Ioulia Stepanova

Gebruikersnaam Ioulia Stepanova

Opleiding

Publicaties

Prijzen

Teksten

Geen woorden

Woorden Botsen Raken Vast in webben van verlangen om dicht te zijn en Houden en er is geen ruimte voor een vlieg in een spinnenweb enkel wriemelplek Er is geen spin maar hoe meer ik wriemel hoe vaster ik verstrik in jouw gewriemel ons plek ons net Dicht De ogen uit elkaar gericht

Ioulia Stepanova

Verstrooid

Een web tussen de hoofden weven En bij iedere kruin wat achterlaten Een huidschilfer, een afgebeten nagel En aan de andere kant, bij een andere hoofd Een lang haar, een wimper En nog bij een andere kruin een vuile lens, een oorring De hoofden verstrooid met al hun schatten En zo blijven ze veilig ver van elkaar.

Ioulia Stepanova

out

Laat mij een kader hangen En ons daarbuiten plaatsen Met witte verf onzichtbaar maken "Ceci n'est pas" benoemen

Ioulia Stepanova

Bruidskleed

Een wolk trotseert haar smalle doolhof van gedachten Zij wiegt op een dunne hanger van haar dood Haar geest is wit en zuiver en onwetend Niet bewust van kleur en licht alom Haar steun die wortelt in de bodem Vertrouwen in de aarde heeft ze nog Geen zuchtje wind om haar niet te ontmaagden Een huis met een geheim bedekt de horizon.

Ioulia Stepanova

Brillen

Ik zie weinig Dus zie ik graag veel Met mijn vier nogal zondige ogen Ik zie veel Maar toch nog te weinig Dat besef ik als ik rond mij kijk En soms zijn het alleen maar kleuren Oneindige kleuren zonder grens Zo versmeltend.

Ioulia Stepanova

Opa

Voor altijd uitzwaaien De dood welkom heten Mijn angst onderdrukken Dat moet dan maar lukken De beelden opnemen En ze dan toezenden Om afscheid te nemen Van lichtgrijze ogen Van schommelen binnen Van zonnebloempitten Van lange gedichten En lieve antwoorden Afscheid nemen Van een stuk van mijn leven Ongevoelig ben ik? Ja, dat zal wel. Bang, dat ben ik. Doodsbang ben ik.

Ioulia Stepanova

de pers

Uitgeperst. Gepraat is een herhaling. En zinloos. Gevoel is er niet. Het willen vallen. En dicht tegen de grond gedrukt worden. Verpletterd. Hardhandig het gezicht diep in het slijk gesmeerd. Vuile modderstrepen. Opgedroogde modderkoek in de haren. Zand tussen de tanden. Onder handen genomen. Haar levensloze lichaam.

Ioulia Stepanova

Sleepover

Onze voeten slepen langs het nachtelijk asfalt. Jouw schaduw zou de leiding nemen, Gelukkig is het nacht. Neerdalen doet weer stijgen En maakt je afgemat. Als deze tocht ooit eindigt, Staat zandman op de wacht. Maar ons zal die niet krijgen.

Ioulia Stepanova

Onmogelijke liefde

Kamelenkind, wat kijk je sip, Wat loop je toch te treuren? Ik ben verliefd, zegt de kameel, En dat verklaart mijn kuren. Wat fijn is dit! Jij bent verliefd! Dan ben je te benijen! Waarom zie ik dan tranen vloeien, Tot bijna bij je dijen? Mijn liefde is zo ver van mij En ik ben ver van haar We zullen nooit een koppel zijn, Nooit horen bij elkaar! Mijn vriend, kameel, ga dan daarheen En breng je liefde mee! Mijn huis mag dan gigantisch zijn, Maar het is een woestijn. Mijn liefde is een vis, dat is, En die woont in de zee.

Ioulia Stepanova

Vlaamse dorp

Een zee van huisjes, kleine straatjes Zo teder rakend met elkaar Hoog boven het dorp zichtbaar een kerkje Met ieder uur zijn zegje klaar De mensen spreken, roepen, lachen De kinderen die naar een ijsje smachten Een wolkje ver met regen dreigend Om macht weer strijdend met de zon De mensen vol van eigen dromen Van eigen keuzes, eigen normen Een verre reis, gelukkig trouwen In vrede aan hun leven bouwen Daar spreken ze dan over in al hun talen In al hun talen, hun Vlaamse talen Hun vloeiende, vlugge, luide talen Unieke, zachte, ruige talen Allemaal hun eigen Vlaamse tong. Dit dorpje is als andere dorpjes Bijzonder op zijn eigen stille manier.

Ioulia Stepanova

Bieke

Ooit deed ze bomen bloeien groeien Uit schelpen en op banken Haar krullen en haar twijfel Haar lach en luid gebabbel Dan is ze weg Ze kiest het beeld De schaduw kleurt haar dromen Het innerlijke omen van mensen in het zwart Zo stapt ze op Ze gaat vooruit Ze zwijgt, haar ogen praten Ze zoekt dat iets Doch verliest niets Ze stapelt haar gedachten Ze komt terug een ander mens Ze doet wat veel niet durven Ze schudt me wakker uit mijn staar en Schenkt me terug dromen.

Ioulia Stepanova

Introvert

Overal ogen De andere kant uit Overal stemmen Geen één zegt mijn naam Ik voel me gelukkig Omringt door geluiden Ik voel me onzichtbaar Ik voel me voldaan. De mensen zijn sprookjes Voorspelbaar en vrolijk De mensen zijn vlinders Vermomd door het licht Maar ik zit in ’t donker Omringd door gedachten Mijn magische wereld Gevlucht van het zicht. Vragende blikken! Grijpende handen! Mijn wereld onveilig! Mijn hoofd vol gedachten! Ik wil niet ontdekt zijn! Ik wil niet het schijn in! Ik wil blijven leven! Mijn ziel wil ik veilig! Laat me…

Ioulia Stepanova

Anima

Ze smeet haar hete zwarte vleugels Zover dat zij zijn woede voelde Zodat haar hart verduisterd koelde En je de bliksem vallen zag. Haar staart sloeg stralen in het water Haar borst sloeg haastig op en neer Ze zag voor zich geen vroeger, later Ze was in heden en alleen. Hij was geen iemand, hij was alles En niets en stille oceaan Haar tranen, draaiende orkaan Hij was de satan van haar dromen. De duivelsklauw die haar leven roofde En haar maakte tot een hellekind Die haar een halsband om de nek wond En haar liet leven in de wind. De wolken zijn haar schuilgewaden De zon verlicht haar blote ziel Haar lichaam is al weggenomen Verlost, een woord dat Plato schreef. Verlost van haar stoffelijke meester Maar niet van haar donkere minnaar Haar ziel lijdt onder deze heerser Haar tweede leven is geen leven waard. Alzo haar vleugels nogmaals spreidend Kijkt ze gespannen in de zon Verlost wil ze worden uit haar lijden En nu voor eeuwig, als het kon. Ze zweeft omhoog, ze voelt de warmte Ze smaakt de zwoele zonnelach Laat haar verschroeien, ze wil verbranden Om weg te zijn van zijn geklaag. Het vuur druipt langs haar zwarte vleugels Intens doodringend, maar ook zacht Zijn klauwen sterven af uit woede Zij triomfeert en schaterlacht. Hij is nu dood, zij is verrezen, Maar niet als een verdwaalde geest Zij is daar ergens in de hemel Waar er de zon nu om haar geeft.

Ioulia Stepanova

Keukengemijmer

Een mijmering wacht Tot de soep klaar komt. Een trilling schrikt de mijmering En wijst zichzelf uit. De soep komt klaar En ze schept zijn bord vol. Wat weet hij van mijmeren…

Ioulia Stepanova

Oorlog

Het licht is uit Ik zit alleen Of niet alleen Ik zie maar zwart, en hoor… Maar wat? Vooral de stilte om me heen Ik heb iets vast, Mezelf misschien Misschien ook niet, Dat weet ik niet Ik leef nog, ja toch? Leef ik nog? Ik hoop het, Denk ik, of niet meer… De stilte valt, verdwijnt, Gedood Ik hoor de kracht boven mijn hoofd De kracht van bommen Kracht van bloed En zwakte die onder de mensen woelt Ik grijp mezelf wat vaster Pijn Ik haat de dood Verbitterd lijf Van mij? Van jou? Van hem misschien. Ik weet het niet en haat het zijn. Nog even…

Ioulia Stepanova

zwart gat

Gevangen in de scherpe klauwen van de twijfel Verlangend naar iets buiten mijn weten Het borrelt in de diepste diepten van mijn lichaam Het voelt als een onvermijdelijke drang naar een midden Juist een zwart gat zuig ik mezelf naar binnen Oneindig lang tot er niets meer van overblijft Ik ben op zoek naar het vinden Ik vrees om te zoeken Ik wil niet verliezen En daar zit ik dan Ingedoken…

Ioulia Stepanova

Bang

Zij heeft een schelp geplant op Bang Een schelp uit Kameroen Die schelp schoot wortel op mijn Bang Onverstoorbaar lang Haar wortel wurgde plots dat Bang Omarmde Bang Omwrong het Bang Waarom plant zijn een schelp op Bang? Een schelp uit Kameroen.

Ioulia Stepanova

Dilemma

In dubbelstrijd Tussen ogen en swingen Tussen woorden en roken Tussen handen en vlinders Wat wil ik? Wat wil ik echt? Ik wil vliegen. Mijn vleugels spreiden En de wolken inademen Die tussen mijn vingers doorglippen En in mijn navel blijven steken.

Ioulia Stepanova

Zon

Warme, wilde, ruige kleuren Smeren lagen op elkaar Borstel in haar nieuwe verfkleed Boetseert krullen in zijn haar Ik wou dat ik een krul was Zo warm tussen dat haar Dan kon ik het steeds voelen, Steeds strelen door zijn haar. Oranje warmte ruiken De groene stilte smaken De kromme neuslijn voelen Mijn blad ermee verrijken.

Ioulia Stepanova

Bal internal

Een verre reis naar mooie jurken Herinneringen uit mijn kindertijd Een vlug ritme van ongebruikte maar toch beminde hakken. Een diepgewortelde elegantie krabbelt aarzelend naar boven Vol hoop en vertrouwen In de nieuwe ervaring Die geen ervaring meer is. Een verbrijzelde droom De jurken ontdaan van hun pracht door stuwende lijven Overal gevaarlijk oplichtende topjes van steunende sigaretten Een snijdende aanraking Ongemeend Muziek die geen harten doet bonzen Een vlucht, een belofte Een gastvrouw in een huis die niet van mij is.

Ioulia Stepanova