nikki_petit

Gebruikersnaam nikki_petit

Website https://www.nikkipetit.be

Poëzie Column Kort verhaal Bloggen Cursiefje

Over nikki_petit

Nikki Petit (°23/12/1972)
Poëzie, haiku en andere schrijfsels

Lid van Dichterscollectief Deinze.

Teksten

Dichter bij Myriad Pursuits van Jan De Vliegher

myriad pursuits perpetuum mobile artifex ludens __ de schilder vuurt aan knikkerspel van kleur en licht duizelingwekkend __ voetjes in het stof voluptueuze coupes toch schitteren ze __ stil op de steeltjes kristallen koor in de kast dorstig naar weer feest __ niet te stapelen lusthoven op porselein omring ze met licht __ geef je rijpe vrucht snij je vlees op mijn bloemen ik omrand je goud __ zelfs achter het glas boeten ze niet in aan kleur de schittering blijft __ wat er van ons rest los van lust, lijf en leden een hoofd van plaaster __ ieder een hard hoofd een lok, zijscheiding of baard wat ons onderscheidt __ de blik wordt troebel zelfs bouwstijlen vervagen waar billen smelten __ toeristenstoeltjes in gele groepjes van vier te dure koffie __ het beroemde plein duiven herdefiniëren de voedselketen __ Venetiaans terras wit marmer en vulkaansteen knalgele stoeltjes __ gebronsde lijven voluptueus en morsig Venetiaanse lust __ peilloze diepte waterlelies verleiden in dronken tuinen __ onderwaterwals meesters in traag geluk de brokaatkarpers __ schuimende branding Venetiaanse Rivièra vakantieliefde __ pril berkenbosje web van wit en craquelé dagdromenvanger __ de witte toetsen trukendoos van de schilder meester-oplichter __ knallende pluche met fluo het doek te lijf luid, nog luider, luidst https://nikkipetit.be/blog/myriad-pursuits

Cluedo Next Gen

Bibberend kom ik de koele ruimte, lees: het vriesvak, van de buurtsuper uit. Blijkbaar zie ik er nog onderkoelder uit dan gewoonlijk, want een jonge twintiger roept door de hele winkel: "Kom hier dak u tegen mijne gilet trek. Ge zult het sebiet warmer hebben.” Jeugdige overmoed, mogelijk aangelengd met alcohol. Dezelfde tongval als ik, ik gun hem het voordeel van de twijfel. Aandoenlijk, denk ik stil in mijn hoofd. Ik wijs hem lachend doch fijntjes op het feit dat ik zijn moeder zou kunnen zijn. Hij aarzelt geen moment: " Dans les vieilles casseroles, on fait la meilleure soupe!" De overmoed van de jeugd. Toch net iets minder aandoenlijk deze keer. Geruisloos vouwt het speelbord zich open in mijn hoofd. Vijftigplus samoerai. Rayon droge voeding. Blik tomatenpulp in de hand. Hij zal het niet meer navertellen. Niemand noemt me een oude kookpot en komt er mee weg.

Egyptisch katoen

Het begon met twee lengtes baksteenslag en een herstelperiode van vijf dagen. Intussen volbrengt ze, zonder verpinken, drie maal per week vijfentwintig baantjes in het plaatselijke zwembad. Dat doet iets met een mens. Na zo’n zwemsessie, waant ze zich niets minder dan een Olympiër. Een bovennatuurlijke kalmte daalt op haar neer en begeleidt haar naar huis, ongeacht welke verblijdende taak haar daar wacht, als ze het geluk heeft dat het er maar één is. Door niets of niemand laat ze zich nog op stang jagen, denkt ze hardop, nog helemaal in de roes van het zwemmen. Terug thuis worstelt ze met de twintig identieke katers die haar beletten haar dekbed in fris gewassen Egyptisch katoen te stoppen. De scherpe nagelsporen in de dure stof negeert ze stoïcijns - dat krijg je dus, als farao's dieren een goddelijke status verlenen. Ja Toet, draai je maar om in je sarcofaag. Onverstoorbaar schudt ze het dekbed tot er zich een geëffend bed ontvouwt, een vijfsterrenhotel waardig. Haar krachtige, Olympische slag zegeviert en de twintig ellendelingen stuiven de kamer uit, de ogen opengesperd, oren plat tegen de kop. De overige huishoudelijke taken worden vrolijk vergeten of glashard genegeerd en voldaan nestelt ze zich op de sofa. Links van haar ligt de kater bedrieglijk beminnelijk in zijn mand, zijn overige negentien persoonlijkheden meesterlijk achter de geraffineerde blik verborgen. “Ha”, denkt ze, “ha kattenkop, daar heb je niet van terug”, zij het iets minder overtuigd dan ze zelf zou willen. Het mag dan een pluizige dictator zijn die om zich heen kijkt alsof hij ieder moment een stoet bedienden verwacht, toch kruidt hij ook haar anders wat flauwe leven. Synchroon met de ondergaande zon, zakt de overwinningsroes in als een soufflé. Van de medaillewinnares blijft maar weinig meer over op dit eenzame uur van de dag. Zelfbewust kirt ze vruchteloos wat verzoenend tegen haar huisgenoot. Hij trakteert haar op de obligate hoeveelheid volstrekt ongenaakbare blikken en strekt tergend traag de achterpoten, één voor één. Wanneer ze zuchtend het licht uitknipt, springt hij op kousenvoeten van de sofa en volgt haar zwierende kamerjaspanden de kamer uit. Nog voor ze hem ziet, hoort ze hem met een zachte plof op het bed landen. “Ik wist het wel”, fluistert de winnares in haar. De ogen tot spleetjes geknepen, zet de kater spinnend zijn nagels in het Egyptisch katoen. Als je niet beter wist, zou je denken dat hij lacht.

Oermoeder

Gisteren kreeg ik een beeldje cadeau, een soort oermoeder met kind, een familiestuk, dat generaties overleefde. Het kreeg een ereplaats op de buffetkast onder de foto van mijn kinderen. Een snapshot van een warm moment op de gevoelige plaat vastgelegd, voor puberteiten en adolescentie het overnamen. Vannacht zijn mijn kinderen van de muur gevallen, zomaar pardoes op hun gezicht. Mijn op canvas geprinte zoon houdt er alvast een permanente verminking in zijn hals aan over. Ze hingen nochtans aan een wonderlijk zelfklevende spijker, een even grote hype als elektrische wagens die eigenlijk onblusbare bompakketten blijken te zijn en hormoon restitutie therapie, HRT voor de sisters. Aangeprezen als hét middel tegen overgangsklachten, zoals daar zijn, gewichtstoename, afnemende energie, angst en doemdenken, opduikende stugge kinharen, hart- en vaatziekten, osteoporose, opvliegers, droge ogen, huid en slijmvliezen (we houden dit bewust vaag, maar iedereen weet waarover het gaat), broos haar, dementie, afnemend libido, hersenmist, vermoeidheid, met de horizon verdwenen geduld en als vermist opgegeven zorgreflex. Maar bovenal voor meer levensvreugde voor uzelf en de u omringenden! Hoezee! Goed voor alles, maar komt met een bijsluiter die men minstens één keer rond de aarde kan wikkelen. Bio-identiek, in pillen, gel of patches, we mikken op de laagst werkzame dosis, bij tussenbloedingen drijven we op tot we weer gaan met die banaan! Zoals met alles wat zo bejubeld wordt vraag ik me af, waar zit de adder? Waarom is dit wondermiddel weer iets exclusiefs voor vrouwen, net zoals anticonceptie? Want die pil voor mannen, die is toch eigenlijk nooit echt van de grond gekomen, laten we eerlijk wezen. Hebben mannen dat dan niet nodig, die ongelooflijke bescherming tegen al die ouderdomskwalen? Zijn zij dan nog helemaal intact eens de vijftig gepasseerd? De hormonen racen nog alsof ze twintig waren, ze lopen nog steeds met volle haardos achter hun .. euhm .. zorgreflex aan? Geen slijtage dus of wat had je gedacht? Of ... willen ze stiekem gewoon een partner bij wie dat het geval is? Zit dat achter die hele marketingmotor voor HRT en al die nieuwe, breed lachende, halve marathons lopende menopauzeconsulenten, of zouden ze het deze keer écht goed menen met die onderzoeken naar gezondheid bij vrouwen? Die nichemarkt die men al eeuwenlang olijk negeert bij alle medische studies (testpersonen die menstrueren en hysterisch rondlopen met een fladderende uterus in de buik, zijn per definitie onbruikbaar én onbetrouwbaar, dat stond buiten kijf). Bij vrouwen is het pas een hartinfarct als het onomstotelijk bewezen geen stress is, dus als ze dood op de grond liggen …. of zoiets. Ho maar! Ben ik een complotdenker aan het worden? Is ook dat een overgangssymptoom? Hoog tijd voor een pilletje of gelletje? Kwestie van de productiviteit en de aaibaarheid van de dag naar een maatschappelijk aanvaardbaar niveau te tillen? Mijn zorgreflex is echter onherroepelijk op z’n retour, daar helpt geen smeren meer aan, van de vraag wat we gaan eten vandaag, ga ik gillen. Mijn kinderen hang ik dus morgen wel weer op, of overmorgen, met het alternatief van de zelfklevende spijker, ook gekend als boorgat, plug & play. De vraag blijft, was het echt de spijker, of probeert de vruchtbaarheidsgodin op de buffetkast me iets te vertellen? Misschien toch die menopauzeconsulent maar even bellen.

Kapseizen

je huilde niet hoop kapseisde in de kamer een kraambed verdraagt immers geen stilte gehaaste handen wikkelden je in een doopkleed van aluminium namen je mee te ver van mijn reikende handen te ver om ooit nog je weg terug te vinden ze hoorden ons niet schreeuwen thuis trok alle lucht uit de kamers het galmende huis met onbeslapen bedden klapte ineen toen ik het verliet niemand hoorde ons breken Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2026)

haiku

een huizenhoog verdriet woont in mij met elk journaal komt er een etage bij

Tussen kant en prikkeldraad

ik lig adem te snel mijn tussenribspieren vormen een onontkoombaar korset door het raam op kipstand zie ik Turner’s luchten woest voorbijrollen een donkerblauwe, woedende filmrol op een soundtrack van de suizende autosnelweg ik wil dat het dondert in de verte probeer te negeren dat het maar de wielen van het zwaar vervoer zijn op de betonnaden in het wegdek ik lig plat op mijn rug adem naar mijn buik ik ril, maar verdraag geen reepje stof woelend tussen kant en prikkeldraad tel ik de nachten tot de wind draait of desnoods de bliksem inslaat het weer stil genoeg wordt om te slapen

Semper iter

gehecht aan haar betonnen kade mijn schelp, een huis, een wereld op zich ik filter, voed en ben verankerd met deze ruwgerande magneet aankomst- en vertrekhal, die slaapt in shifts en oliepak eenieder een stormkoord biedt loodsen, verweerde dansers van het zeegat meesters in het schaduwspel met de zandbanken slaan er tongvallen en handen in elkaar haar geul wiegt een onderwatermuseum mythes en smeekbeden, verstrikt in algen en slib overgeleverd aan de godin met het pelerientje geschuurd tot haar brute kern, onontkoombaar slaat ze splinters in iedere passant ze filtert, voedt en is onstuitbaar in haar beweging nooit eindbestemming altijd de reis Gepubliceerd bij het Zeeuws Literair Tijdschrift Ballustrada (2025)

Tour de force

Hier groei ik, in twijfel, hartzeer bravoure, verlangen en onzekerheid. Hier zing ik luidkeels, oorverdovend, onvast en hees, dit is mijn stem. Hier zwoegen, zij aan zij, wie ik was, had kunnen zijn, graag was geweest, zou willen zijn en wie ik ben. Hier groeit gestaag de kruin van mijn kroniek, mijn tour de force, mijn requiem.

Zotskap

ik hang mijn zotskap aan de wilgenalle honderd huilen ze met me mee zou verdriet vanzelf verdwijnenals je het lang genoeg deelt door twee

Code oranje

buiten legt code oranje de ene na de andere onbuigzame wilgenstam over zijn knie in de woonkamer houden chrysant in pot en terrasmeubels zich dood op Hongaarse wijze walst de dag door de kamer truien en mutsen zweten het laatste restje zomerbries uit op het droogrek ook vandaag levert een krijger mijn zorgvuldig gekozen weekmenu voorzichtig zeg ik hem voorzichtig op de weg lachend slaat hij zich op de borst de buurvrouw tolt, gaat met haar bladblazer de wind te lijf code geel herverdeelt driftig papier en karton een PMD-zak holt de straat uit Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2025)

Kort lang kort

doordeweeks in de brievenbus op dinsdag verstopt tussen de reclamefolders soms voorafgegaan door deurbel en wegstervende voetstappen eerste tweede laatste aanmaning doorverwijzing van het kastje naar de muur weigering ingebrekestelling uithuiszetting de omslagen vormen een leegstaande torenflat met beduimelde ramen de inhoud houdt de kachel gaande we tapen we brievenbus dicht spreken een code af enkel wie kort lang kort aanbelt laten we nog binnen voor de ramen aan de straatkant schuiven we onze mooiste tekeningen en aaibare quotes we houden onze adem in en hopen op milde kijkers van voorbijgaande aard 2e prijs Poëzieprijs Boontje (2025)

Ruis

steeds hoger, steeds sneller niet minder maar meer work hard, play harder crash test dummy keihard tegen de muur gefragmenteerd de mist in onderhuids alleen nog gruis steeds hoger, steeds meer niet kiezen maar alles work hard, play harder finaal aan flarden de menselijke variant van pulled pork onderuit in de zetel de blik gevangen in de herhalingslus op de lijn alleen nog ruis Gepubliceerd in Dichtregels voor onzichtbare zieken, WOORDENTIJ (2025)

Brullen

naar Anselm Kiefer ik zal in het wondbed blijven staan met chirurgische precisie blijven snijden in kraters naar antwoorden blijven zoeken het metaal zal geen roest gegund worden de korst de tijd niet krijgen te gaan jeuken het vernis zo gebrand op het verfraaien het hout dat zo verbeten wil kaderen nooit zal er genoeg van zijn in de tijdkorst begraven vragen ooit worden ze gelezen tot zolang vindt het liniaal feilloos de vingers wordt rust noch vergeving gegund tot zolang zweer ik met zuur te gooien te brullen wat gebruld moet worden

Reset

ga nu maar stap naar open armen wis je moederbord kijk niet achterom geef enkel je tanden bloot huilen kan later nog buiten wanneer het regent krul je tong om nieuwe klanken waan de oude nu maar dood spring nu maar droom niet van de bodem blijf watertrappen omhoog die kin hou je ergens anders groot

Mimesis

op het stoffige jaagpad strompel ik onder mijn boetekleed van jaarringen draag ik enkel nog mezelf in de hitte verschrompel ik rond mijn pit als de droogbloemen in mijn buik ongezien, ongehoord een wolkbreuk herschikt de kaarten hongerig beklimt het groen oude basten netelt ze, perst sap in de droge groeven ik stroop mijn doorweekte cocon af volg met mijn vingers striae rond tepels en navel wil hoger reiken, verder kijken ik werp me op de stammen, schuur tegen ze aan rijt mezelf open, wil een korst van nerven, splinters en ongenaakbaar weerstaan geschaafd en verworpen, mijn hand overspeeld struikel ik achterwaarts de oever af word door de zuigende modder getackeld de armen en benen gespreid, laat ik me vallen gun mijn karkas aan riviermond, waterpest en vissen

#17oktober

vleugels worden zwaar onder de armoedegrens kortwiekt men dromen

#tropisteveel

water bij de wijn van rood over rosé naar rorschachmysterie

Zonevreemd

we plannen het in tussen de autosnelweg, het windmolenpark en de 5G-mast de coördinaten van dit woonproject worden niet vrijgegeven ieder GPS-systeem stort er zich in het ijle wie daar te vinden is, wil niet gevonden worden naar wat daar te vinden is, is geen mens op zoek voorts dulden we niets dat kan suggereren dat menselijk leven er überhaupt mogelijk is geen drogende was of tapijten op de minuscule terrasjes geen zonneluifels, hier hangt van nature al schaduw genoeg wie tapijten en was binnen laat drogen, is aansprakelijk voor alle opstijgende, insijpelende en andere vochtproblemen voor meldingen rekenen we op omliggende, ontevreden buren hieronder geven we alvast het nummer van de kliklijn mee op meldingen van ongedierte wordt niet ingegaan dat ze daar beestjes zien, wil nog niet zeggen dat die er ook zijn als meer dan de helft van de bewoners, in het Nederlands, klaagt doen we onaangekondigde huisbezoeken, niet thuis = niet pluis in de gemeenschappelijke tuin geldt een strikt barbecueverbod we kleuren die zone als hangplek voor onze pubers aan zondagsrust is daar geen nood, met die enkelbanden raken ze niet ver, laat staan vermoeid waterkranen en stopcontacten worden buiten niet voorzien ze gaan maar naar de carwash, waar ze toch al zwartwerken straatverlichting wordt functioneel en niet te verdragen fel LED zo verzekeren we ons van een spontane avondklok we begraven het tussen de autosnelweg, een windmolenpark en een 5G-mast bloemen noch kransen

#zomer

met blote voeten op stukgeslagen schelpen het scherpste geluk

Kruiden in potjes

stijf in het gelid achter glas staan we gedroogd en versnipperd het bewegen, het kippenvel de zonnebrand ontzegd volgens populariteit gerangschikt trekken we bleek weg vervalen tot onbestemde grondtonen camouflage van de middelmaat minder en minder voert pikant de boventoon met nauwelijks verholen afgunst, verwensen we flamboyante exoten naast boven en onder ons bespieden onze wuivende tegenpolen in hun potten op de vensterbank of godbetert groen en wild, met krachtige sapstroom vrij als een vogel, plukklaar in het wild de angst voor het verstrooien stillen we met kaneel

#zomer

met haar duizenden gretige mondjes bijt de branding in het strand

#mosselen

het lege schreeuwen wijdopen mosselschelpen stil happend naar lucht

Puntgedicht

de as van verbrande meningen stapelt zich op aan onze deuren koud en onvermurwbaar als sneeuw

#desmensen

lekkende vaten heel soms communiceren we ook een beetje

Festijn

qua opsmuk de boom naar de kroon stekend vallen bij de begroeting al de eerste naalden op verstijfd damast legt de tafelschikking de versplinterde stamboom bloot glazen fonkelend in de hand begint de krijgsdans der wespen de fijne vleeswaren uitgestald smullen weekdieren van wat de revue passeert de eerste scheurtjes verschijnen in het pleisterwerk lipstick besmeurt ontblote tanden onder de oppervlakte voeten naast te nauwe schoenen het aansnijden van de taart gaat zoals steeds naar de eter met het scherpste mes een achteloos onthoofde baby van suikergoed wordt door botercrème verzwolgen het ontkurken van het digestief ontketent de laatste spoken

#maaimeiniet

Oksels floreren bikinilijnen krullen lies lacht zich een breuk Tip van de week Creatief Schrijven/Azertyfactor (2024)

Hotel California

over deze wijk spreekt men met de mondhoeken naar beneden hier komen slechts bewoner, arts en wijkagent tenzij de notelaar vruchten werpt een verkeersvrij woonerf werd het niet het moest ook niet te gezellig worden laat ze vechten om parkeerplaatsen moderne variant van brood en spelen op gezette tijden een vals brandalarm ze leren snel en blijven binnen geen directe lijn met de brandweer dat scheelt er weer een paar, als het écht brandt zonwering en geluidsisolatie zaten niet in de aanbesteding wel een afgekeurd prototype van een centraal ventilatiesysteem bovenbuur gaat ’s nachts in volle psychose kalfslapjes met een vleeshamer te lijf onderbuur test de klok rond curryrecepten uit die van ernaast rijgt de joints aan elkaar zonder filter dringen ze overal naar binnen, krassen stokmannetjes in het koetswerk van wie het waagt te klagen geen gemene delers, in dit Hotel California schuilt de enige verbondenheid in het onmogelijke van de vlucht Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024) ©

Drijfjacht

waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt plet men levens onder kaartenhuizen happen prematuren zij aan zij naar lucht hun geboorterecht ontvreemd geven zwierige barcodes op ledematen dode kinderen hun naam terug vormen witte grafdoeken een mandala rond schietrozen die ooit hospitalen waren klit de gecremeerde beschaving grauw aan wie nog rondwaart in kil getimede entre-actes daarbuiten schudt men de bekaterde kop houdt het geschreeuw voor tinnitus haalt de rechthebbenden weg waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt raken reddingsboeien buiten adem piekt de waanzin blijft de drijfjacht gedoogd Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024)

Wijtingkroket

DE GARNAALVISSER SCHOOLT ZICH OM TOT STRANDJUTTER EET WIJTINGKROKET

Onmiskenbaar rood

gisteren nog steeg het kwik naar 25° maar de jonge vrouw voor me draagt een roze muts ik roep haar na dat het onbehoorlijk vroeg is voor een muts dat roze weliswaar afgezwakt maar nog steeds verborgen rood is dat het onverstandig is de kou uit te dagen met de maïs dor wuivend maar nog niet geveld de danspassen trager maar niet geteld zij te hongerig om de tred in te houden de wind te flauw om mijn stem te dragen schrijf ik wat al uit kruinen dwarrelt toe aan de groeiende kolonie bruine vlekjes op mijn netvlies stem ik mijn hartslag af op het tikken van de schrikdraad naast het pad een iele horde waarachter een stier loom zijn kolossale kop draait naar de jonge vrouw op het wandelpad met de uitdagend dansende muts die verdund maar toch nog onmiskenbaar rood in zich draagt

1P2

artrotisch leun ik tegen de tuindeur slagschaduw van een vermolmde ladder tegen de perelaar (Nikki Petit) https://www.facebook.com/eentweepowezie/posts/pfbid0cXFDG43hYqxNaZBWQUCMNUkPgXmtJKsEh8QN5Uw3ARMx1qWHf9vcpdKLXyZpxggFl

Wilgekatjes

GRILLIG HANGT DE BUI BOVEN MAARTSE KRAAMKAMERS WILG WERPT HAAR KATJES

Voorjaarskin

DE LUCHT TREKT GROTE BLAUWE OGEN, ZEEPT KWISTIG DE VOORJAARSKIN IN

Haiku/senryu

het kasteel gewekt in geen tijden nog zo dicht bij de lente ze voert de muren dronken, vouwt wensen open laat bloeiers bloeien| alle vrouwen en mannen in mij scheuren zich los uit het behang Gepubliceerd bij Rebelle (2024)

Rechtsaf aan Hamburg Süd

degelijk Duits omringdneem ik wisselbaden in de Noordzeeen de weekendkrant sinaasappelbillen lillend in het slibborsten deinend in hun netten op de golfslag een zwerm meeuwen diemet Zwitsers geijkte tussenpozenals aan een kabelbaan over het water scheert bij eb kan ik te voet naar Vlissingenkuitdiep tussen de golfbrekers rechtdoor envervolgens rechtsaf aan Hamburg Süd de luie zuidenwind ademt door mijn sudokugooit gekef en kindergrijs neerwaar ik ook mijn handdoek spreid knarsetandend laat ik deinmiddels dieprode want voor mijn vingersonbereikbare zones op mijn rug nog maar eens zakkenin de pekel Gepubliceerd bij De Baaierd (2024)

Muurvast

in het midden sta ik de laarzen muurvast in de modder en hier schieten alle hoeken met scherp in dit landschap zijn de pieken afgesleten reikt het ene dal het andere moeiteloos de hand bij nadere inspectie blijkt elk gefladder toch weer een dood blad iedere bries de heraut van een nieuw aanstormend koufront in het midden zakken mijn voeten onder me weg als houten paarden op een carrousel blijft mijn gezichtsveld beperkt tot 180 graden tegen mijn ruggengraat tikt alweer de droge klik van het herladen Gepubliceerd bij De Schaal van Digther (2024)

Lood

er hangt lood in de lucht ik meet de velden met mijn passen bij gebrek aan zon draait een boeket koeienkoppen zich naar mij ik splijt de wolkbreuk onder het slagwerk op mijn transparante paraplu oogsten mijn ogen druipende peren gerijpt in een seizoen dat altijd weergaloos te kort schiet zoals alleen zomers dat doen er staan blazen op de plassen gelach van jeugdvrienden ketst van het regenscherm nagelt me aan de grond de geur van vele natte dagen tijdens schoolvakanties glipt heet door mijn vingers het tromgeroffel ebt weg, lood stolt in mijn schoenen gesuis van natte autobanden vult mijn hoofd bespat meet ik de schade op er staan blaren op mijn handen Eervolle vermelding Poemtata Poëziewedstrijd (2023)

Springen door vierkanten (Machelenput, oktober 2022)

in de holte van haar arm kringen karpers onder schoenen knispert de nazomer als snoeppapier omhelsd door de kerkwegel rusten de dorpsoudsten spiegelen voorbijgangers hun harten aan het graf van de vrouw in de dood gelijk zakken de hoogste kruisen als eerste scheef, wordt het zwaarste arduin het snelst verzwolgen hier krijgen zelfs stenen bloemen glans in het gouden uur liggen drie banen klaar voor een vergeten spel ook de kapel zoekt een nieuwe bestemming is het te laat om te leren springen door vierkanten? Gepubliceerd bij De Schaal van Digther (2023)

Pootjebaden in lieslaarzen

en flamand viste hij op karper maar ook op snoek hij vertelde verhalen, toonde tekeningen de snoek groeide tot de kraken in mijn hoofd de groene Michel zonder filter aan de lippen op 1 mei steevast de roos op de revers, droeg hij een kleindochter op elke hand en wallon viste hij op forel, met hoge laarzen in het hoge gras daar zaten ook adders hij vertelde verhalen, toonde foto’s in een boek de adder werd een anaconda in mijn hoofd tussen de drijvende caravans en bakken bier de koude Ourthe al bijna tot aan zijn borst droeg hij mij en mijn volslanke oma in zijn nek nog steeds durf ik niet pootjebaden in de rivier, sta ik met lieslaarzen in het hoge gras zou hij weten hoe weinig er nog te vissen valt? Gepubliceerd bij De Schaal van Digther (2023)

Tatami van asfalt

moeiteloos preciesstansen wieltjes mandala’s op pleinen,klankschalen in asfalt in hun kielzog het perpetuum mobile de vluchtige graancirkelsvan de stad levens altijd onderwegdie elkaar kruisen metmeesterlijke zettenbokspringend op de tatamivan vervlochten straten,drumvellen van de regen dromen die zich losmaken van de zolen waaraan ze klevenzich afzetten tegen muren enals tollen draaien tegenzuilen van glas en staal,spiegels van de elementen binnen het rastergonst de korfdeint de kudde bedolven onder eentsunami aan playlistsin hoofdtelefoonszet de stad er ongehoordstevig de pas in op kousenvoetentreedt ze uit haar bedding Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2022)

Chez Georges

schutter op rust op je stoel voor de deur met zicht op de linde en haar ieder najaar binnensmonds vervloekte bladeren je heette me welkom in je dorp, nu ook mijn dorp, werd een vaste fan van mijn vaste lijn vanuit jouw deurgat, bestelden we koffie bij de buren bespiedden de voorbijgangers, verjoegen de parkeerwachter maakten selfie’s, losten grote en kleine wereldproblemen op geanimeerd rolden de archieven van het dorp over je tong over toen de kermis nog de kérmis was, de cafés en ogen drie dagen amper dicht men joeg katers de gordijnen in met koffie, als de mensen toen, beresterk ging naar de frituur met een emmer en ieder kreeg een vork in stijl versloegen we voetbalwedstrijden de cava altijd goed koud, één glas nooit meer want daar konden ze op de dialyse niet mee lachen je verdriet was het mijne, toen je afscheid moest nemen van jouw dorp, je stoel voor de deur en het zicht op de linde niet veel later was ook het naamplaatje weg aan de kamer in het woonzorgcentrum binnenkort komt de boom weer in blad gaat je huis tegen de vlakte straks fluit de scheidsrechter de aftrap de cava staat koud de vaste lijn zwijgt

Tussenpozen

ongelijk geschoeid gaan we door zover onze zolen ons dragen kunnen sommigen al in steunkousen de voeten aangevreten met lede kruinen ook de wortels stram bij tussenpozen staan we stil in onze bedding kijken we naar de man die tussen twee molens verloren liep voor altijd wiekend markeren we elke finish met een kruis gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2023)

Stormtij

raas door me heen neem de woelmuizen van de nacht met je mee weerlicht de wolven van mijn pad duld donderend geen tegenspraak borstel mijn ziel schoon schuur hem roodgloeiend spoel me in het reine maak me nieuw leer me zwemmen sla me in het gezicht met mijn gelouterde ik en ga dan liggen in hemelsnaam ga liggen Eervolle vermelding Poëziepad van A tot Z (2021) thema Halte Opgenomen in de jubileumbundel van Poëziepad van A tot Z (2024)

Porselein

alles wat ik zie, wil ik je tonen op mijn rug draag ik je en wanneer ik breek raap ik ons weer samen ik knoop de windrichtingen tot onze knapzak bewaar de scherven voor de tocht naar boven de bedevaart naar jou alleen op de top is de lucht ijl genoeg voor onze werelden om in elkaar te schuiven hier valt alles stil, wordt voor altijd tastbaar hier leg ik de puzzel

Bellenblazers

van god los jagers op vuur nipt vanonder de rokken razen we te kort door bochten storten ons gulzig in zee blazen bellen in elkaars harten pingpongen vol overmoed met ons lot zelfs in de fuik van het laatste uur alleen onder de eerste vlokken de blik al op de bumpers zwemmen we stroomopwaarts het vuurwerk onder de ribben dansen we als geuzen tussen ouverture en slot gepubliceerd in de gelegenheidsbundel van Poëziepad van A tot Z (2022)

Opleiding

Poëzieatelier Brugge

De dichters, Wisper Gent

Publicaties

Semper iter, gepubliceerd in Zeeuws Literair Tijdschrift Ballustrada (2025)

Tussenpozen en De laatste rechte lijn opgenomen in Huis van vreemde gezichten (2025)

Het hoogste bod, gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (jul 2025)

Code Oranje bij Het Gezeefde Gedicht (feb 2025)

Mimesis opgenomen in de Poemtata bundel (2025)

Festijn, Pas de deux en Hotel California opgenomen in de bloemlezing Uit de Zeef (2024)

Haiku #maaimeiniet uitgelicht door Creatief Schrijven als tip van de week en ook gedicht Hotel California kreeg een pluim(2024)

Stormtij opgenomen in Jubileumbundel van Poëziepad van A tot Z (2024)

Drijfjacht en Hotel California gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024)

Muurvast, gepubliceerd bij De Schaal van Digther (2024)

Festijn gepubliceerd bij Ballustrada, Zeeuws Literair Tijdschrift (december 2023)

Onmiskenbaar rood, eervolle vermelding Poëziewedstrijd Stad Ronse (2023)

Rechtsaf aan Hamburg Süd, gepubliceerd in het Tijdschrift voor Zeeuwse Literatuur, De Baaierd (2024)

Teddybeer, opgenomen in Poëzie in het donker (2023 Gerard Rozenboom)

Eervolle vermelding en publicatie van Lood, in de Poemtata bundel (september 2023)

Publicatie van Kiefers Eed en 4 haiku's gepubliceerd in Schuld en Vrede (2023)

Gedicht Tussenpozen gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (jul-aug 2023)

Pootjebaden in Lieslaarzen en Springen door vierkanten, gepubliceerd bij de De Schaal van Digther (2023)

Roerloos en Tatami van Asfalt, gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2022)

Met Stormtij en Bellenblazers, opgenomen met gedichten in gelegenheidsbundel van de poëziewedstrijden van Poëzie van A tot Z.

Ook werden al gedichten opgenomen in verschillende publicaties zoals Poëzie Verbeeld2,Reveil 2021 ea.

Prijzen

Kort lang kort ging met de tweede plaats lopen van de 30ste Boontje Poëzieprijs, lustrumeditie (2025)

Post Festum kaapte de derde prijs weg bij de 25ste Georges Leroy-prijs, thema nachtleven (2025)

Onmiskenbaar rood, kreeg een nominatie bij de Poëziewedstrijd van de stad Ronse (2023)

Eervolle vermelding voor Lood, bij de Poemtata poëziewedstrijd Door Kale Bomen Bladeren (2023)

Zweven kreeg de tweede prijs van de gedichtenwedstrijd van de stad Hasselt, ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Vrouw (2021)

Varia

Presenteerde twee seizoenen mee de Poëtische Rode Avond op stadsradio Tequila Deinze.