteit onder een dikke laag onrust. Zodat er verboden kleuren zijn. Huid als donkere karamel of geurend ebbenhout.   Maar het roze lichaam verbrak elk stukje censuur. Hij verbrak de regel want hij had al die tijd liggen te wachten op een man die kwam uit het duister.   De man was de arcering van het universum. Een kind van de wereld, de tijd, de ruimte, de liefde, de wetenschap en in naam van onze vader. Een kind geboren uit zoete inkt.   Met een verboden kleur volgens de hoge heren. Het middelpunt van hun pupil, een lichaam van hermatiet en zwarte bessen gelei, dat zo zelfverzekerd is dat het meer dan hun persoonlijkheid blinkt. Het wandelde over deze zuurblauwe modder recht de armen van een roze reus in. En zo puzzelde ze hun genegenheid bij elkaar. Zij bewaarden tussen hun lichamen in liefdesvuur. Achter hun watertatoeages bonkte een warm hart als een bendir. In hun buik beleefde ze opspattende lava, en de erotische magma die naar de diepte zonk... 'Breng me naar hogere sferen.' zei de man met het zoete roze lichaam tegen de man van het duister.   En zo vergaten ze de verboden kleuren. Deze twee heren, kusten daarom elkaar achter gesloten muren, van zilver en regenboog veren, ergens in een zwijgzaam blauw moeras, verdwijnend in het duister...   Dus open je ogen, spreek die wijze woorden uit en laat je kleuren zien (!)

Andrea Derese
32 0

Geest van de sinaasappelplantages

Er zit een geest in mijn buik. Hij wentelt zich om in mijn gevoelens. Hij danst als een gekke hoedenmaker tussen de sinaasappelbomen op zijn plantages in de tijd dat de wereld enkel in sepia kon worden vereeuwigd... Enkel met deze relieken deelden we onze fantasie: Tijgeroog: ik was koningin van een rijk zonder ramen of deuren in de eeuwige duisternis. Hij de zon, slechts een lichtgevende pupil in de grote leegte. Blies juist zijn kaars uit toen ik de laatste steen van ons paleis had gelegd. Mammoettand: hij was een tuinman van oases van Chinese inkt. Ik het watermeisje. De tijd heeft zijn gezicht leeggevreten. Botten, aan elkaar vastgebonden door spier en huid. Barnsteen: vertrappeld onder het gewicht van de tijd smeten ze hem van een hemelbed in een ijskoud graf. Hij heeft nog nooit zo hard gelachen. Zijn lach gierde nog dagenlang na. Langs het eenzame romantische kasteel waar nog Tchaikovsky te horen is in de muziekkamer. Langs de kaalgevreten sinaasappelplantages, de stille zwarte oases, zijn verkocht hemelbed, zijn amper bezocht graf en tegen de borst van zijn weduwe. Ik. Er zal voor altijd een geest in mijn buik blijven. Zijn glimlach tussen mijn warrige gedachten. Zijn perfecte lichaam waait over de sinaasappelplantages, waar nieuw vers fruit groeit.

Andrea Derese
11 0

Luna en Solis

Ze dreven in inkt als zompige rare sponzen. Ergens in een amazone van rode mist en zware parfum. Hun harten waren van papier. Hun botten van karton.   Liggend op hun ruggen keken ze naar boven. Naar het heelal dat als een laken spande over tijd en ruimte. Die was bezet met duistere doolhoven.   Zij waren intiligent en kinderen van het universum. Hun ouders namen daarom hun besluit. 'Luna en Solis, jullie gaan het huis uit.' Bedolven werden ze onder een kerkhof van boeken. Genummerd en geranschikt zaten ze opgebold in studiehoeken. Daar in die liefdeloze soberheid zochten ze uitvluchten in hun fantasie. Weg van kale slaapkamers en het eindeloze beton. Werden even, als het kon, meegesleurd in hun verboden magie.   Jaren verstreken. U moest eens weten hoe deze broze figuren uitgroeiden tot ijzersterke machten. Ze pasten niet meer in te krappe ruimtes. Van kalk en behang. Ze waren vermenigvuldigd. Ze waren sterker. Hun docenten namen daarom hun besluit. 'Luna en Solis, jullie gaan de schoolpoort uit.'   Ze waren even verloren als dat ze mooi waren. Luna beminde de nacht. Haar buik was romig. Haar navel verzilverd. Haar schouderblad getatoëerd. Solis liet zijn kleuren zien bij het daglicht. Hing rond hangaren van slangengif en tabak. Zo vergat hij de klassieke eenvoud waar hij in had vastgezeten. Maar Solis had soms teveel op zijn tong gebeten. Hij werd dan als een hond eruit gesmeten. Luna daarintegen, zij was een dame geworden. Niet meer verstopt achter rode mist, gevangen in beton of verlegen.  Maar af en toe cirkelden ze om het verleden heen als ze lachende schaduwen in de harige streken van de stad passeerden. Dan misten zij hun geboorteplaats van inkt en gepolijste eenzaamheid. Daarom namen Luna en Solis hun besluit. 'Vanaf nu, trekken wij er alleen op uit.'   Luna werd keizerin van de nacht. Haar rijk geurde naar Arabische tuinen en erotiek. Solis werd keizer van de dag. Zijn rijk geurde naar treurwilgen in de lente en tempels van vlees.   Ze keken weer naar boven alsof het gisteren was. Alsof ze weer die rare sponzen waren. Luna wees naar het gedans van de grote beer. Solis wees naar ons. Zij cirkelden om ons heen. Luna en Solis. Maan en zon. Ze hielden van elkaar. Ze waren mooi. Ze waren slim. Ze waren sterker. En ze hielden van ons.

Andrea Derese
25 0

De spiegel van de tijd

In de spiegel van de tijd zagen we onszelf opsplitsen.   Onze ouderdom in lagen opgeslagen en onder het microscopisch oog duizendmaal in rimpels uitvergroot.    Onze levenslijnen kruisen elkaar. Ze maken knooppunten, mijlpalen en grenzen. Daar bewaren we geheimen onder onze gespleten rubberen tongen.   We bijten en kussen elkaar. Likken de eletronische spanning van elkaars huid. Brengen elkander naar walhallarijken met torenhoge temperaturen en eenzame ijswoestijnen in de leegte. De koude leegte. Met haar in de kiem gesmoorde gedrein en onzichtbare cryptogrammen  die over haar huid zweven bewaakt ze haar eenvoud.   Het schemert om ons heen en alles geurt naar ontsmettingsmiddel. Die heelt onze wonden maar kijkt nu verslagen in de spiegel van de tijd. Hij is geen flesje met met toverkrachtige gewaterde zijde. Geneest geen vergankelijkheid.   Tijd is een puzzel, een krachtig ding. Altijd in voor verandering.   En zo komen we elkaar weer tegen. Bij euforische geboortes, uitgemolken trouwdagen en begrafenissen. Allemaal in Sepia lagen opgeslagen en dui-zend-maal in foto-albums uitvergroot.

Andrea Derese
10 0

De stoeipoes en de oude aap

Hij zette zijn tanden in haar lichaam van magma alsof het mousse was. Alsof lust mousse was. Ze begeert hem met een vlinderachtige frivoliteit.   Een échte STOEIPOES is zij!    Ze neemt hem even mee naar andere dimensies met sobere kleurengamma's.   En hij vraagt zich af: hoe kan ze blijven dansen in die soberheid als een vlam? HOE blijft ze dansen met de elegantie van een herfststorm, een kleurrijke lawine en een ballerina van wie haar ene muiltje ontbreekt? Is ze een vermiste dochter van god misschien?!   Haar ogen... ze konden een geschenk zijn van de schaduwkant van Mars.  Net twee opaalstenen die juist in haar amandelvormige oogkassen pasten. Ze hypnotiseren de nacht. Aziatische meisjes...  ze lachen kattachtig in de schaduwen van ondeugendheid.   Tijdens de jachtseizoenen van het uitgaan geeft ze wat ze geven kan en neemt ze wat ze kan krijgen.   Hooggehakt op meisjesschoenen met kanten bloemen staat ze aan de straat.   Hij volgt haar gracieuze houding met de veilige afstand omdat ze weinig naar eenmalige liefdes omkijkt.   Tjah,... wat moet ze met een oude aap die achter het stuur van zijn bakfiets achter elke hoek van iedere bruine kroeg op haar staat te wachten.   Er zijn zeemannen genoeg die met hun brommers staan te wachten op de glimmende straatstenen onder het blauwe maanlicht in de nacht.   En zo eindigt zijn sprookje. Af en toe werd het wel herboren in één of andere oude viezerik fantasie. Maar ze blijft naar hem zwaaien in zijn sobere dromen, met de frivoliteit van een jonge vlinder.   Die fladdert in een vulkaan, ergens in zijn buik.

Andrea Derese
18 0

Een bibliotheek van muzieknoten

In de plooien van oma's huid, daar waar alles rood kleurt en geurt naar zuurkool, krimpen schaduwen.    Want tijd kent geen oneindigheid. Geen seconde die stilstaat, geen voortkruipend duister tekort, geen groeiproces zonder kattenkwaad.   Grootmoeder is als opspattend goud in een sprookje.   Ze is even frivool als stuifmeel in de lente en heeft het meisjesachtige plezier in haar askleurige ogen. Ze neemt een diepe duik in haar fantasie.   Wandelt langs een stel paraderende plofkippen en wegzinkende knotwilgen in Lage Landen moerassen.   Daar maakt ze dubbele salto's van zwarte boomtakken. Ze snijd de lucht met haar armen en benen aan stukken. Prikt zonder opzet een regenwolk lek.   Laat haar bakkebaarden groeien, zoekt een weg door een bibliotheek van dui-zen-den muzieknoten, haar wipneus poeieren (tot het glimt) en zegt tot haar groot jolijt: 'wie nu de schoonheid van imperfectie mijd krijgt op zijn/ haar oude dag grote spijt'.

Andrea Derese
21 0

Hacku 2#: Confetti

Ik deel de adem Adem van de herfst blaast Roestige confetti

Andrea Derese
29 0

Hacku 1#: Dino-ijs

Volle ijsbeker Mijn gouden pot vol smaken Hemelse Dino-ijs

Andrea Derese
25 0

Geparfumeerde leugens

Je huid is net geparfumeerd papier  waarvan ik alleen de leugens ruik. Iedereen om ons heen ruiken andere dingen. Maar ik duik in je hals en de herinneringen aan jou en mij bedwelmen me.   Ze zijn opengebloeid.   Net zoals die keer dat je de zoetste smaak in mijn mond achter liet.   Maar een leugen werd fataal en nu is die smaak niet meer dan een bitterzoete wrok. Misschien wordt alles weer geurloos en zie ik in dat leugens overwaaien.   Maar smaakloos blijven ze nooit.

Andrea Derese
34 0

Toermalijn

Aan de skyline van het Oosten, die geurt naar zwarte magie, houdt de dierenriem licht en duisternis uit elkaar.    Hij vouwt ze als een origamiwerkje boven onze dromen 's nachts. Plooit deze hemellichamen in al haar gedaantes boven de elecktrische hartslagen van de stad met zijn kleurrijke bars en stijlvolle dansvloeren. Boven de lachende bossen en de donkerblauwe zoutwoestijnen spelen ze maar theater. Ze vermaken patiënten die enkel vrij kunnen zijn met fantasie. Zij dansen met de Poolster in de leegte. Zij geven magie.   Onder de zieken hun huid bonkt een tamboerijn. Ze ontbinden als rotte perzikken in hun hemelbed, in een kale kamer, met om hun ingezakte hals een ketting van Toermalijn.   Spirituele met hun oer rituelen kruipen in schaduwen. Ze woelen als bacteriën in de oksel van de stad. Met ziekenhuisnaalden laten ze de schreeuwende kleuren van Van Gogh zien. Zij maken van afvoeren die naar riolen leiden een bloedbad.    De maan neuriënd, de zon toont haar gouden ogen. De stad ontwaakt. Afrikaanse straatvegers laten de voetpaden halfglimmen die besmeurd waren met peuken en patat. De vraag die we stellen: hebben we alles gedroomd vannacht? De wierrook om onze elfenoren, de slangenvrouwen achter het roze glas en de voodoopoppen in onze verkrampte handen. Straks gaan we gewoon naar huis. We zullen er amper over praten. Ook al zijn we elkaars legendes.

Andrea Derese
19 0

God is het zuchten moe

Jij bent verloren van jouw tijd. Een erotische papaver, een aandoenlijke snoepdoos, prinses van de schaduwkant van de maan en keizerin van niets.   Jij bent een losgeslagen flipperkast. Je grote liefde, een rodeo koning, is in zijn Cadillac gevlucht naar Las Vegas. Nu leef je als een dronken engeltje in de meest verlaten straten.  Want je bent verloren van de mensheid. Je leeft in je memoires van honing en goud, waarin jullie zaten te dansen op glanzende tapijten, onder de kroonluchters van de hemel, in suiker witte kleren. Hij knielde voor jou neer, zijne majesteit, met een bloedende roos tussen zijn tanden. Jij zat op je ivoren troon en speelde als een onzeker meisje met je krullen. Met je henna beschilderde handen.   Want je bent verloren van de liefde. Je bent mooi. Je gezicht is geboetseerd uit bloedrode plasticine. Je grimas is geslepen tot een tandpastalach.   Maar vanbinnen ben je een bloemblaadje. Er leeft een herfststorm van rozenblaadjes in je kleine hart.   Zo verloren vonden ze je.  Met wilde vuurrode haren,  een maansikkelvormig litteken in de hals, een bloedende pump en getatoeërde barcodes.   Ze namen je mee en sloten je op in een poppenkast van witte badjassen, plasma zakjes, koude kamers en een onzichtbaar hangende doodsklok.   En hoe meer je begon te ontbinden, daar in die kille kamer tussen dove blinde kinderen, die de lachende muren begonnen af te tasten terwijl jij god hoorde zuchten. Want hij was het zuchten moe. 

Andrea Derese
47 0

Orgaan-loos

Dit is een lichaam zonder organen, het is enkel gevuld met ontvlambare vlinders.   Ik geniet van deze hartslag. Ik geniet van deze lente achter mijn rubberen buikwand.   Ze fladderen achter mijn zwarte inktster, onder mijn vergulde navel deze verlangens.   Ze laten me mooi voelen.    Ik kijk door het gesmolten zand naar zijn bewegingen. Hij heeft geen weet van mij. Hij staat in het licht, ik wordt weggezogen in mijn schaduw.   Ik volg zijn voetstappen. Het is koud buiten. Zowel grote als kleine geheimen blijven verborgen onder orale plafonds, achter onze ogen of achter de ruiten.   Maar het doet me pijn als we elkaar blijven ontwijken. Omdat ik hem niet durf aan te kijken.   Als ik zijn handschrift lees, dan voel ik me zacht worden.   Al deze vragen, ze laten me vloeibaar voelen. Alsof ik in een potje van verdriet wordt gestopt. Maar ik volg zijn voetstappen. Ik weet nu zijn ritme van de dag. Maar ik wil het voelen, zijn hartslag.

Andrea Derese
31 0

Onrust en puin

Dit zijn de hangende gezichten, opgesloten als sepiakleurige geesten in het geheugen.   Waar het woekert van onrust.   Onrust gekneld tussen spier en bot.   Het wordt magma in de schedel. Het stolt in de holtes van de anatomie en vult in alle nerven het vlees.   Het ademt nog na die stroperige bloedbrij. De inhoud wordt een steenklomp.   Het wordt oud. Krijgt rimpels, kloven, barsten  en scheuren. Het verandert in puin. De tijd kauwt en spuwt het uit tot gruis.   Het laat alles sepia worden en vergaan.

Andrea Derese
35 3

De hemel is ondersteboven gekeerd

De zee is ondersteboven gekeerd Boven huilt het niet meer.   Beneden krioelt het van het leven van de voormalige hemel.   De wolken zwemmen hier door onze straten. Ze krassen met hun grijze nagels op de ruiten.   Hun adem maakt alles blank buiten.   En verdwalen dat doen we allemaal in deze mineur Alsof we vastzitten in een web van bloemen en groeiend prikkeldraad. Geplant in een vaste moes.   Het geurt naar tabak, die pulp onder ons.   Het geurt naar oceaanfruit, die schimmelkleurige mist.   Want alles is nu ondersteboven gekeerd.   De vloer absorbeert niet meer maar huilt naar boven.   Druppel voor druppel   de zee in.

Andrea Derese
23 0

Proef mijn gif

Tussen de lava van onrust en euforie bevind ik me   samengesmolten en verhard. Met een mantel van een of andere bejaarde steensoort.   Ik ben het zoet. Dus bijt me in twee.   Proef me.   Verscheur en vermaal me.   Slik me door.   Ik beland in een lauwe brokkensoep.   Wat sneeuw valt op je huid. Smeltbaar grof zout uit een kreeftenzwembad in plaats van uit een steenkleurige hemel. Mijn dagdromen, mijn verbeelding.   In Het toilet van Venus houding lig ik op je onverteerde chocokoeken verder weg te doberen als een badeend.   In een donkere kamer zonder ramen of deuren, achter je verzilverde navel, waar ik van waterpijp (met bonbonsmaak) geniet, hoor ik een kreunversie van Die Königin der Nacht.   Een explosieve jaloezie, dat ben ik nu. Je loopt achter semi-plastieken slangenvrouwen aan, hun contouren gevuld met egale pigmenten: melasse, speculaas en kaneel + de glitters op hun ogen, lippen en wangen.   Mozarts werk stopt en mijn lust lust naar het  zoet ook.   Mijn regenboogdromen zijn nu niet meer dan ontplofte wolken van illusies.   Ik scheur je vanbinnen uit open   en verlaat je   als een verliefde vlinder.   Je zakt in een bordeaux plas verder  weg met fluorescerende pillen in je ene hand en een andere in die van je erotische pop.   Ik ben nu het zuur, een taaie snack en later een bittere pil.   En op het einde... een toxische appelcocktail  wat zelfs Sneeuwwitje zou strikken.   Het verleden is nu een schaduw in het heden. Soms komt er weer een aria in mijn dromen waarin ik terug een jonge merrie ben.   Want kijk nu: ik leef in een ziekenhuisbed op een zwarte regenboog achter tralies.   Mijn antieke lichaam verstopt in een kimono met aronskelken erop.   Het is mijn geweten.   Ik had beter moeten zijn. Want nu eindig ik als een eenzame rimpelkop.

Andrea Derese
36 0

De huilende kleuren

Ik huilde met mijn manga-ogen al mijn kleurrijke jeugdjaren die versplinterd in mijn ogen staken.   Verstopt onder een fleecedeken van goud in mijn door Maria-kaarsen belichte dromen wenste ik om nooit meer terug te komen naar de tuinen   van vermomde demonen.   Onder (door de TL-lampenslingers) verlichte Japanse kersenbloesems dansten ze ballet.   Mefisto smolt mee met de sopraanmuziek. Furies waren nog nooit zo meisjesachtig mooi.   Op Chopin  in het schemerduister zwierden maagdelijk witte rokken alle kanten op.   Ze tongden met elkaar, de boze geesten. Monden als twee rivieren in elkaar uit.   Mijn gelatineachtige ogen, geperst in mijn oogkassen, werden droog van het staren.   Je kinderlichaam vaarwel zeggen voelt raar aan. Wat gevoellos leek wordt met een koevoet opengebroken, zeg maar.    Ze viel alles uiteen. Door het genot. Door de lust.   Te strak gespannen constructies werden een losse samenhang van garen, zo dun als suikerspindraden.   Uiteinden kusten uiteinden.   Ik zal deel uitmaken van al hetgeen wat vroeger een labyrintraadsel was. Van jongelingen en nog later van rimpeldozen.   En wat overblijft zijn een paar ansichten. Een kindertand die de tandenfee niet wou meenemen, een deken van goud, een ring van plastiek (van een Kellogs reclame) en een postkaart van het mangrovewoud.   Ik verlies mijn manga-ogen,  zij verborgen de laatste jeugdkleuren.

Andrea Derese
21 1

Alle tranen van de hel

Er is een groene vallei achter deze bergen   waar water steen  splijt en vervormdt.   Waar wolken als huilende sponzen naadloos in de lucht zweven   en de gekruide aarde hun tranen absorbeert.   De bomen horen onbekend gefluister.   Want ergens halverwege, tussen het turquoise water en de sluipende nevel, komen ze hen tegen.   Beladen met ijzer, gekleed in hun kleuren, niet gewoon van de vallei en hun geuren.   Hun grimassen zijn gesneden uit hout, verkoold, 3/4 verpulverd en in hun overgebleven boomrimpels bebloed.   Sommigen dromen over hun droomkoningin. Er vliegt een puzzelstukje uit hun hart, in de schoonheid van de hel.   Tussen maanlicht en schaduw, droogte en regen,  besluipen in huid gewikkelde geesten hen.   Ze huilen tranen van tin en tranen van kristal. Alle tranen van dit tranendal.   Sterven bij het optrekken van de napalm mist zonder huid.   In hun bloed verdwijnen hun brieven. Poëzie die nooit verzonden zou worden.   En dat allemaal tegen welke prijs? Duizenden steen per steen aangelegde graven die in elkaars schaduwen staan door de cocktail kleuren van de horizon.   Want de vreemden zijn begraven onder een deken van de tijd.   Weggevreten door het matras der maden in tederheid.   Deze lichamen,  vleugelloze engelen, verdwijnen in letters, steeds meer en meer.

Andrea Derese
59 0

Puur

Wit is de kleur van puurheid. Ik zal nooit zo puur zijn. Mijn lichaam is zwaar.   Het zit vol ijzer, een wegennet van bloedbanen, vieze kronkels en stijfselachtige poelen.   In het duister achter mijn knieschijf brand er een kaarsje. In de bordeaux gordijnen van mijn lichaam houd het zichzelf warm. Als uit elkaar getrokken drop plakken mijn spieren overal tegen aan.   Maar ze houden mijn kaarsje warm.   In het duister van de schaduw verbergt het vuil zijn schaamte. Het wast zichzelf niet, zit onder het bloed en plakt vanzelf aan elkaar.   Ik schaam me niet, zelfs al ben ik niet puur. Ik behaag zoals ik nog nooit heb behaagd. Ik verenig en vermenigvuldig me met hem. De schoonheid van imperfectie wordt zwaar onderschat.   Het is als een schatkist  dat wegzonk in de boterachtige zandbak  van de diepste zee  waar het verstopt blijft onder het magnetisch oog.   Behagen is een kunst die alleen een imperfecte meester beheerst.   Behagen is een vorm van nederigheid en die zo puur is als de eenvoudigste kleur.

Andrea Derese
5 0

De teloorgang van een spinnenweb

Verroeste ijzeren spinnenwebben  waar het verse bloed over de  oude roodbruine korsten rolt, hangen als versleten lamellen aan de ramen.   Deze kamer was een tuin van mij en mijn minaar, waar we de wanden in het duister aftasten. We plukten fruit van de kroonluchters. De peren waar ik van hou, de appels waar ik van walg. Ze ontgiften mijn bezoeldeld lichaam terwijl hij verdwijnt achter het behang.   Want onder zijn pelsmantel had hij alleen een velletje van verdriet. Het waren slechts aan een gespelde rubberen stukjes huid. Al de rest, van pukkels, puisten en wratten, was erop geniet.   Met pattatenmessen raakte hij verstrikt in een web van tranen en bloed. Tot hij op een dag in een koud bad lag met een vredig gezicht. Hij was weggewaaid naar de wolken en ik zag hem nooit meer terug. Hij leefde alleen in mijn herinneringen. Daar, met mij, in de verborgen tuinen.   Ik wandelde als een zwarte vreemde schaduw  langs de eenzame kaneelkleurige duinen onder de zakkende bloedrode zon.   Langs de zee waar de inktzwarte rivieren in uitmonden. Vergiftigd door zijn tranen.  

Andrea Derese
5 0

Hemelhuis

Achter deze gekleurde ruiten met zijn diagonale ijzerwerk en tussen deze korstige oude muren, zitten ze met hun jonge flaporen naar hem te luisteren. Ze zitten met hun geschaafde knieën geparkeerd op de kerkstoelen en gebeden rollen over hun plakkerige ijzeren tongen. Hun handen zijn slappe gekneusde vuisten. Ze horen de duivel in hun oor fluisteren.   Ze sluiten hun ogen, voor hem. Ze proefden de smaak van zijn mond nog.  Hoe hij graag voor het zoenen kersensap dronk. Zijn lippen, zo droog als de oude verf aan de muur, kuste alles. En hoe verder hij ging, hoe meer het lam waar hij van at naar beneden zonk.   Thuis zwegen ze alsof de wereld daar een vreemde droom was. Aten ze hun borden leeg, planten prachtige bloemen in de bloemenkas  of het kneden van vers brooddeeg.   Want wanneer de verkreukelde kinderen niet bij hem waren, hoorde ze wel in hun hoofd zijn zachte stem hetzelfde zinnetje herhalen.   Wanneer niemand het zag, maakte de wolf weer jacht op de lammeren. Ze schreeuwde, in stilte. Hun ziel werd als schone was opgevouwen en opgeborgen.  Maar hun huid was nooit meer schoon te krijgen. Ze boende en krabde. Maar niets hielp.   Ze voelde nog de angst in hun gekrompen magen en de pijn tussen hun benen. Alsof ze terug die lammeren waren, na al die jaren.

Andrea Derese
13 0
Laad meer ...