naar Anselm Kiefer
ik zal in het wondbed blijven staan
met chirurgische precisie blijven snijden
in kraters naar antwoorden blijven zoeken
het metaal zal geen roest gegund worden
de korst de tijd niet krijgen te gaan jeuken
het vernis zo gebrand op het verfraaien
het hout dat zo verbeten wil kaderen
nooit zal er genoeg van zijn
in de tijdkorst begraven vragen
ooit worden ze gelezen
tot zolang vindt het liniaal feilloos de vingers
wordt rust noch vergeving gegund
tot zolang zweer ik met zuur te gooien
te brullen wat gebruld moet worden