Ze breit een oma van zeer dun garen,
foetert wanneer een steek haar weer verlaat;
met haar twee pennen gaat ze in beraad,
het klusje wou ze voor haar man klaren.
Het liefst deed ze haar niet in uitvaartzwart,
of stijfjes zoals op het statieportret;
destijds had ze het ook met klompen gered,
door de leegte werd ze nukkig en hard.
De achterkant zou morgen wel klaar zijn:
op een open rug had ze niet gerekend,
toen ze nog meer dan voldoende stof zag.
Een knotje grijs hoorde niet op het terrein
waar al lijnen op waren getekend.
Ze ontroerde toen ouderdom in plooien lag.