Ooit deed ze bomen bloeien groeien
Uit schelpen en op banken
Haar krullen en haar twijfel
Haar lach en luid gebabbel
Dan is ze weg
Ze kiest het beeld
De schaduw kleurt haar dromen
Het innerlijke omen van mensen in het zwart
Zo stapt ze op
Ze gaat vooruit
Ze zwijgt, haar ogen praten
Ze zoekt dat iets
Doch verliest niets
Ze stapelt haar gedachten
Ze komt terug een ander mens
Ze doet wat veel niet durven
Ze schudt me wakker uit mijn staar en
Schenkt me terug dromen.