soms is het goed je pijngrens te verkennen,
voorzichtig langs verdraagranden te lopen,
je benen te strekken in een tuin die net buiten
je comfortzone ligt maar bloeikracht heeft.
niet ieder teken aan de wand betekent onheil maar
niemand wil als prikbord door het leven gaan, je
rent weg van de hoornaar, je wilt bulten voorkomen,
zere plekken houd je liefst onder het huidoppervlak.
ook woorden kunnen steken, onder water doen ze
vaak het zeerst, je zwemt maar komt niet boven, als in
een nachtmerrie waar je de uitgang niet kunt vinden,
je vraagt je af wanneer je longgrens is bereikt.
je krijgt een broeihoofd als je eraan denkt, maar dan
kun je tegenwerpen dat met één prikje de spanning
ontsnapt uit een ballon of een blaar, dat injecties
soms levensreddend zijn, dat er mensen zijn die
dagelijks naar pijn verlangen om even grenzeloos
te zijn, dat anderen zich vrijwillig laten lekprikken
door een minzaam lachende therapeut met kennis
van energiebanen en hoe je vastzit in je pijnpunten.
soms is het goed je pijngrens te verkennen,
boven de boomgrens is het uitzicht weidser
je spierpijn blijkt de moeite waard, je verliet je
laagvlakte om terug te keren in een ruimer huis.
afbeelding: pixabay, errohr tree