druppels vallen petrichor dik en wij zijn de eersten die ze vangen
de ober oud aan de rand en ik dronken en bloot op het dak
het was wachten op een zeldzaamheid
om te beschrijven wat deze stad met mijn hoofd heeft gedaan
hierboven zie ik alles
de stippen zijn nog mensen
tussen muren van gebrand oker
maar straks vlieg ik weg en wordt Caïro een vlek
en de Nijl een dampende slang in het zand
het wemelt hier van ontgoocheling en
vermorzelde dromen
de vrouwen dragen de patronen van geribbelde politiezolen in hun jurken en ik zuig mee aan de duizend sigaretten
die ze roken
ik vraag hoeveel de whiskey kost
en wanneer mijn boeman aan komt draven vallen
de druppels dik in het glas
onze jongens zijn als bliksem zegt de ober
ze zullen altijd ooit de aarde raken, en
hoe zwemmen in een Nijl die leegloopt
het meisje dat ik ontmoet heet vrouw
maar ze draagt donkere glazen om haar kindertranen te verbergen
haar armen en benen spinnen
als een vacht geaaid willen ze worden
en haar nek en haar hoofd
en de drie moedervlekken tussen haar wenkbrauwen als de gordel van Orion
maar de huid waarnaar ze smacht zit gebrandmerkt in de cel en
ik voel me steeds kleiner naast
HAAR
er is de man die bleef schrijven
in de cel temde hij zijn taal op keukenpapier
hij blies in het vuur
en zijn woorden werden witheet
hij smeedde zijn taal
tot een dolk tot een bloem tot zachte bijenwas
zijn taal werd een sterke, buigzame legering
duurzaam en onbekommerd om de roest die meteen begint te vreten
want ook morgen wordt het niet wat het vandaag had moeten zijn
en voor de gevangenispoorten van Abu Zaabal staat een lange rij wachtenden met smeltende taarten
ze weten niets van de truck die nooit zal vertrekken
ook zij dragen zonnebrillen, opdat ik niet zie hoe ze twijfelen
hun zonen en vaders rotten weg
voor vijf pakken Marlboro mogen ze hun ouders bellen
‘Mam, deze truck is te heet en de mannen roken steeds en toen vuurde een gek traangas in de laadruimte
en nu zijn we dood’
en ik op het dak van de stad
voel hun krop in mijn keel
voor hij die bleef schrijven
wil ik schrijven
en hoezo mag ik dromen
hoezo wilde ik ooit acteur of natuurontdekker of dichter worden
er zitten monsters in de cel
en het gas kwam uit de VS en was de houdbaarheidsdatum voorbij
en hoe kun je blijven doordrammen over grasmaaiers op zondag en de studiekeuzes van prinsessen
en applaudisseren voor de escorte van dode farao’s
deze plek
heet Odéon Palace
en het is oud
en het vervalt
en de ober wacht op me aan de glazen deur van het dakterras
de laatste druppel heeft de grond geraakt
en hij weet precies hoe laat het is
hoe lang het duurt eer de ijsberg in mijn glas gesmolten is
en mijn whisky lauw water wordt