In mijn kamer staat een vreemde knakker;
het lijstje van moeder | uit haar kindertijd.
ik lees de regels en een beetje spijt;
hoe ze doet, maakt mijn verlangen wakker.
Uit ribben en steen is hij geslagen,
en de dagen dat ik bij haar was,
hij hoorde thuis bij het theater van fijn glas;
van mij mocht ze soms iets meer wagen.
Uit haar tere hand ontsnapte soms wrok,
ook toen ze zijn oranje jas dicht deed,
hem een kusje op zijn verweerde wang gaf.
Zijn jas uitdoen blijft een gewaagde gok;
nadat ik zijn been zag, zei dat het me speet.
moeder berispte hem en vindt mij niet laf.