brief met voetafdruk

Wim Vandeleene
17 sep. 2019 · 0 keer gelezen · 1 keer geliked

Mijn dochter had zich aan het einde van de zomer 

tot een klimaatbetoger ontpopt. Naar het voorbeeld

van Greta Thunberg, haar tieneridool uit Zweden

spijbelde ze om naar het groene front te trekken.

 

Ze zou volharden tot de planeet gered was. 

 “Skolstrejk för klimatet” verfde ze in pekzwarte letters 

op straat, net voor de oprit van haar leerkracht chemie, 

een verdachte man waaraan ze de pest had, omdat hij naar verluid

belangen had in een farmaciebedrijf dat in opspraak kwam

voor misbruik van laboratoriumratten en fraude met aandelen.

Er verschenen berichten op de sociale media om de schooltas

thuis te laten en Brussel te bestoken met hun wilde jeugd.

 

Brossen voor de bossen!  Ze was onstuitbaar, 

overtuigde haar moeder om haar wekelijkse steak au poivre

te vervangen door tofu.  Meegesleept door haar geestdrift,

moedigde ik haar met een knipoog aan tot een staatsgreep. 

Toen we een vlucht planden naar Zuid-Afrika, steigerde ze.  

‘Weet je hoeveel een straalmotor per jaar uitstoot

en wat de voetafdruk is van een vliegtuigpassagier?’ 

‘Houd jij de statistieken bij?’  vroeg ik haar.

 

 Vroeger zou ik me geërgerd hebben aan de opgedrongen moraal.

Maar ergens kon ze me overtuigen van een gedeelde schuld,

sinds de hoogovens en koeltorens als paddestoelen uit de grond rezen.

Elke maatregel komt te laat, zei de cynicus in me, maar ze had me ingepakt

met haar overgave, dat wilde verzet dat ik herkende van toen ik als tiener

tegen kernwapens betoogde.  Daarom traden we in haar voetsporen.

Die zomer zouden we een klein hotel boeken aan de Semois

en de trein nemen. ‘We kunnen ook met de fiets naar de Westhoek?’

zei ik, om er een schep bovenop te doen.

 

De voetafdruk van een treinreis in het binnenland

was nog net aanvaardbaar voor Lies. Ze begon zich meer en meer

te vereenzelvigen met haar idool die in Zweden was uitgeroepen

tot ‘vrouw van het jaar’ en getipt werd voor de Nobelprijs van de vrede. 

 ‘Wist je dat Greta aan Asperger lijdt? zei ik, in een poging 

om een menselijker portret van haar boegbeeld op te hangen.

‘Asperger is een gave, geen stoornis’ zei ze.

 

Opnieuw stond ik schaakmat, de mond gesnoerd.

Ik bewonderde haar zelfvertrouwen. Voor haar was het oordeel klaar,

dat alle grote heren die de klimaatakkoorden hebben getekend

een preek verdienen, dat ze evenveel valse beloften uitstoten

dan broeikasgas. ‘Ze stelen de toekomst van hun kinderen’ zei ze.

 

In maart streek een zwerm van betogers streek neer in Brussel,

versterkt door een deel leerkrachten. Ik las hun slogans.

‘De dino’s zagen de komeet niet aankomen. Wat is ons excuus?!’

‘Is the moon our plan B?’ ‘My boobs are huge but so is my concern

for global warming’ Nog diezelfde maand reisde een energieminister

met een privéjet naar de klimaattop en stemde ons land tegen.

 

De aanhang groeide. De prins, een leger wetenschappers.

Op een burgerplatform werden alle voorstellen gebundeld.

Een minister nam ontslag onder druk en zei dat het protest

‘opgezet spel’ zou zijn. De gele hesjes voegden zich bij de betogers,

scheidden zich in de Wetstraat af om te vernielen wat ze konden. 

Het verzet ging viraal. Spijbelen werd hip.  De sociale druk steeg 

en wie niet meeliep in de mars dreigde vrienden en duimen te verliezen.  

 

De schooldirecteur van Liesvoerde de strafstudie in 

maar dat was olie op het vuur. Leerlingen wentelden

zich nog meer in de loopgraven. ‘Stompzinnige straf.’ zei Lies,

zeker van haar zaak. De morele balans was positief.

Ik liet haar van school veranderen en zond in haar naam

een pittige ontslagbrief, waarin ik haar argumenten aanhaalde. 

‘Ik wil er iets aan toevoegen’ zei ze.  Ze nam een blanco blad

uit een lade en zette er een vuile schoen op. 

                       

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
17 sep. 2019 · 0 keer gelezen · 1 keer geliked