Het woord alleen zorgt toch voor een soort gevoel van opstandigheid?
Ik hoop oprecht, de eervolle bescheiden rebel in mij, dat, mocht ik ooit een echt boek schrijven het in de VS verbannen wordt.
Ik laat in eer en geweten mijn twee personages, van hetzelfde geslacht, innig kussen in een vreemde, van godsdienst verstoken wereld en nog net iets inniger als hen dit een veroordeling oplevert en ze uit de bib worden gekegeld.
Een brandmerk.
Een stempel.
Een neerbuigende, boze vinger richting bibliotheekdeur.
'Ga en kom nooit meer terug!'
Dan gaat het ondergronds, in de schaduw van de 'erkende verhalen' hokken de verboden verhalen samen.
De queer personages fluisteren hun avonturen.
De vrije zielen spinnen hun verhalen voor al wie durft lezen.
De magie knettert in de beslotenheid van duistere puberkamers.
De pagina's worden iets zachter omgeslagen want om de hoek loert de boekenpolitie. Verhalen worden doorgegeven in code taal, geheime tekens.
'Las jij al...' Zoals the Batsignaal, alleen duidelijk voor wie het begrijpt. Duistere, knusse boekenwinkels leveren stiekem hun voorraad magische, betoverende verhalen voordat ze hun deuren sluiten om wat verderop opnieuw op te duiken.
In pure Robin Hood-stijl.
O ja...
Daar zou ik met heel veel plezier deel van willen uitmaken...
Wie niet?