Terwijl de zon langzaam onderging, kwam de sfeer pas goed op gang. de muziek van de band golfde over het strand. Aurora stond te kijken vanop het terras van haar bungalow. Ze kon nu geen drukte verdragen, het was nog te vroeg. Ze schopte haar slippers uit en liep bloodvoets over het stukje strand vlakbij haar bungalow De pijn was er nog steeds, het gemis ook. Moet ik dan dankbaar zijn voor de tweede kans die je me bood? dacht ze. tranen wellden op in haar ogen. Weer zag ze zijn gezicht voor zich: Arne was haar soul mate, haar alles en nu niks meer het was voorbij. Net op dat moment speelde de band een slow. Ze draaide zich om en liep terug naar haar bungalow. In een mist tranen greep ze naar de foto op haar nachtkast en gooide hem met een woest gebaar op de grond. 'je bent bedankt voor alles!' riep ze. woest veegde ze de tranen van haar gezicht, ging op bed liggen en probeerde te slapen.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.
12 mrt 2026
· 3 keer gelezen
· 1 keer geliket