Uit steen en klei is haar romp gesneden,
beschilderd met een woord dat bij haar past;
ze wordt volmaakt door hem die haar betast,
haar vragende ogen moet hij nog kneden.
De wereld vat ze samen met gebaren,
die ze oprolt met haar duim en vinger;
niemand troost haar, zelfs niet die indringer,
binnenin verzamelen, de gevaren.
Ze past nog steeds in zijn eeltige handen,
al wordt ze gevormder, en knapper,
en klaagt de stoel onder oeverloos praten.
Haar gezicht bezit nog wat ruwe randen,
toch is ze geslepen en erg dapper;
bij het raam luisteren zij die er zaten.