Hedianne

Gebruikersnaam Hedianne

Over Hedianne

Omdat je op ieder tijdstip iets nieuws kunt beginnen en met rode vlechten kunt beweren ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan.’ Tot zover waren mijn teksten vooral informerend, inspirerend en wellicht druppelsgewijs infiltrerend, om iets in gang te brengen, omdenken gaat niet vanzelf. Nu neem ik mij voor om tussen mijn 69ste en 96ste liefst dagelijks te dichten ten behoeve van het binnenstebuiten keren, omdat het leven uiteindelijk ook een inside job is.

Opleiding

pedagoog in eigen praktijk, methode-ontwikkelaar, docent, autodidact, niet-gepensioneerd AOW’er, focus op de ontwikkelingsmogelijkheden van kinderen met cognitieve uitdagingen, in het bijzonder Down syndroom.

Publicaties

methodes Leespraat en de Rekenlijn en talrijke artikelen

Teksten

thuisfront

we deden vroeger graag een partijtje luchthappen, degene met de hoogste ademnood mocht eerst. soms moest je zo lang wachten dat je stiksels loslieten nog voor je aan de beurt was en ademloos toezag hoe een ander er met de laatste zucht vandoor ging. je wilde er wel wat van zeggen, maar je bleef steken, je klopte niet, je was niet goed bij je verstand als je je emoties zo hoog liet oplopen. zienderogen liep je achteruit, tot op het bot geslonken verdween je in wéér een nacht, je voelde de tocht, (kan iemand het raam dichtdoen) maar de frisse wind bleef uit. je had angst om geplet te worden, zagen ze niet dat je al vel over been was, te benauwd om je stem uit te brengen. je zou graag longcapaciteit hebben zodat je aangenomen werd in verband met een gezin. foto: pixabay moshehar window

raadsel

er zij er die smeren als stroop, slijm afscheiden, waar je van hoopt dat je er niet aan blijft kleven er zij er die modder gooien, zodat je onder zit maar het niet lukt het goedje af te schrobben er zijn er die als een schuurmachine aan je schaven tot de gewenste gladheid, je voelt de pijn maar bent te naakt om het productieproces te stoppen er zijn er die aan je knagen of die je in hun greep houden, je de pas afsnijden of je een poot uitdraaien, er zijn er zelfs die je keel dichtknijpen, die je dood wensen, of een ziekte, of die vermomd als papieren tijgers op je deurmat belanden er zijn er zoveel, maar andere zijn als kwastjes, die zachtjes schoonpoetsen zonder schade te brengen aan je textuur er zijn er die aanvoelen als een tweede huid, die warmte afgeven zodat je de vriezer weer eens kunt ontdooien er zijn er die zich uitstorten als een waterval, waar je alleen maar met je ogen dicht naar kunt luisteren er zijn er die stromen als een helder berkbeekje, waar je uit zou willen drinken, die je laten zwemmen, je het gevoel geven dat je altijd weer boven komt als je duikt er zijn er veel die worden verzwegen, die je vermoedt achter een ingedrukte pauzeknop, die geduld van je vragen er zijn er waarvan er maar één genoeg is, die niets willen, die niet uit zijn op een koopje, die het ook allemaal niet weten, die lichtgewichtig, speels, die gewoon zijn, zoals jij en ik foto: Jill Wellington Waterfall

oud worden heeft de toekomst

elke keer als je op een kei gaat zitten voel je de oudheid vanzelf je botten in trekken, je begint je af te vragen hoeveel steentjes jij eigenlijk hebt bijgedragen, als het al zo moeilijk is om één steen te verleggen, je moet maar het lef hebben middenin een wild stromende rivier te gaan staan, liever kijk je toe vanaf de zelfkant. een boom wordt hoe ouder hoe dikker, boomknuffelaars merken hoe jeugdherinneringen geluidloos hun gedachten binnen beginnen te sijpelen, de barstige houtrimpels werken aanstekelijk op je huid, je begint je eigen jaarringen te tellen, je komt er niet uit door onbewaakte grensovergangen, je jaartallen beginnen te lubberen, je zicht erop wordt minder. oud worden wordt van oudsher gedaan in alle lagen van de bevolking, we verenigen ons in ouderdom, het verschil zit nog wel in wijsheid, weidsheid van blik of in nog kunnen blozen om een bloem of charmeoffensief, maar ook in hoeveel leven je aan je jaren hebt weten toe te voegen en of je je gebreken telt of je zegeningen. veroudering is goed te doen in traditionele samenlevingen, waar leeftijd respect oogst, zoals we hier respect tonen voor zongerijpte tomaten of een wijn uit 1950, daar betaal je graag de hoofdprijs voor, terwijl in een beschaafd land de ouderenzorg als onbetaalbaar wordt bestempeld, maar daar bedoelt men iets anders mee. een oud gezegde luidt: ‘wie een oud huis afbreekt krijgt stof in de ogen’, we lopen omzichtig om de porseleinkast heen, maar bulldozeren door de broze botten van hen die hun laatste kwarteeuw proberen vol te maken, Lucebert dicht: ‘alles van waarde is weerloos, wordt van aanraakbaarheid rijk’, wie houdt je hand vast als je sterft? ik volgde een toffe granfluencer die zegt: je hebt soms het gevoel dat je oud aan het worden bent, maar dat is vals alarm, je staart je blind op de verjongingskuur van anderen, die van mening zijn dat ze 35 zijn of zelfs begin 20, en jou behandelen als hun demente grootmoeder, terwijl ze zelf nog in het stenen tijdperk leven met hun geladyshavede kinderkopjes. ze beschouwen oud zijn als een toekomstigheid waar je overheen kunt groeien, ze gaan ervan uit dat de overheid of de wetenschap wel iets verzint om het leven toekomstsbestendig te maken, en terwijl hun wegwerpartikelen zich opstapelen, denken zij zich een slijtvast bestaan, aftakeling is toekomstmuziek waarin hun oren niet geschoold zijn. ik hoop niet zo oud te worden dat ik binnenskamers moet blijven omdat ik mezelf aan de straatstenen niet meer kwijt kan, en dat oud worden nog een toekomst heeft in een land waar ‘jong geleerd oud afgedaan’ een spreekwoord dreigt te worden, ik zou graag ergens oud en kraaklevend buiten in het zonnetje gezet willen worden, als ik 100 ben. foto: pixabay regal shave

hoe oud

je bent zo oud als je denkt dat je bent maar hoe tel je die jaren dan en hoe groen van rijp te scheiden? wanneer denk je jonger dan je bent en kun je als kind al oude gedachten hebben? ik zou dat wel eens willen vragen aan iemand die gedachten leest, misschien kan die me helpen om alles wat ik denk en ooit gedacht eens netjes op een rij te krijgen, van links naar rechts, van jong naar oud waardoor je meteen de uitschieters eruit kunt pikken, die kunnen maar beter verwijderd worden, je wilt tenslotte niet uitgemaakt worden voor iemand die zich als een baby gedraagt of op je oma lijkt ik zou dan ook een wetenschapper willen vragen of jonge gedachten statistisch gezien linkser georiënteerd zijn, bijvoorbeeld op Pro stemmen, of leniger, zoals vingers die je in een 90 graden hoek kan buigen, of draaibare nekwervels voor een weidse blik en zouden oude gedachten dan banger zijn voor wat de boer niet kent, voor vreemde snuiters die niet inheems opgegroeid zijn, of stugger zoals stramme knieën, het buigen moe, of stijve kaken, geklemd als een bankschroef ik zou in het bijzonder willen weten welke gedachten precies passen bij mijn leeftijd zodat ik gepaste opmerkingen kan maken op plekken waar leeftijd en rimpels levenservaring suggereren, misschien zou het helpen als ik wist hoe oud ik dacht foto: pixabay dreamstime handen vasthouden

kinderspel

verstoppertje spelen is alleen leuk als je ook gevonden wordt. en waarom is er bij stoelendans altijd één stoel te weinig? tik mij maar als eerste af, er is nog plek op de reservebank, en er zijn toch al zo weinig toeschouwers. ik ben beter aan de rekstok, ik excelleer in grondoefeningen maar de zaal is al verlaten. het publiek klapt elders voor mensen die touwtjes in handen hebben om ogen naar zich toe te trekken. ze kennen de regels van het spel, ‘the winner takes it all’, en dat je daar niet vroeg genoeg mee kunt beginnen. speel, kindje, speel. afbeelding: pixabay school gym

wat nou

six seven rijmt op nine eleven maar wat heb je daaraan wat zegt het over, pak ‘m beet tellers en noemers bellers en Boomers wat zegt het helemaal als je bedenkt dat ergens een dictator zich achter zijn rechteroor krabt en twee continenten verderop precies op dat moment een vuurpijl terecht komt in het oog van een dertienjarige met sproeten en een bruine jas wat nou als er helemaal niks rijmt op logica als het leven een loopje neemt met dichters en dokters en het op een akkoordje gooit met engerlingen en ouderlingen en lak heeft aan alles wat geschreven wordt of gedacht of wat je verder nog verzint afbeelding: 67 adobe stock

bloeipijn

soms is het goed je pijngrens te verkennen, voorzichtig langs verdraagranden te lopen, je benen te strekken in een tuin die net buiten je comfortzone ligt maar bloeikracht heeft. niet ieder teken aan de wand betekent onheil maar niemand wil als prikbord door het leven gaan, je rent weg van de hoornaar, je wilt bulten voorkomen, zere plekken houd je liefst onder het huidoppervlak. ook woorden kunnen steken, onder water doen ze vaak het zeerst, je zwemt maar komt niet boven, als in een nachtmerrie waar je de uitgang niet kunt vinden, je vraagt je af wanneer je longgrens is bereikt. je krijgt een broeihoofd als je eraan denkt, maar dan kun je tegenwerpen dat met één prikje de spanning ontsnapt uit een ballon of een blaar, dat injecties soms levensreddend zijn, dat er mensen zijn die dagelijks naar pijn verlangen om even grenzeloos te zijn, dat anderen zich vrijwillig laten lekprikken door een minzaam lachende therapeut met kennis van energiebanen en hoe je vastzit in je pijnpunten. soms is het goed je pijngrens te verkennen, boven de boomgrens is het uitzicht weidser je spierpijn blijkt de moeite waard, je verliet je laagvlakte om terug te keren in een ruimer huis. afbeelding: pixabay, errohr tree

smeergeld

de zomer werd dit jaar wegens succes een maand verlengd, iedereen was blij en voelde zich in het zonnetje gezet, ook was er op het nieuws dat de regen werd afgelast, er waren te weinig aanmeldingen voor een serieuze plensbui en een beetje gemiezer was voor de fabrikant niet interessant genoeg, de wind verging het niet veel beter, er kwam protest van zeilers en molenaars, maar die waren in de minderheid en een regering moet nu eenmaal doen wat het volk wil en het volk is iets waar er de meesten van zijn, het volk wil een abonnement op de zon, onbeperkt geldig en gratis, er waren natuurlijk genoeg mensen die hun bedenkingen hadden, voor wie de zonnehitte niet te verdragen was, of die zich afvroegen hoe het nu verder moest met de voedselvoorziening, maar dat bleek geen argument te zijn, omdat het in 1976 ook zo heet was en alles goedkomt als er nu maar eens geregeerd wordt, het lijkt of het extreme weer nauwsluitend past bij extreem gedachtengoed, maar dat mag je niet zeggen want wellicht breng je de democratie daarmee in gevaar en die is al zo gevaarlijk dicht bij zijn eindstation, evenals onze menselijkheid, onze bossen en rivieren, en de hele karavaan van nutte en onnutte dieren, van kruiden en onkruiden, van alles wat ons dag na dag in leven houdt, ik heb nog nooit een bij of vogel op het Malieveld zien staan, wat zou er gebeuren als wij het demonstratierecht zouden overdragen aan het dierenrijk, de planten en rivieren, de zeeën en bergen, aan wind en regen, en zou er dan geluisterd worden door iemand die de macht heeft iets te doen, die inziet dat weerloos en waardeloos geen synoniemen zijn, dat de zachte krachten aan het verliezen zijn, dat de aarde onze liefde nodig heeft, niet ons groengewassen smeergeld? foto: pixabay eukalyptus currency

kreukelzand

ik ben een kreukeltje een dichtgefrommeld blaadje in de wind ik dartel zo je kamer in jouw kieren zijn mijn welkomshaag ik waai aan wanneer je wilt of als de windrichting klopt met de stand van zon en water je kunt me oprapen zoals een spiekbriefje van vroeger soms ben ik wat onleesbaar je kunt me dan proberen glad te strijken liever niet met je nagel ik lig graag in je warme hand dan schrijf ik versjes in je eeltlagen als zandtekeningen verdwijnend aanwezig op naakte stranden afbeelding: pixabay zandtekening

klaterzee

op hoge poten golft zij aan en neemt mij klotsend in haar armen - een kwal hongerdrijvend naar een prooi ik ben van weerloos materiaal mijn drijfbanden net lek geschoten weekdieren oranjerond op groenblauwe achtergrond ik ben goed genoeg zeewaardig word ik opgeslokt het water stijgt voorbij de haargrens mijn mond vormt een klaterlach spuit water naar de bron ik vloei uit ik ben de druppel die de zee ik loop over van alles afbeelding: golven zee oceaan pixabay

op schrijversvoeten

als dichter moet je niet te voorspellend aanwezig zijn, niet te regelrecht in vooruitlopende zinnen, je kunt ook té zwanger zijn van hoe het afloopt met je stroomlijnen schud voor je de pen ter hand neemt de snelwerkende clichés uit je mouwen, zo voorkom je dompers op je voorpret en smaalgrijnzen van redacteuren, je wilt tenslotte niet voor kleindichterlijke prutser uitgemaakt worden. om woordspeligheid te vermijden, meet je beeldspraak af in zorgvuldig gewogen potjes, maat tomatenpuree, je moeder zei al ‘overal waar het woordje té voor staat’, de rest mocht je zelf invullen. leg je vinger ook niet te zeer op jeugdplekken, je onvrede over geleden tijd is geen prijspakker, het betere gedicht overstijgt de maker zonder zweefvliegerig te worden, je wilt toch zeker geen ééndagsdichter zijn, doodsoorzaak: onbekend. als je op schrijversvoeten gaat, doe je dit liefst op klaarlichte dag in het volle besef van je woordvindproblemen, strompel gewoon wat rond in je hoofdgedachten en val gerust over je woorden, je struikelingen leiden soms tot onverwachte nieuwdichterij. foto: sandidglider pixabay

dichterstreken

ik schep een dichterlijk genoegen in schrijflijnen die ongepast en welgemeten van de juiste lengte zijn voor het oor van de lezer verwant aan hoe rivieren stromen en het luchtspelen van vogels die hun vrije pennenstreken van gedachten voorzien op witblauw papier afbeelding: screamenteagle pixabay

niettemin

niettemin ben ik van mening dat ik niet te min ben, tenminste niet de minste om iets te menen over minderheden of meerwaarden uiteraard heb ik een zeker zwak voor uiterwaarden, zinkgaten, met vallen en rechtpraten rol ik wegennetten uit om in te dwalen en uit te zoeken wat ik vind ik kan helaas weinig zeggen over ditjesdatjes oorwatjes wissewasjes poespasjes jarretelles nieteswelles borrelpraatjes volg ik niet ik drink mijn thee alleen small talk is te klein voor wie wagenwijd wil zijn nog minder ben ik te spreken over plus- en minpunten die elkaar gemiddeld genomen opheffen: op gemene delers kun je immers niet vertrouwen, er moeten handen uit de mouwen voorts ben ik het oprecht oneens met haperende draaideuren niet geaarde stekkerdozen bezitterige bedwantsen de afwas van gisteren dagresten in je slaap of slaapresten in je dag en niet te vergeten: mopperbazen, angsthazen, volle blazen en wat al niet en wat Dies meer zei maar die spreekt vanzelf ik spuit vrijelijk mijn elfjes over alles wat mij niet zint ik geef mijn mening gratis daarentegen kan ik mijzelf voluit vinden in louterende lenteregen, in er geen doekjes meer om winden in vrijbaanswegen en klankklare zinnen maar bovenal in nooit meer verzwegen onbevangen minnen

eeuwige honger

ik zie ze op het strand, de parmantige plevier, de hoogpotige wulp, de elegante drieteenmeeuw naast haar grote broer, ik zie ze in de duinen, het half verscholen fazantenpaar, de grote grazers, de spreeuwen, zwermend, altijd op de vlucht, op weg naar. voedselzoekers zijn het, wie leven wil moet eten, zonder voedsel geen boer, geen mens, geen dier, geen plant, zelfs de aarde hongert, de zee heeft zuurstof nodig, alles eet, alles is in beweging, er moet gegroeid, iedereen heeft nood aan celvernieuwing, aan niet blijven waar je bent. bezige bijen zijn we, rupsjesnooitgenoeg, doorbijters, speurneuzen, kruimeldieven, soms uitvreters, iedereen wil een graantje meepikken, doet mee met een spelletje koekhappen of hielen likken, sommigen zijn aasgieren: de een z’n dood, de ander z’n brood. honger is de aard van het beestje, we kauwen en knagen ons door onze jaren heen, we happen onze kaken moe, we eten door tot we verzadigd zijn en de slaap ons overvalt, in de ochtend roept een nieuwe honger ons naar hetzelfde ontbijt, altijd op de vlucht voor. afbeelding: pixabay honger maaltijd

klimaatbeleving

is er zoiets als klimaatbeleving waarbij je ongegeneerd van smeltende gletsjers kunt genieten, live getuige kan zijn van het uitsterven van de laatste ijsbeer, vooraan mag staan bij een bosbrand, of er onder begeleiding zelf één mag aansteken, want door jezelf in het episch centrum plaatsen voel je pas echt dat je leeft. je wilt ook wel eens eerste rang zitten in een onderzeeër om die kilometers plasticsoep van binnenuit te kunnen ervaren of om voor je ogen koraalriffen te zien verbleken, alsof je een griezelfilm in real time meemaakt, terwijl je wijn wordt bijgeschonken en de borrelnootjes vrolijk rondgaan, waardoor je je veilig en gezien voelt. er valt ook veel te genieten aan de voet van afvalbergen, denk bijvoorbeeld aan voedseloverschotten: gekwelde kromkommers, misvormde wortels, brood van gisteren, rotte aardappels, je las ergens dat wereldwijd 40% van al het geproduceerde voedsel verspild wordt, wauw, zo’n overkill is echt chill. maar er is meer: brandstapels met 1-dagskleding, kerkhoven vol apparaten waar een steekje aan los is of gewoon niet met de juiste kleur of look, je kunt je vanuit je compleet uitgeruste SUV suf lachen om al die schadende overdaad, je zit erbij en je kijkt ernaar, er is een schrijnend teveel aan alles, het mag best een beetje schuren toch? die onleefbare toekomst is by the way een broodje-aapverhaal, daar heb je onderzoek naar gedaan, je bronnen wijzen allemaal in dezelfde richting, het is een kwestie van achterwaarts vooruitschakelen naar het vroeger-was-alles- beter leven, daar zou een keurmerk voor moeten zijn. in the meantime is er nog zoveel te beleven, je bucketlist groeit met de dag, je zou zelf wel eens op de Titanic, in het hart van een kettingbotsing, aan het front in Oekraïne, in een spaceshuttle, die kort na lancering ontploft, of opgesloten in een ingestorte mijn, elke ramp biedt nieuwe kansen voor een next level experience. ze noemen je een ramptoerist, maar dat ben je niet, je voelt totaal geen paniek, plat gezegd zit het zo: filosofies gezien is de aarde net als ons, soms heb je koorts, soms heb je het koud of krijg je braakneigingen, na een weekje is het over, bij de aarde is dat dan misschien een eeuwtje of wat, een kniesoor die daarop let.

aardsvijand

gulzige grazers zijn we, eeuwig op zoek naar groener gras, gretige groeiwormen, gangmakers, we wurmen ons even enthousiast in boeken als in goudmijnen, vruchtbare aarde of een astronautenpak. aan de lopende band laten we onze ogen vallen op hebbedingen, elke dag planten we een vlag: dit hier is nu van mij! we kunnen veel hebben, we denken grootschalig, in rechte lijnen, de aardbol is ons speelterrein en iedereen doet mee. je moet wel als je alleen boe of bah kunt zeggen of als je met een groen hart maar zonder stembanden geschapen bent, je moet wel als je onder de armoedegrens woont en je klimgerei stelselmatig wordt weggegrist door de grote grazers in je leefgebied. je hoort ons van verre aankomen met onze oorlogshanden, bulldozers, bevelen, wij aasgieren, rokkenjagers, we maaien het gras voor je voeten weg, we pikken je laatste graantjes mee, we kluiven je af tot op het bot, en laten je dan achter in een land zonder hoop, je was slechts tijdelijk ons hebbeding. onze ogen reiken verder dan de planeet dragen kan, wij aardsvijanden, doorgeschoten groenten, te ver uit de kluiten gewassen apen, de dierlijkheid voorbij, ecologisch invalide. als alle hebbedingen op zijn gaan we naar Mars, we nemen een vlag mee want je weet maar nooit.

klein duimpje maakt een reuzensprong

op dagen dat je jezelf zo duimklein denkt dat je alleen nog opgemerkt wordt door mensen met enig fingerspitzengefühl kun je maar beter je binnenbanden oppompen om niet het hele eind door je dag te hoeven rupspoteren, je wilt voor het vallen van de nacht nog ergens aankomen waar huiselijk geluk gaande is. er moet een manier zijn om jezelf groot te denken zonder er duimendik bovenop te gaan liggen, in sprookjes lijkt het zo eenvoudig, je steelt een paar laarzen van een reus en je bent in grote stappen snel thuis, tenminste als je niet mijlenver afdwaalt omdat je nog niet weet welke richting je op wilt met je dag. je wilt geen denkfouten maken en jezelf niet groter maken dan je bent, grootheid wordt bovendien vaak in één adem genoemd met waanzin en het stelt je toch wel gerust dat veel mensen op de kleintjes letten, er wordt gezegd dat vele kleintjes een grote maken, zo kun je het ook nog eens bekijken. er zit dus niks anders op dan te gaan sparen, met munten kunnen torens gebouwd, als je ze handig stapelt kun je erop klimmen om je binnenstad te overzien en misschien, als je het lef hebt en er iemand is die voor je wil duimen, een reuzensprong te wagen naar iets dat groter dan jezelf. afbeelding: Front cover of Tummeliten published 1899, bron: Wikipedia

schelpjes zoeken

er zijn schuilplaatsen te over in het land van ooit, denk aan paraplu’s en portieken, tunneltjes en torenkamers, bierhallen, bomen, trapkasten, w.c. ’s zonder bovenraampje, je kunt er schuilen voor veel dingen: de regen, de wind, de werkelijkheid, een pak slaag, familiebezoek, of misschien een slechtere versie van jezelf. er wordt nogal wat afgeschuild in kerken en achterkamertjes, maar ook in leugentjes om bestwil, drogredenen en kledinglagen, en vergeet niet de gezichten, elk stukje blote huid zoekt dekking achter een camouflagenet, er schuilt een grimeur achter elke grimas, er valt zoveel te verbergen, voor naakt gaan we wel naar het museum. schuilen voor de dagelijkse verveling kun je bijvoorbeeld in kranten, fanatiek poetsen, sporttoernooien kijken, overwerken, of door je ogen vingervlug aan een bewegend scherm vast te hechten, de kleefkracht anno nu is optimaal, even een moment weg van jezelf, de data lekken zonder limiet je hoofd in, het voelt prettig, als een gewenste intimiteit. schuilkelders vermijd je liever, want wie daar schuilt weet dat er dakloosheid boven zijn hoofd hangt omdat er bommenregen is voorspeld, een zware inslag in plaats van lichte neerslag, de hemel houdt haar water in, je denkt aan die keer dat het confetti regende en je niet bang was. je kent je vrienden aan hun schuilplekken, soms moet je je verdiepen in de regels van hun hide- and-seekspel om teveel blootstelling te voorkomen, elk mens heeft er recht op om soms niet gevonden te worden. bij vreemden ga je nog behoedzamer te werk, je weet niet wat er schuilgaat achter een verlegen oogopslag, een afgemeten glimlach, een vragend handgebaar, soms verbergt een ja een nee, of andersom, ieder spreekt een eigen schuiltaal, daar is geen vertaalapp voor. een klein meisje loopt op het strand, ze draait en trekt cirkels in het zand, ze fantaseert over verdwijnplekjes, schulpjes om in te kruipen, als je je klein genoeg maakt, kun je misschien schuilen achter een pol helmgras, een struikelsteentje, of je kunt je heel stilletjes opbergen in een schelp, hopend dat iets daarbinnen ‘sesam sluit u’ zegt, en dat de schelp dan op een dag opgepakt wordt door een warme hand, en jij dubbelwandig beschermd, verwarmd, gekoesterd, meegenomen wordt naar een plek op een bureau, een plank vol herinneringen, of een vitrinekastje, waar je blijven mag, laag in laag in laag, ongezien aanwezig, in stilte gekend.

dingen die gezegd

het zwijgrecht is verlopen, er zijn dingen die gezegd, in haastige lijnen, in halve zinnen, kromgetrokken van het wachten in spreekbuizen die maar niet op adem kunnen komen. je wist niet welke woorden je aan je strottenhoofd kon toevertrouwen zonder ongeloofwaardig te klinken, je moest je kaken stijf op elkaar houden omdat je het nuttige van het aangename wilde scheiden, het snappen van het snakken, waardoor de afvoer verstopt raakte: doorspoelen lukt niet meer, er moet iemand gebeld. een clown kan ook niet kiezen tussen lach of traan, ieder mens heeft toch een andere kant, zelfs een ui laat zich in laagjes pellen, je wilt dubbelzijdige verlamming van je stembanden voorkomen, liever redeneer je in cirkels, oneindig veelzijdig trekken ze wat krom is rond. je kunt je denkhart ontwikkelen, of je buikbrein, of gewoon stoppen met zwijgen, zwijgen is goud maar jij gaat voor zilver, je eist je stemrecht op om eindelijk te kunnen horen hoe je klinkt.

zwerveling

tjonge jonge wat ben ik heilig vandaag, ik ken de hemel als mijn binnenzak, ik heb een 1-1-2tje met god, ik sla graag loos alarm, heiligheid wil gehoord worden. ik sta naast mijn schoenen, ik ben erop uit het mensdom met onbedekte voeten te treden. het moet gezegd: ik kan beter zingen dan Hildegard von Bingen mijn stem komt hoger, schalt met onbezonnen zuiverheid door het luchtruim, een toontje lager ken ik niet. ik schijn al zo heilig maar alsof dat niet genoeg is ben ik strijdbaar bovendien, met gebalde vuisten bestorm ik heilige huisjes en vecht wat krom is recht, ik lach om Jeanne d’Arc, ach, ze deed haar best. ik ben geroepen, ik streef naar hoger hemel, ik droom op de toppen van mijn kunnen, zelfoverstijgend verklaar mijzelf zalig, vanuit den hoge kijk ik en buig neer. ik knik koninklijk naar de kleurloze kinderkolonie daar beneden, krioelende mieren zijn het, ik buig nog wat dieper, ik zie hoe ze me aangapen, prevelend, stuurloos, dolgedraaid. ik groei ervan, ik rek uit, onmerkbaar verlies ik aan lichtgewicht, mijn voeten worden van hun stuk gebracht, ik sla dubbel in mijn eigenwaan. ik wist niet dat je ook te ver kan buigen, dat barsten ook een optie is, dat je niet al bij leven het tijdelijke met het eeuwige kan verwisselen, heilig waan ik me veilig, tot ik topzwaar begin te tuimelen. ik val uit mijn heelal, ragfijn stort ik neer, mijn zwevend bestaan spat uiteen in twijfelstemmen en klaagzangen, er zit niks anders op dan een vleeshemd aan te trekken en mijn voeten te steken in de stoute schoenen van een sterveling, eeuwige zwerveling, voor altijd op weg naar een rustplaats.